บทที่1 เรารักกัน

ภายในคฤหาสน์หรูใจกลางอาณาเขตของตระกูลธนเวคิน แสงไฟสีนวลตาขับให้ห้องแต่งตัวดูอบอุ่น มีร่ายืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวสวยขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น หลังจากที่คามินยื่นคำขาดว่าไม่อยากให้เธอออกไปทำงานประจำให้เหนื่อยล้า เขาปรนเปรอเธอด้วยทุกอย่างที่ต้องการจนบางครั้งเธอก็รู้สึกเหมือนนกน้อยในกรงทองที่ได้รับความรักจนล้นปรี่ แต่ก็นั่นแหละ ใครจะปฏิเสธคนที่ทุ่มให้ได้ขนาดนี้กันล่ะ

"แต่งตัวเสร็จหรือยัง"

เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นจากมือหนาที่โอบกอดเอวบางไว้แน่น คามินในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบขยับเข้ามาประชิด เขาเกยคางไว้ที่ไหล่บางพร้อมกับสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคออย่างหลงใหล

"เสร็จแล้วแต่พี่คามินหล่อเกินไปแบบนี้ หนูเริ่มไม่มั่นใจแล้วนะ" มีร่าหันไปยิ้มให้ ดวงตาสดใสเป็นประกาย

"หล่อแล้วไม่ดีเหรอ" คามินยิ้มมุมปาก มือเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาให้อย่างเบามือ "พี่ก็หล่อแบบนี้ให้แค่เธอคนเดียวนั่นแหละ ไปดินเนอร์กันเถอะ พี่จองร้านโปรดของเราไว้แล้ว"

ณ ร้านอาหารสุดหรูที่เป็นจุดรวมตัวของบรรดาไฮโซและนักธุรกิจในกรุงเทพฯ ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคามินก้าวเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวข้างกาย สายตาของคนทั้งร้านต่างก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขา คามินคือชายหนุ่มที่ใครๆ ก็รู้ว่าเขารวยล้นฟ้า มีอำนาจล้นมือ และความหล่อเหลาที่ราวกับรูปสลักนั้นทำให้สาวๆ ในร้านอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองด้วยความอิจฉา

คามินเลื่อนเก้าอี้ให้มีร่านั่งอย่างสุภาพ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“คนมองพี่เต็มเลยอะ...ชิ" มีร่าเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังลิ้มรสไวน์รสเลิศ "สวยๆ ทั้งนั้นเลยด้วย พี่อึดอัดบ้างไหมที่มีคนมองขนาดนี้"

คามินวางมีดและส้อมลง เขาประสานสายตาคู่คมเข้ากับดวงตาของหญิงสาวอย่างหนักแน่น "พี่ไม่ได้สนใจคนอื่นหรอก สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาพี่ตอนนี้ก็คือเธอ"

มีร่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะแกล้งหยอก "ปากหวานจังนะ ถ้าวันไหนพี่คามินเริ่มเจ้าชู้ หรือแอบไปมีคนอื่น หนูบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าหนูจะเลิกกับพี่ทันที ไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น จำไว้ด้วยนะ!"

คามินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้ามาเฟียผู้ดุดัน เขาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของเธอไว้บนโต๊ะแล้วบีบเบาๆ

"คนอย่างคามิน ธนเวคิน ไม่ทำแบบนั้นหรอก" เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงนุ่มทุ้มจริงจังจนหัวใจคนฟังเต้นรัว "เธอมีค่าสำหรับพี่มากนะมีร่า รู้ใช่ไหม เราคบกันมาปีนึงแล้วนะ และสำหรับพี่เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้พี่อยากกลับบ้านมาเจอทุกวัน"

มีร่ารู้สึกเขินจนหน้าแดงก่ำ เธอก้มหน้าหลบสายตาคมคู่นั้นก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ "จำไว้ด้วยนะค่ะ พี่เป็นผู้ชายคนแรกของหนูนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่ต้องไม่ลืมตรงนี้"

คามินฟังคำสารภาพนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวงแหน

"พี่ไม่มีวันลืมหรอก และพี่สัญญา ว่าพี่จะเป็นคนสุดท้ายของชีวิตเธอด้วย"

อาหารมื้อค่ำดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่น คามินคอยดูแลตักอาหารให้มีร่าไม่ห่าง แถมยังคอยเช็ดมุมปากให้เบาๆ สาวๆ โต๊ะข้างๆ พากันเหลียวมองด้วยความอิจฉาจนแทบจะกินอาหารไม่ลง แต่มีร่าไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลย เธอสนแค่แววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเท่านั้น

"อิ่มแล้วเหรอ" คามินถามพลางวางแก้วไวน์ลง

"อิ่มค่ะแต่อยากได้ของหวานมากกว่า" มีร่าอมยิ้มกวนๆ ส่งสายตาหวานเชื่อมให้คนตรงหน้า

คามินหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันทีเมื่อเข้าใจความหมายของประโยคนั้น เขาเรียกพนักงานมาเช็กบิลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกุมมือเรียวของเธอเดินออกจากร้านท่ามกลางสายตาของบรรดาสาวๆ ที่ยังคงมองตามมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ลดละ

รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากร้านด้วยความเร็วพอเหมาะ ไม่นานนักก็มาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง คามินก็ไม่รอช้าที่จะรวบเอวบางเข้าหาตัว

"ของหวานที่ว่าจะเป็นแบบไหนดีล่ะ"

เขาถามเสียงพร่าพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น มีร่าโอบรอบคอหนาแน่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย