บทที่3 รอ

บทที่3 รอ

ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่แสนทรมาน ในที่สุดพยาบาลก็เดินออกมาเรียกชื่อเธอด้วยรอยยิ้ม มีร่าเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจด้วยใจที่สั่นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คุณหมอเงยหน้าจากใบรายงานผลแล็บแล้วส่งยิ้มกว้างให้เธอ

"ยินดีด้วยนะคะคุณมิรันตี ผลตรวจปัสสาวะและผลเลือดออกมายืนยันตรงกันค่ะ ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 4 สัปดาห์แล้วนะคะ"

วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มีร่านิ่งค้างไปน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า มือบางเผลอยกขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองโดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกดีใจมันท้นจนล้นอกจนเธอพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

"ท้อง ท้องจริงๆ ใช่ไหมคะหมอ" เธอย้ำถามเพื่อความมั่นใจ

"จริงแท้แน่นอนค่ะ หลังจากนี้หมอจะจ่ายยาบำรุงให้นะคะ แล้วนัดมาฝากครรภ์อย่างเป็นทางการอีกครั้ง ช่วงนี้ต้องระวังเรื่องการยกของหนักและพักผ่อนให้มากๆ นะคะ"

มีร่ากล่าวขอบคุณ คุณหมอซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะประคองร่างตัวเองออกมาจากโรงพยาบาล เธอตัดสินใจว่าจะยังไม่บอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่คุณพ่อคุณแม่ของคามิน เธออยากจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยตัวเอง อยากเห็นหน้าเขา เวลาที่รู้ว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ มีร่าเลือกที่จะขึ้นไปนอนพักบนห้อง เธอเฝ้ามองหน้าจอโทรศัพท์ทุกนาที รอคอยว่าเมื่อไหร่คามินจะโทรกลับมาอย่างที่เขาบอกไว้

ห้าโมงเย็น...ก็ยังเงียบ หกโมงเย็น...ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แต่เครื่องมือสื่อสารในมือยังนิ่งสนิท

"ติดงานยาวเลยเหรอพี่คามิน" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามใจเย็นและไม่ยากโทรไปเซ้าซี้เพราะรู้ว่าเขาคุยกับลูกค้าใหญ่จากจีน

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งทุ่มตรง ความเป็นห่วงเริ่มมีมากกว่าความเกรงใจ มีร่ากดเบอร์โทรออกหาเขา ทว่าเสียงสัญญาณดังยาวจนตัดไปโดยไม่มีคนรับสาย สองทุ่มโทรไปอีกครั้ง ก็ยังเหมือนเดิม จนกระทั่งสามทุ่ม ความกระวนกระวายใจทำให้เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ทำไมไม่รับสายนะ หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ด้วยความกังวล เธอจึงตัดสินใจเปิดแอปพลิเคชันติดตามตัวที่คามินเป็นคนติดตั้งไว้ในเครื่องของเธอเองเพื่อความปลอดภัย ซึ่งมันสามารถเช็กพิกัดของเขาได้เช่นกัน นิ้วเรียวกดดูตำแหน่งล่าสุดทันที

"คลับ 'The Black Diamond'?"

คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน พิกัดระบุชัดเจนว่าเขาอยู่ที่คลับหรูย่านทองหล่อ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักธุรกิจและมาเฟียระดับแนวหน้า มีร่ารู้สึกหน่วงในใจขึ้นมาทันที ไหนบอกว่าประชุม? ไหนบอกว่าคุยงานกับลูกค้า? ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่น

เธอไม่รอช้า จัดการเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงขายาวที่ดูเรียบร้อยทะมัดทะแมง แล้วแอบเรียกแท็กซี่ออกไปจากบ้านโดยไม่ให้ใครรู้ เพราะไม่อยากให้ใครไปรายงานเขาก่อนว่าเธอจะไปที่นั่น

เมื่อมาถึงหน้าคลับหรู การ์ดร่างยักษ์ยอมเปิดทางให้เธอเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย มีร่าเดินฝ่าความมืดและแสงไฟสลัวเข้าไปยังโซนวีไอพีชั้นบนที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว กลิ่นซิการ์และเหล้าราคาแพงลอยคลุ้ง

เธอหยุดชะงักอยู่ที่หน้าห้องกระจกบานใหญ่ที่มองเข้าไปเห็นโต๊ะสนุ๊กเกอร์หรูหรา ภายในนั้นมีคามินและลูกค้าชาวจีนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของมีร่าหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มคือภาพที่เห็นตรงหน้า

ผู้ชายทุกคนที่โต๊ะนั้นมีผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยนั่งประกบข้างทุกคน ไม่เว้นแม้แต่คามิน!

หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสสั้นกุดกำลังนั่งอยู่ข้างๆ คามิน มือของเธอวางอยู่บนต้นขาของเขาอย่างสนิทสนม ขณะที่คามินเองก็ดูไม่ได้ขัดขืนอะไร เขากำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มพลางหัวเราะรับคำพูดของหญิงสาวคนนั้นอย่างอารมณ์ดี

มีร่ายืนตัวสั่นเทิ้ม ความดีใจเรื่องลูกเมื่อกลางวันมลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่พุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ ภาพมาเฟียผู้รักเดียวใจเดียวที่เขาเพิ่งพร่ำบอกเธอเมื่อคืนมันช่างดูจอมปลอมสิ้นดีในนาทีนี้

"นี่เหรอ งานสำคัญของพี่"

เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่เคยเป็นน้ำตาแห่งความสุขบัดนี้มันไหลอาบแก้มด้วยความเสียใจอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นสามีที่เธอไว้ใจกำลังสำราญอยู่ท่ามกลางดนตรีและผู้หญิงในคลับหรูแห่งนี้!

ในจังหวะที่หัวใจของมีร่ากำลังแตกสลาย ลูกน้องคนสนิทของคามินที่ยืนเฝ้าหน้าห้องก็หันมาเห็นเธอเข้าพอดี เขาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจก่อนจะรีบก้าวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูเจ้านาย คามินชะงักกึกทันทีที่ได้ยิน แววตาที่เคยขี้เล่นหายวับไปเปลี่ยนเป็นความตระหนก เขารีบผละออกจากหญิงสาวข้างกายสะบัดมือออกจากต้นขาอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน

"มีร่า!"

มีร่าไม่ได้รอให้เขาเข้ามาอธิบาย เธอหมุนตัววิ่งหนีออกมาจากโซนวีไอพีทันที น้ำตาไหลอาบแก้มจนภาพตรงหน้าพร่ามัว ในหัวมันว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความตั้งใจที่จะบอกข่าวดีเรื่องลูกถูกฝังลงดินไปในวินาทีนั้น 'ไม่...ฉันจะไม่บอกเขาเด็ดขาด ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้รับรู้ว่ามีเด็กคนนี้เกิดขึ้นมา' เธอคิดในใจอย่างเด็ดเดี่ยวขณะกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจนถึงหน้าคลับ

"มีร่า! หยุดก่อน! ฟังพี่ก่อน!" เสียงตะโกนไล่หลังมาพร้อมกับแรงดึงที่ต้นแขน คามินวิ่งตามออกมาจนทัน ในสภาพที่ดูลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ปล่อย!" มีร่าตวาดลั่น สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง