บทที่2 อาการแปลกๆ2

เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องงาน แต่ก็ยังแฝงความอ่อนโยนไว้ "เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่จะโทรกลับนะ โอเคไหม"

"โอเคค่ะ เข้าใจแล้ว" มีร่ายิ้มหวานกับโทรศัพท์ "มีร่ารักพี่นะ อย่าซนนะ ห้ามวอกแวกมองสาวที่ไหนด้วย"

"ค้าบ ไม่ซนหรอก มีเมียสวยขนาดนี้ใครจะไปมองคนอื่นลง" คามินตอบรับด้วยคำลงท้ายที่ดูขี้เล่นแบบที่เขาใช้กับเธอแค่คนเดียว "แค่นี้นะครับคนดี เดี๋ยวพี่ต้องเข้าห้องประชุมแล้ว บายครับ"

"บายค่ะ"

หลังจากวางสายจากคามิน มีร่าก็เตรียมตัวจะลุกไปอาบน้ำ แต่เพียงแค่หย่อนเท้าลงแตะพื้นโลกกลับหมุนคว้างจนต้องรีบจับเตียงไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวจู่โจมอย่างรุนแรงจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เธอนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่พลางทบทวนกับตัวเองด้วยความแปลกใจ

"ทำไมช่วงนี้เวียนหัวบ่อยจังนะ" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางเอามือคลึงขมับ เธอลองนึกย้อนไปถึงสาเหตุต่างๆ ไข้ก็ไม่มี ไม่ได้ตากฝนที่ไหน แถมเมื่อคืนก็นอนไปไม่น้อย "หรือว่า ประจำเดือนมาล่าสุดเมื่อไหร่นะ"

เมื่อนึกดูดีๆ เธอก็พบว่ามันขาดหายไปพักใหญ่แล้ว ใจหนึ่งก็หวั่นๆ แต่อีกใจก็คิดว่าอาจจะแค่ร่างกายรวน พออาการเริ่มทุเลาลง มีร่าจึงฝืนตัวไปอาบน้ำแต่งตัวในชุดเดรสสีครีมดูสบายตา ก่อนจะเดินลงมาทานอาหารเช้าที่ป้าอุ่นแม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย

เมื่อมีร่ากินข้าวเสร็จเธอตัดสินใจเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังทันที เพราะความกังวลใจเริ่มก่อตัวขึ้นจนอยู่เฉยไม่ได้

เมื่อถึงโรงพยาบาล หลังจากทำเรื่องลงทะเบียนและวัดความดันเสร็จ พยาบาลสาวหน้าตายิ้มแย้มก็เดินเข้ามาเรียกเธอ

"คุณมิรันตี วรภัทร เชิญที่ห้องตรวจหมายเลข 3 ค่ะ" เสียงพยาบาลหน้าห้องประกาศเรียก

มีร่าสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีคุณหมอผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาท่าทางใจดีนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

"สวัสดีค่ะคุณหมอ" มีร่ายกมือไหว้พลางนั่งลงที่เก้าอี้คนไข้

"สวัสดีค่ะคุณมิรันตี เห็นในประวัติแจ้งว่ามีอาการหน้ามืดบ่อยเหรอคะ เป็นมานานหรือยัง" คุณหมอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางมองหน้าคนไข้สาวที่ดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

"ประมาณสามสี่วันแล้วค่ะคุณหมอ วันนี้หนักสุดคือตอนตื่นนอน ลุกขึ้นมาแล้วโลกหมุนคว้างเลยค่ะ ต้องรีบหาที่ยึดไว้ แล้วก็รู้สึกเพลียๆ ตลอดเวลาเลยค่ะ ทั้งที่ก็ไม่ได้ทำงานหนักอะไร" มีร่าบอกอาการอย่างละเอียด

