ログインเรารักกันNC
น้ำหอมราคาแพงผสมกับความดุดันในแบบฉบับของมาเฟียทำให้เธอใจสั่นไม่เป็นจังหวะ "พี่คามินพี่สัญญาแล้วนะว่าจะรักแค่หนูคนเดียว" เธอพึมพำชิดริมฝีปากหนา คามินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาช้อนตัวเธอขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์ เขาค่อยๆ วางร่างบางลงอย่างทะนุถนอม "พี่สัญญา" เสียงเข้มกระซิบข้างใบหู คามินไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว เขาถอดชุดเดรสตัวสวยให้หลุดออกจากกายบางด้วยความหิวกระหาย ความอดทนที่มีมาตลอดมื้ออาหารพังทลายลงสิ้นเมื่อได้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดตรงหน้า เขาก้มลงบดจูบเรียวปากนุ่มนิ่มอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างไม่รู้จักพอ ก่อนจะไล่ต่ำลงมาตามลำคอระหง ตีตราจองด้วยรอยจูบสีกุหลาบไว้ทั่วเนินอกอิ่ม "อ๊ะ พี่คามิน" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดออกมาเมื่อคามินฝังใบหน้าคมลงบนอกนุ่ม พร้อมกับดูดเม้มทำรอยไว้อย่างจงใจ เขาไล่สัมผัสร้อนผ่าวลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงต้นขาเรียวงาม รอยรักสีเข้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามผิวขาวผ่องดุจงานศิลปะที่เขากำลังบรรจงรังสรรค์ขึ้นด้วยความหลงใหล "อ๊ะ อ๊าาา พี่คามินหนูเสียว" มีร่าบิดเร่าด้วยความสยิว มือบางจิกแน่นลงบนกลุ่มผมหนาของชายหนุ่ม สัมผัสจากริมฝีปากและไออุ่นจากลมหายใจของเขาที่ปรนเปรอไปทั่วร่างทำให้เธอแทบคลั่ง ยิ่งเขาเน้นย้ำรอยดูดแรงๆ ตามจุดอ่อนไหวเธอก็ยิ่งสั่นสะท้าน คามินเงยหน้าขึ้นมองผลงานบนตัวเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและครอบครอง "รอยพวกนี้ มันจะเป็นเครื่องหมายว่าเธอเป็นของพี่คนเดียว ได้ยินไหม" เขาเค้นเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะกลับไปบดจูบเธอให้หนักหน่วงกว่าเดิม ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งทะยานจนไม่เหลือช่องว่างสำหรับความนึกคิดใดๆ ความปรารถนาพุ่งทะยานจนเกินควบคุม ร่างสูงโน้มตัวลงต่ำก่อนจะใช้ลิ้นร้อนรัวเร็วปรนเปรอเนินสาวของเธออย่างหิวกระหาย สัมผัสที่เน้นย้ำและรุนแรงดุจพายุที่โหมกระหน่ำทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว "อ๊ะ พี่คามิน อ๊าาา ตรงนั้น" มีร่าครางกระเส่า มือบางจิกขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เธอแอ่นกายรับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างต้านทานไม่ได้ คามินไม่ได้ผ่อนแรงเลยแม้แต่นิดเดียว เขาทั้งดูดดึงและใช้ลิ้นตวัดหยอกเย้าอย่างเอาแต่ใจจนน้ำหวานใสเริ่มซึมออกมาให้เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานนั้นเสียจนฉ่ำแฉะ ยิ่งเห็นเธอสั่นสะท้านและพร่ำเรียกชื่อเขาด้วยความเสียวซ่านเท่าไหร่ คามินก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น "พูดออกมาว่าเธอเป็นเมียพี่" เขาเงยหน้าขึ้นถามเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์ "พี่...พี่คามิน หนูเป็นของพี่ อ๊ะ!" ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็แทรกกายแกร่งเข้าไปในความหวานนั้นในคราวเดียวอย่างหนักหน่วงจนเธอร้องลั่นห้อง คามินกระแทกกระทั้นกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่ดุดันและรุนแรง ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างแนบแน่นราวกับไม่มีวันแยกออกจากกันได้ แรงอารมณ์ที่เขาส่งผ่านเข้ามาทำให้มีร่าแทบขาดใจ เธอทำได้เพียงกอดรัดแผ่นหลังกว้างแน่น พลางโยกคลอนกายไปตามแรงจังหวะที่เขากระหน่ำใส่ไม่ยั้ง "อ๊าาา พี่คามิน อ๊ะ อ๊าาา" คามินไม่ได้สนใจคำทัดทานนั้น เขาก้มลงบดจูบเธออย่างรุนแรงเพื่อกลบเสียงครางหวาน ทุกจังหวะที่เขาแทงเข้าใส่จุดอ่อนไหวนั้นคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนที่สุด เขาดึงตัวเธอขึ้นมาในท่ากึ่งนั่งกึ่งยืน ก่อนจะสลับแทรกนิ้วเรียวยาวที่แฝงไปด้วยพลังอำนาจเข้าไปในความหวานนั้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง "อ๊ะ! พี่คามิน อ๊าาา" มีร่าสะดุ้งสุดตัว นิ้วแกร่งขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็วเน้นจุดอ่อนไหวภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนช่องทางสั่นกระตุก ร่างกายเธอสั่นไหวไปตามแรงนิ้วที่เขาสอดใส่เข้ามาอย่างไม่ปรานี ความซ่านกระสันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเธอคุมตัวเองไม่อยู่ น้ำหวานใสเริ่มเอ่อล้นออกมาจนแฉะมือหนาที่ยังคงเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างกายของเธอก็ทนไม่ไหว "อ๊ะ อ๊าาา! จะ จะไม่ไหวแล้ว อ๊าาา!" มีร่าหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งจนน้ำรักสีใสพุ่งกระฉูดออกมาเลอะมือเขาไม่หยุดหย่อน คามินแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแล้วพาไปที่ผนังห้องด้านหนึ่ง เขาจัดแจงให้เธอหันหน้าเข้าหากำแพง เขากดร่างเธอแนบไปกับกำแพง ก่อนจะแทรกกายแกร่งเข้าไปในความฉ่ำอีกครั้งคราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิม "อ๊าาา! พี่คามิน!" คามินกระแทกกระทั้นกายใส่เธอไม่ยั้ง จังหวะรักที่ดุดันและรุนแรงสะท้อนก้องไปทั่วห้อง มือบางต้องยันกำแพงไว้แน่นเพื่อยึดร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไป คามินโน้มตัวลงกัดเบาๆ ที่ลาดไหล่ขาวพลางซอยถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง เขาคำรามเสียงต่ำ พร้อมกับเร่งจังหวะให้ดุเดือดขึ้นอีกจนร่างกายของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเร่าร้อนที่ไม่มีวันจบสิ้นบทที่50 ตอนพิเศษ ล็อคหัวใจนายมาเฟียแสงแดดอ่อนยามเช้าวันเสาร์สาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนา ทว่าภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ธนเวคินยังคงเงียบสงบ มีร่านอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาพร้อมกับสองแฝดมินนี่และรินนี่ที่ซุกตัวอยู่ข้างกายราวกับลูกลิงตัวน้อย คามินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มองดูใบหน้าของภรรยาและลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุดเพราะกลัวว่าคนรักจะตื่นมาเฟียหนุ่มร่างสูงใหญ่หลังจากตื่นนอนและอาบน้ำเสร็จ เดินแกมวิ่งตรงไปยังห้องนอนของคุณดารินทร์ที่อยู่ถัดไป เขาเคาะประตูเบาๆ พอเป็นพิธีสี่ห้าครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีเมื่อเห็นว่ามารดาตื่นขึ้นมานั่งอ่านหนังสือรับลมเช้าอยู่ตรงระเบียงแล้ว"แม่ครับ เอากระโปรงมาให้ผมใส่หน่อยครับ แล้วช่วยแต่งหน้าทาปากให้ผมด้วยนะแม่"คุณดารินทร์สะดุ้งโหยง ละสายตาจากหนังสือตรงหน้าทันควัน เธอมองดูใบหน้าคมคายของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสลับกับสำรวจเนื้อตัวของเขาพลางระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้อง "คามินไม่สบายหรือเปล่าลูก? อยู่ดีๆ ทำไมถึงเพี้ยนอยากจะลุกขึ้นมาแต่งหญิงล่ะเนี่ย เกิดเนื้อเต้นอะไรขึ้นมาฮะ!"คามินเกาแก้มตั
