บทที่4 ใจสลาย2

"นัทที่คอนโดมึงพอจะมีห้องว่างบ้างไหม?" มีร่าเอ่ยถามเสียงเบา "กูอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่ใกล้ๆ มึง กูไม่อยากกลับไปที่นั่นอีก"

ลูกนัทชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดีดนิ้วดังเปาะเหมือนนึกอะไรออก "มีสิ! ห้องข้างๆ กูนี่แหละมึง ผัวเมียฝรั่งเขาเพิ่งย้ายออกเมื่อเช้านี้เอง เห็นว่าต้องกลับประเทศด่วน ห้องยังว่างอยู่เลย สภาพดีด้วยนะมึง"

"จริงหรอ" มีร่าตาเป็นประกายขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเร่ร่อนไปหาที่อยู่ใหม่ไกลๆ

"จริงมึง! งั้นเอาแบบนี้ พรุ่งนี้เช้ากูจะพามึงไปหาเจ้าของคอนโด ไปทำสัญญาเช่าให้เรียบร้อย มึงจะได้ย้ายของเข้าไปอยู่เลย ดีไหม?"

"อื้อขอบใจมึงมากนะนัท ถ้าไม่มีมึงกูคงแย่" มีร่าซบหน้าลงกับไหล่เพื่อนอย่างขอบคุณ

"เออๆ ไม่เป็นไร เพื่อนกันป่ะวะ" ลูกนัทลูบหัวเพื่อนเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามีร่าเริ่มมีอาการเอามือลูบท้อง "แต่ตอนนี้กูหิวแล้วว่ะนัท มีอะไรกินไหม? ตั้งแต่เย็นกูยังไม่ได้กินอะไรเลย"

"เออจริงด้วย! มึงท้องอยู่นี่หว่า ลืมไปเลย" ลูกนัทรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที "มีๆ เดี๋ยวลูกนัทคนนี้จะโชว์ฝีมือทำอาหารสูตรเด็ดให้คุณแม่ลูกอ่อนกินเอง มึงนั่งรอแป๊บนะ อย่าเพิ่งขยับไปไหนล่ะ"

ลูกนัทเดินเข้าห้องครัวไปจัดการหยิบจับอุปกรณ์เสียงดังโฉ่งฉ่างตามสไตล์คนกระฉับกระเฉง ส่วนมีร่านั่งรออยู่บนโซฟา พลางมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ในใจก็หวังว่าชีวิตใหม่ที่เธอกำลังจะเริ่มต้นที่นี่จะสงบสุขอย่างที่หวังไว้

ไม่นานนัก กลิ่นหอมของข้าวผัดร้อนๆ และแกงจืดก็ลอยมาเตะจมูก

"มีร่า! มายกช่วยกูหน่อย เสร็จแล้วเนี่ย!" ลูกนัทตะโกนเรียกจากในครัว

มีร่ารีบเดินเข้าไปช่วยยกจานอาหารมาวางที่โต๊ะอาหารตัวเล็กๆ ทั้งสองคนนิ่งมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มออกมา ลูกนัทตักข้าวใส่จานให้เพื่อนอย่างเอาใจ

"กินเยอะๆ นะมึง เพื่อหลานกูด้วย"

"ขอบใจนะนัท" มีร่าพยักหน้าแล้วเริ่มตักข้าวเข้าปาก ความอุ่นของอาหารและความจริงใจของเพื่อนทำให้หัวใจที่เคยบอบช้ำเริ่มมีความรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยในวันที่เลวร้ายที่สุด เธอก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

หลายวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของคนทั้งคู่ บรรยากาศภายในคอนโดใหม่ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใสกลับเต็มไปด้วยความเงียบเหงา มีร่านั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงภายในห้องนอนเพียงลำพัง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงในทุกค่ำคืน

เธอมักจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังลึกๆ ว่าจะมีชื่อของคนที่เธอทั้งรักทั้งแค้นปรากฏขึ้นมาเพื่ออธิบายหรือพูดคำว่าขอโทษอีกสักครั้ง แต่ไม่มีเลย หน้าจอยังคงว่างเปล่า ไร้ซึ่งวี่แววการติดต่อจากคามิน

"พี่ใจร้ายกว่าที่หนูคิดอีกนะพี่คามิน" มีร่าพึมพำกับตัวเอง "ทำไมไม่โทรมาง้อ ทำไมไม่พยายามหาหนูให้เจอ หรือว่าพี่จะตัดใจจากหนูได้ง่ายๆ แบบนี้จริงๆ"

ความเงียบในห้องกว้างยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยว มือบางลูบลงบนหน้าท้องเบาๆ อย่างโหยหาคนเป็นพ่อ แต่ใจที่ทิฐิสูงก็ยังสั่งให้เธอต้องอดทน

ตัดกลับมาที่คฤหาสน์ธนเวคิน

สภาพบ้านที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลับเงียบเหงาราวกับบ้านร้าง กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานหรูหรา คามินในสภาพหนวดเครารุงรัง เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกจนแผงอกกว้างโผล่พ้นมาให้เห็น เขานั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ในมือถือขวดเหล้าราคาหลักแสนที่ถูกกระดกเข้าปากอึกใหญ่ราวกับเป็นน้ำเปล่า

"นายครับ เรื่องงานที่บริษัท ลูกค้าเขาเริ่มถามหาแล้วนะครับ" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ

"ออกไป! กูบอกว่าให้พวกมึงจัดการแทนไง! ใครเข้ามาเซ้าซี้กูอีกกูจะยิงทิ้งให้หมดเลย!" คามินตวาดลั่นพลางขว้างแก้วเหล้าลงบนพื้นจนแตกกระจาย

เขาไม่สนใจงาน ไม่สนใจธุรกิจที่เคยสร้างมาอย่างยากลำบาก วันๆ เอาแต่ดื่มเพื่อดับความเจ็บปวดในอก พอลูกน้องถอยออกไปหมดแล้ว คามินก็ทรุดตัวลงนอนแผ่บนโซฟา แววตาคมกริบที่เคยน่าเกรงขามบัดนี้ลอยคว้างและเต็มไปด้วยความฟูมฟาย

"ทำไม ทำไมมึงต้องทิ้งกูไปมีร่า" เขาพูดคนเดียวเสียงพร่า พลางสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อาย "กูรักมึงขนาดนี้ ทำไมมึงไม่เชื่อใจกูบ้างวะ เรื่องแค่นี้เอง เรื่องงานทั้งนั้น"

ความเมาทำให้เขาเริ่มคุมสติไม่อยู่ คามินหัวเราะขมขื่นออกมาสลับกับเสียงสะอื้น "กูยอมให้มึงตบตีกูจนหน้าหัน กูยอมคุกเข่าต่อหน้ามึง มึงยังไม่พอใจอีกหรอ มึงมันใจดำ ใจเด็ดกว่ากูอีกนะอีมีร่า แม่งเอ้ย! หัวใจกูจะพังหมดแล้วมึงรู้ไหม!"

เขาพร่ำเพ้อเรียกชื่อเธอซ้ำๆ จนเสียงเริ่มแหบแห้ง กลิ่นเหล้าและคราบน้ำตาผสมปนเปกันจนดูหมดสภาพมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ คามินกอดหมอนใบที่เธอเคยหนุนไว้แน่น ราวกับจะซึมซับกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนจะวูบหลับไปด้วยความอ่อนเพลียและความเศร้าที่เกาะกินใจ

เป็นภาพที่น่าเวทนาเหลือเกินสำหรับมาเฟียที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่กลับพ่ายแพ้พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว