บทที่2 อาการแปลกๆnc

บทที่2 NCอาการแปลกๆ

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างราวกับเสียงกลองที่รัวเร่งเร้าอารมณ์ เขาตรึงร่างบางไว้กับผนังห้องแน่น แรงกระแทกแต่ละครั้งของเขาหนักหน่วงและดุดันจนร่างของเธอสั่นสะเทือนไปทั้งตัว

"อ๊ะ อ๊าาา อ๊ะ อ๊าาาา!"

มีร่าหวีดร้องสุดเสียง เสียงครางกระเส่าดังระงมแข่งกับเสียงเนื้อที่กระทบกันดัง ตับ ตับ ตับ เป็นจังหวะถี่รุนแรง คามินโน้มตัวลงกดแผ่นหลังเธอแนบกำแพงมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกจังหวะที่เขาแทรกกายแกร่งเข้าไปลึกจนสุดทาง เธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนผนังเพื่อยึดเหนี่ยวร่างที่แทบจะละลายไปกับแรงสวาทของเขา

เขากระแทกย้ำจุดกระสันของเธอซ้ำๆ อย่างป่าเถื่อนโดยไม่คิดจะปรานี ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงจางๆ สลับกับท่าทางที่ดูยอมจำนนของหญิงสาวตรงหน้า เขาคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจก่อนจะกระหน่ำซอยกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่งจนเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกัน

"ร้องออกมา ร้องให้ลั่นห้อง!"

คามินเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นกว่าเดิมจนเตียงนอนข้างๆ สั่นไหวตามแรงกระแทก มีร่าแอ่นกายรับความวาบหวามที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เธอกลั้นเสียงไม่อยู่แล้ว ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสรักที่ดิบเถื่อนนี้จนร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง

"อ๊าาา! จะ... จะแตกแล้ว! พี่คามิน... อ๊าาาาาาาา!"

เสียงครางของเธอแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะที่คามินกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้งจนเขาสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดมหาศาลจากภายในความหวานของเธอ เขาเร่งซอยยิกๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะคำรามลั่นด้วยความสุขสม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ก่อนจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยความปรารถนาทั้งหมดออกมาพร้อมกันจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ร่างบางกำลังทรุดฮวบลงกับพื้น แต่คามินยังคงโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมให้ร่วงหล่น หลังจากพายุอารมณ์สงบลง ห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของคนสองคนที่ยังคงกอดเกี่ยวกันแน่นบนเตียงกว้าง คามินขยับตัวลงมานอนตะแคงข้าง ดึงร่างบางที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เขาใช้มือลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของมีร่าอย่างทะนุถนอม

"เก่งมาก" คามินกระซิบเสียงต่ำพลางกดจูบลงบนขมับ

มีร่าซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขา พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "พี่นั่นแหละ ร้ายกาจที่สุด"

"ร้ายกาจแค่กับเธอคนเดียวนะ" คามินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรั้งตัวเธอขึ้นมาแล้วฝังจมูกโด่งลงบนแก้มใสซ้ำๆ สลับกับจูบปิดปากอิ่มที่ยังคงบวมช้ำจากบทรักเมื่อครู่

"อื้อ พอแล้ว พี่คามิน หนูเหนื่อยนะ" มีร่าประท้วงเบาๆ มือบางพยายามดันอกเขาออก แต่กลับถูกเขาคว้าไปกดจูบที่ฝ่ามือแทน

"ก็ใครใช้ให้น่ารักขนาดนี้ล่ะ" คามินยังคงไม่หยุดหยอก เขาไล่หอมไปตามลาดไหล่และซอกคอ ทิ้งรอยรักเอาไว้ซ้ำๆ จนมีร่าต้องย่นคอหนีด้วยความจักจี้ แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ผลักไส กลับเอื้อมมือไปโอบรอบคอเขาไว้แน่น

"พรุ่งนี้ตื่นมา ร่างกายหนูคงระบมไปหมดแน่"

"ก็พี่จะนวดให้เอง" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อทำเรื่องอย่างว่า เขาเพียงแค่ใช้สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานซึ้งที่เริ่มโรยราด้วยความง่วงงุน "นอนเถอะ"

มีร่ายิ้มรับด้วยความสุขใจ เธอหลับตาลงช้าๆ ในขณะที่คามินยังคงบรรจงจูบไปทั่วใบหน้าของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ สอดมือประคองให้เธอขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ

ไม่นานนัก เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็บ่งบอกว่าหญิงสาวเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว คามินกระชับผ้าห่มให้คลุมร่างบางจนมิดชิด เขายังคงมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและหวงแหน ก่อนจะปิดเปลือกตาลงตามไปในความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนหวาน

เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาทักทาย มีร่าขยับตัวช้าๆ บนเตียงกว้างที่ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนแรงจากบทรักเมื่อคืนไว้จางๆ เธอรู้สึกเวียนหัวประหลาด หัวสมองตื้อไปหมดคล้ายคนพักผ่อนไม่พอ ร่างกายสาวระบมจนต้องนิ่วหน้าตอนที่ยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง

พอมองไปข้างกายกลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงรอยยับบนหมอนที่บ่งบอกว่าเคยมีคนนอนอยู่ตรงนี้ มีร่ากวาดสายตามองหาจนไปสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตใบใหญ่ที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

"พี่ไปทำงานก่อนนะคนสวย พักผ่อนเยอะๆ นะ รัก"

มีร่าอ่านจบก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่ดูจะจางลงไปถนัดตา หญิงสาวคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาเจ้าของลายมือนั้นทันที รอสายเพียงไม่กี่อึดใจ ปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"ฮัลโหล อยู่ไหนค่ะ ทำไมหนีเมียไปทำงานแต่เช้าแบบนี้ ไม่ปลุกเค้าเลยนะ" มีร่าแกล้งทำเสียงงอนใส่ ทันทีที่เขารับสาย

คามินหัวเราะเบาๆ ผ่านโทรศัพท์ "ก็เห็นว่าเมียนอนขี้เซาไง พี่เลยไม่อยากปลุก อยากให้เธอนอนเต็มอิ่ม ไม่ดีหรือไง"

"อุ้ย กล้าว่าเมียหรอเดี๋ยวกลับมาเหอะจะโดนดี" เธอคาดโทษพลางหัวเราะคิกคัก "คนขี้โกง หนีไปดื้อๆ เลย"

"พี่ไม่ได้หนีครับ แต่อีกแป๊บพี่ต้องเข้าประชุมแล้ว คุยกับลูกค้านิดหน่อย พอดีลูกค้าบินมาจากเมืองจีนเลยต้องมาจัดการด้วยตัวเอง" น้ำเสียงของคามินเปลี่ยนเป็น