“มาแล้วเหรอจ๊ะลูกสะใภ้แม่ มานั่งเถอะจ้ะ วันนี้ป้าอุ่นทำข้าวต้มปลาเก๋าของโปรดหนูด้วยนะ” คุณดารินทร์กวักมือเรียก“ขอบคุณค่ะคุณแม่ แล้วสามพ่อลูกล่ะคะยังไม่ลงมาอีกเหรอ” มีร่าเอ่ยถามยังไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าหนักสลับเบาก็ดังแว่วมาแต่ไกล“มาแล้วครับๆ! สะอาดเอี่ยมอ่อง กลิ่นหอมฟุ้งเหมือนเดินอยู่ในทุ่งดอกไม้เลยครับคุณแม่มีร่า!” คามินเดินนำลูกสาวทั้งสองลงมา มินนี่และรินนี่มาในชุดนักเรียนชุดใหม่ที่รีดจนเรียบกริบ ผมที่เคยเหนียวเหนอะบัดนี้แห้งสนิทและถูกมัดรวบไว้อย่างน่ารัก“ไหนมาให้แม่ดมสิคะ ว่าสะอาดจริงไหม” มีร่าดึงลูกๆ เข้ามากอดแล้วหอมแก้มซ้ายขวา “อืม หอมจริงด้วย คราวหลังห้ามเล่นพิเรนทร์แบบนี้อีกนะลูก แม่ตกใจหมดเลยรู้ไหม”“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ หนูแค่ไม่อยากห่างจากคุณพ่อคุณแม่ไปโรงเรียนนี่นา” มินนี่สารภาพพลางทำหน้าอ้อน“โถ่ หลานปู่ ไปเรียนแค่แป๊บเดียวเอง เลิกเรียนแล้วเรามาต่อเลโก้กันนะลูก” เจ้าสัวธนินทร์ปลอบหลานพลางตักอาหารให้“พี่คามินคะ อาทิตย์หน้าที่จะไปสิงคโปร์ มีร่ากะว่าจะพาลูกไปดูออฟฟิศตึกใหม่ที่พี่ตกแต่งเพิ่มด้วยนะคะ อาหลงส่งรูปมาให้ดู สวยมากเลยค่ะ”“ตามใจหนูเลยครับ” คามินกุมมือมีร่าไว้บนโต๊ะ
บทที่49 จบหนึ่งปีผันผ่านไปราวกับติดปีก ธุรกิจของตระกูลธนเวคินภายใต้การนำของคามินขยายรากฐานในสิงคโปร์จนเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด คามินกลายเป็นมาเฟียทรงอิทธิพลที่ข้ามไปบริหารงานเดือนละสองครั้งโดยหอบหิ้วเมียรักและลูกแฝดไปเปลี่ยนบรรยากาศเสมอ แต่เมื่อเด็กหญิงมินนี่และรินนี่ถึงวัยต้องเข้าโรงเรียน ความสงบสุขในยามเช้าที่เคยมีก็กลายเป็นสมรภูมิย่อมๆ ไปเสียแล้วเช้าวันจันทร์ที่สดใสแต่แฝงไปด้วยเค้าลางแห่งความโกลาหล ภายในห้องแต่งตัวสุดหรู มีร่ากำลังง่วนอยู่กับการติดกิ๊บและจัดระเบียบชุดนักเรียนให้รินนี่อย่างประณีต ขณะที่คามินยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่พลางจัดเนคไทให้เข้าที่"มินนี่เสร็จหรือยังลูก? เดี๋ยวรถโรงเรียนจะมาแล้วนะ" มีร่าเอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปมอง เพราะมินนี่เงียบผิดปกติมาพักใหญ่"แม่ขา หนูว่าวันนี้หนูไปโรงเรียนไม่ได้แล้วล่ะค่ะ" เสียงเล็กๆ ของมินนี่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง น้ำเสียงนั้นฟังดูราบเรียบแต่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้"ทำไมลูก? เป็นอะไรคะ ปวดท้องหรือเปล่า?" มีร่าละมือจากรินนี่แล้วเงยหน้าขึ้นมอง แต่พอเห็นสภาพลูกสาวเท่านั้นแหละ หัวใจคนเป็นแม่แทบวาย "มินนี่! ผมทำไมเป็นแบบนั้น!"ภาพที่ปรากฏ
แสงเงินแสงทองของเช้าวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า เมื่อขบวนรถหรูของตระกูลธนเวคินเคลื่อนผ่านรั้วเหล็กดัดบานยักษ์เข้าสู่เขตคฤหาสน์อันกว้างขวาง ทันทีที่รถจอดสนิทที่หน้ามุก ประตูบ้านบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นเหล่าแม่บ้าน คนสวน คนขับรถ และพี่เลี้ยงเกือบสามสิบชีวิตที่มายืนเรียงแถวต้อนรับกันอย่างพร้อมเพรียง“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะนายท่าน คุณนาย นายน้อย คุณมีร่า และคุณหนูๆ!” เสียงประสานต้อนรับดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ แววตาของคนงานทุกคนเต็มไปด้วยความตื้นตันและโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดคามินก้าวลงจากรถพร้อมกับอุ้มมินนี่ที่ยังงัวเงียอยู่บนบ่า ตามด้วยมีร่าที่จูงมือรินนี่ลงมาติดๆ ทันทีที่เท้าแตะพื้นบ้าน ป้าหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่รับใช้ตระกูลนี้มาตั้งแต่สมัยเจ้าสัวธนินทร์ยังหนุ่มๆ ก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอรีบก้าวเข้ามาทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าของเจ้าสัวและคุณดารินทร์“โถ่ นายท่าน คุณท่าน ปลอดภัยกลับมาแล้ว ป้าไหว้พระสวดมนต์ทุกคืน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองทุกคนให้แคล้วคลาด” ป้าอุ่นพูดไปสะอื้นไป พลางใช้ชายผ้ากันเปื้อนเช็ดน้ำตาคุณดารินทร์รีบก้มลงประคองแม่บ้านคนสนิทให้ลุกขึ้น “โถ่ป้าลุกขึ้
บทที่48 สวนสนุกขบวนรถหรูเคลื่อนตัวข้ามสะพานข้ามทะเลมุ่งหน้าสู่เกาะส่วนตัวที่เป็นที่ตั้งของ "เดอะ มิราเคิล เวิลด์" (The Miracle World สถานที่สมมุติ) สวนสนุกที่ขึ้นชื่อว่าหรูหราและใหญ่ที่สุดในย่านนี้ มินนี่และรินนี่เกาะขอบกระจกรถตาไม่กะพริบ เมื่อเห็นยอดปราสาทสีทองระยิบระยับลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆสีขาว"คุณพ่อขา! ดูนั่นสิคะ ปราสาทลอยฟ้าสวยจังเลยค่ะ!" มินนี่ร้องเรียกเสียงหลงพลางชี้ชวนให้ทุกคนดู"ถึงแล้วครับ ดินแดนมหัศจรรย์ของมินนี่กับรินนี่" คามินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขาอุ้มมินนี่ขึ้นบ่า ส่วนเจ้าสัวธนินทร์ก็ไม่น้อยหน้า รีบช้อนรินนี่ขึ้นมาแนบอกด้วยท่าทางกะฉับกะเฉง "ไปครับหลานปู่ วันนี้ปู่จะเหมาเครื่องเล่นให้พวกหนูเล่นจนเบื่อไปเลย!"ทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่เขตสวนสนุก กองทัพบอดี้การ์ดในชุดลำลองกระจายตัวล้อมรอบครอบครัวธนเวคินไว้อย่างเป็นระเบียบแนบเนียน เพื่อเปิดทางให้เจ้านายตัวน้อยได้เดินเล่นอย่างสะดวกสบายโดยไม่ต้องไปเบียดกับใคร"โอ้โห! คุณแม่ขา ดูตุ๊กตาหมีตัวยักษ์นั่นสิคะ มันเดินได้ด้วย!" รินนี่ชี้มือไปที่มาสคอต "กัปตันมิราเคิล" หมีขาวในชุดกัปตันเรือที่กำลังยืนโบกมือต้อนรับนักท่องเที่ยว"
มีร่ายกมือไหว้โทนี่อย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะคุณพ่อโทนี่ ขอบพระคุณมากนะคะที่กรุณาช่วยเหลือครอบครัวเรา มีร่าซึ้งใจจริงๆ ค่ะ”“ไม่ต้องเกรงใจเลยหนูมีร่า คนกันเองทั้งนั้น” โทนี่รับไหว้ด้วยรอยยิ้ม “ไอ้คามินมันตาถึงจริงๆ เมียสวยแถมหลานยังน่ารักขนาดนี้ ไปครับทุกคน ไปที่ห้องอาหารกันดีกว่า เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมดเสียก่อน”ภายในห้องอาหารโอ่อ่าที่ตกแต่งด้วยเครื่องแก้วเจียระไนระยิบระยับ อาหารเที่ยงมื้อพิเศษถูกจัดวางไว้อย่างตระการตา มินนี่คอยตักอาหารที่อยู่ใกล้ๆ ส่งให้โทนี่อย่างเอาอกเอาใจ“คุณปู่ขา ทานอันนี้ดูนะคะ อร่อยมากเลยค่ะ มินนี่ชิมแล้ว!” เด็กน้อยพูดพลางคีบติ่มซำชิ้นโตใส่จานให้“รินนี่ป้อนนะคะคุณปู่ อ้ามมมม!” รินนี่ไม่ยอมน้อยหน้า ตักขนมจีบกุ้งตัวโตจ่อที่ปากของเจ้าบ้านโทนี่ จาง ถึงกับยิ้มแก้มปริ อ้าปากรับอาหารจากหลานตัวน้อยด้วยความประทับใจ “โอย ธนินทร์ มึงเลี้ยงหลานได้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ กูอิจฉามึงจริงๆ ว่ะ มื้อนี้เป็นมื้อที่กูมีความสุขที่สุดในรอบหลายปีเลยนะเนี่ย!”คามินและมีร่าสบตากันด้วยความโล่งอกที่เห็นลูกๆ เข้ากับผู้ใหญ่ได้ดี หลังจากมื้ออาหารที่แสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ทุกคนก็ย้ายมานั่งพักผ่อนหย