คุณหมอพยักหน้าพลางจดบันทึก "แล้วมีอาการอื่นร่วมด้วยไหมคะ อย่างเช่น อาเจียน เหม็นกลิ่นอาหาร หรือเรื่องรอบเดือนล่ะคะ มาปกติไหม"

คำถามเรื่องรอบเดือนทำให้มีร่าชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเม้มปากแน่นก่อนจะตอบ "เหม็นกลิ่นน้ำหอมค่ะคุณหมอ ทั้งที่ปกติชอบมาก ส่วนเรื่องรอบเดือน พอนึกดูแล้ว เดือนนี้ยังไม่มาเลยค่ะ ปกติจะมาตรงเวลาตลอด"

คุณหมอเงยหน้าขึ้นมองมีร่าด้วยรอยยิ้มอย่างรู้เท่าทัน "จากที่เล่ามา หมอสงสัยว่าอาจจะเป็นอาการแพ้ท้องเบื้องต้นนะคะ แต่เพื่อความชัวร์ หมอจะส่งตัวคุณมิรันตีไปเจาะเลือดและตรวจปัสสาวะอย่างละเอียดอีกทีนะคะ พยาบาลคะ รบกวนเตรียมชุดตรวจแล็บให้คนไข้ด้วยค่ะ"

"เดี๋ยวพยาบาลจะพาไปที่ห้องแล็บนะคะคุณมิรันตี ไม่ต้องกังวลนะคะ ทำใจสบายๆ ค่ะ" พยาบาลเดินเข้ามาประคองแขนเธออย่างใส่ใจ

"ต้องเจาะเลือดด้วยเหรอคะ" มีร่าถามเสียงแผ่ว

"ใช่ค่ะ การตรวจเลือดจะให้ผลที่แม่นยำที่สุดในช่วงเริ่มต้นแบบนี้ค่ะ เดี๋ยวคุณพยาบาลจะพาไปแนะนำขั้นตอนนะคะ หลังจากตรวจเสร็จแล้วรบกวนรอผลประมาณหนึ่งชั่วโมงนะคะ แล้วเราค่อยกลับมาฟังผลที่ห้องนี้อีกครั้งค่ะ" คุณหมออธิบายทิ้งท้าย

มีร่าเดินตามพยาบาลไปที่ห้องแล็บด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ในหัวมีแต่คำว่า 'ท้อง' วนเวียนไปหมด ความรู้สึกมันตีกันยุ่งเหยิง ทั้งตื่นเต้นที่อาจจะมีเจ้าตัวเล็กกับคามิน และทั้งกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

"รบกวนคุณมิรันตีวางแขนตรงนี้นะคะ เจ็บนิดเดียวนะคะเหมือนมดกัด" พยาบาลในห้องแล็บเอ่ยขณะเตรียมเข็มเจาะเลือด

"ค่ะ" มีร่าเบือนหน้าหนีด้วยความกลัวเข็ม เธอรู้สึกถึงความเจ็บจี๊ดเพียงครู่เดียวก่อนที่เลือดจะถูกดูดเข้าไปในหลอดแก้ว หลังจากนั้นเธอก็ถูกพาไปเก็บตัวอย่างปัสสาวะตามขั้นตอนจนครบถ้วน

"เรียบร้อยค่ะ ตอนนี้คุณมิรันตีไปนั่งพักทานน้ำรอนอกห้องตรวจก่อนนะคะ ถ้าผลออกแล้วทางเราจะรีบแจ้งทันทีค่ะ" พยาบาลบอกพร้อมกับยื่นสำลีให้เธอกดแผลไว้

มีร่าเดินออกมานั่งรอที่ม้านั่งหน้าห้องตรวจด้วยใจที่จดจ่อ ทุกนาทีที่ผ่านไปมันช่างยาวนานเหลือเกิน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปคู่ของเธอกับคามินพลางลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ

ถ้าในนี้มีลูกของพี่จริงๆ พี่จะดีใจไหมนะพี่คามิน