บทที่4 ใจสลาย

บทที่4 ใจสลาย

ท่ามกลางความมืดมิดและลมยามค่ำคืนที่ปะทะใบหน้า มีร่าก้าวพ้นรั้วบ้านออกมาด้วยความรู้สึกที่โหวงเหวงเหมือนคนตกจากที่สูง เธอยืนตัวสั่นอยู่ริมฟุตบาทพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง โทรศัพท์ในมือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอตัดสินใจกดโทรหาเบอร์เดียวที่คิดว่าจะเป็นที่พึ่งได้ในตอนนี้

"ฮัลโหลนัท" เสียงของมีร่าขาดห้วงและสั่นเครือจนคนฟังทางปลายสายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

"มีร่า? ทำไมเสียงมึงเป็นแบบนั้น มึงเป็นอะไรอะ ร้องไห้หรอ? เกิดอะไรขึ้น!" ลูกนัท เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานรีบถามด้วยความตกใจ "มึงอยู่ไหน บอกกูมาเดี๋ยวนี้ กูจะออกไปรับ!"

มีร่าสะอื้นออกมาเบาๆ พลางบอกพิกัดที่เธอยืนอยู่ "กู...กูอยู่ที่ทางเข้าบ้านพี่คามินทร์ กูขอไปค้างที่ห้องมึงสักคืนได้ไหมนัท กูไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว"

"ได้ๆ! มึงอย่าไปไหนน่ะ อยู่รอตรงนั้นเลยนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!" ลูกนัทวางสายไปอย่างร้อนรน

มีร่าทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งป้ายรถเมล์ใกล้ๆ กอดกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่มีไว้แน่น เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพังครืนลงมา ภาพที่คามินยอมทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนเธอยังคงติดตา แต่ในใจเธอก็ย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าหากให้อภัยตอนนี้ ทุกอย่างก็จะวนกลับไปที่จุดเดิม...จุดที่เธอต้องเป็นเพียง 'ของเล่น' ที่เขาจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้

ผ่านไปไม่นานนัก รถยนต์คันเล็กของลูกนัทก็แล่นมาจอดเทียบฟุตบาท ลูกนัทรีบเปิดประตูลงมาแล้วโผเข้ากอดเพื่อนสาวที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ทันที

"โอ๊ย มีร่ามึงเป็นอะไรเนี่ย ดูหน้าสิ ซีดไปหมดแล้ว!" ลูกนัทลูบหลังเพื่อนอย่างปลอบโยน "ไม่เป็นไรนะ ไปไปคอนโดกู ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตา แล้วเล่าให้กูฟังว่าใครทำอะไรมึง"

มีร่าพยักหน้าเบาๆ ยอมให้ลูกนัทช่วยถือกระเป๋าขึ้นรถ เมื่อเข้ามานั่งในรถความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ลูกนัททำได้เพียงกุมมือเพื่อนไว้แน่นโดยไม่ถามเซ้าซี้ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนกำลังเจ็บปวดเจียนตาย

รถของลูกนัทแล่นออกจากบริเวณนั้น มุ่งหน้าสู่คอนโดใจกลางเมือง ทิ้งภาพความทรงจำที่เลวร้ายไว้เบื้องหลัง มีร่ามองกระจกมองข้างเห็นเพียงแสงไฟสลัวๆ ของคฤหาสน์ที่ค่อยๆ เล็กลงจนลับตา เธอปิดเปลือกตา ลงอย่างอ่อนแรง บอกกับตัวเองว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะเป็นของเธอคนเดียวจริงๆ

พอลูกนัทพามีร่ามาถึงคอนโดที่พัก เธอจัดการส่งเพื่อนรักเข้าไปอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้าและความเสียใจให้เจือจางลงบ้าง เมื่อมีร่าเดินออกมาในชุดลำลองใบหน้าดูสดใสขึ้นนิดหน่อยแต่ดวงตายังคงบวมช้ำ ทั้งคู่ก็พากันมานั่งเอนหลังคุยกันบนเตียงท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ

มีร่าเริ่มเปิดปากเล่าเหตุการณ์ที่คลับอย่างละเอียด เล่าถึงตอนที่เธอเห็นคามินนั่งอยู่กลางวงล้อมของสาวๆ และภาพที่ทำให้อารมณ์ขาดผึงคือตอนที่มือของเด็กนั่ง ดริงก์คนนั้นวางอยู่บนขาของสามีเธอ

ลูกนัทนิ่งฟังพลางถอนหายใจยาว เธอขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วแตะไหล่เพื่อนเบาๆ "มึงฟังน่ะมีร่า กูไม่ได้จะเข้าข้างพี่คามินหรอกนะ แต่กูอยากให้มึงมองในมุมความจริงบ้าง ผู้หญิงพวกนั้นเขาทำงานแลกเงินนะมึง แล้วผัวมึงพาลูกค้าไปเที่ยวสถานบันเทิงแบบนั้น การเอาใจแขกมันคือหน้าที่ของเด็กในร้าน พี่คามินเขาอาจจะไม่ได้เล่นด้วยเลยก็ได้"

"แต่มึงเห็นตอนมันจับขาผัวมึงใช่ไหม มึงเลยโมโห" ลูกนัทถามจี้ใจดำ

"เออ! กูเห็นเต็มสองตา กูโมโหจนตัวสั่นไปหมด มึงจะให้กูนิ่งอยู่ได้ยังไงนัท" มีร่าตอบสวนทันควัน ความโกรธยังคงคุกรุ่นในน้ำเสียง

"แล้วนี่มึงจะเลิกจริงๆ หรอวะ" ลูกนัทจ้องตาเพื่อน "อย่าเพิ่งตัดสินใจตอนมึงกำลังโมโหดิวะมีร่า กูว่าพี่เขารักมึงมากนะ ที่ผ่านมาเขาก็ประเคนทุกอย่างให้มึงเลยนะ”

มีร่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยดน้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอ่ยความลับที่ปิดบังไว้ออกมา "นัทกูท้อง"

"ฮะ! อะไรนะ!" ลูกนัทอุทานลั่นห้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอแทบจะกระโดดขึ้นมาจากเตียง "มึงยังจะเลิกอีกหรออีมีร่า! แล้วลูกมึงจะอยู่ยังไง ผัวมึงเขารู้เรื่องนี้หรือยัง"

"ยัง กูไม่บอกมันหรอก" มีร่าส่ายหน้าช้าๆ "กูตบตีมันที่บ้านจนเหนื่อยเลยไม่บอก พอเห็นหน้ามันแล้วภาพที่คลับมันก็ลอยเข้ามา กูเลยเก็บผ้าแล้วเดินออกมาเลย"

"แล้วพี่เขาไม่รั้งมึงไว้เลยหรอ" ลูกนัทถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"รั้ง มันขอให้กูอยู่ ถามกูว่าถ้าขอให้อยู่จะอยู่ไหม แต่กูบอกว่าไม่"

"โอ๊ย! อีนางเอก!" ลูกนัทตบหน้าผากตัวเองดังปัง "กูนึกว่าผัวมึงแอบไปซุกชู้เป็นตัวเป็นตนที่ไหนได้ เขาแค่ไปคุยงานกับลูกค้าที่คลับ มึงใจเย็นๆ ก่อนได้ไหมเนี่ย มีเจ้าตัวเล็กอยู่ในท้องแบบนี้มึงจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย"

"กูไม่สนหรอกนัท ในเมื่อเขาโกหกกูว่าประชุมแต่กลับไปนั่งที่แบบนั้น ต่อให้เป็นเรื่องงานมันก็คือการทำลายความไว้ใจ" มีร่าตอบเสียงแข็งพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ "กูเลี้ยงลูกคนเดียวได้ กูตัดสินใจแล้ว"

ลูกนัทมองเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วงและอ่อนอกอ่อนใจ เธอรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้บทจะดื้อก็ดื้อหัวชนฝา แต่เรื่องลูกนี่สิที่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับอนาคต

มีร่านิ่งเงียบไปพักใหญ่หลังจากถูกเพื่อนสนิทเทศนาชุดใหญ่ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพักของลูกนัทที่ดูอบอุ่นและปลอดภัยกว่าคฤหาสน์หลังโตนั่นเป็นไหนๆ