บทที่3 รอ2

"มีร่า ใจเย็นๆ อย่าเข้าใจผิดนะ" คามินพยายามจะคว้าตัวเธอไว้อีกครั้ง "นั่นมันก็แค่เด็กนั่งดริงก์ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับพวกนั้นเลยจริงๆ"

"หรอคะ? แค่เด็กนั่งดริงก์หรอ?" มีร่าหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ "นี่หรอที่พี่บอกว่าประชุมงานด่วนตั้งแต่สายจนดึกดื่น? บอกจะโทรกลับก็ไม่โทร หนูโทรหาเป็นสิบสายพี่ก็ไม่รับ ที่ไหนได้ พี่แอบมานั่งกกผู้หญิงอยู่ที่นี่เองหรอ!"

"มันไม่ใช่แบบนั้น! พี่พาลูกค้ามา เขาอยากมาเที่ยวสถานที่แบบนี้ พี่เป็นเจ้าภาพก็ต้องตามใจเขา มันเป็นเรื่องปกติของคนทำธุรกิจนะมีร่า" คามินพยายามอธิบายด้วยเหตุผลแบบผู้ชายๆ ที่เขามองว่ามันคือเรื่องธรรมดาในวงการมาเฟีย

"ปกติหรอ?" มีร่าทวนคำด้วยเสียงหัวเราะที่ดูแคลน "การที่พี่โกหกหนูแล้วมานั่งให้ผู้หญิงลูบแขนลูบขาเนี่ยนะคือเรื่องปกติ? พอ! พอได้แล้ว! หนูไม่อยากฟังคำแก้ตัวหน้าด้านๆ ของพี่อีกแล้ว!"

"มีร่า! อย่ามาใช้อารมณ์แบบนี้นะ พูดกันดีๆ สิ!" คามินเริ่มหัวเสียที่เธอไม่ยอมฟัง เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมให้หนีไปไหน

"พูดดีๆ หรอ? พี่ทำลายความไว้ใจของหนูจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วยังมีหน้ามาสั่งให้พูดดีๆ อีกหรอ!"

มีร่ารวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างสุดแรง ก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าคมสันของคามินอย่างจังจนหน้าหัน เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดัง เพียะ! สนั่นไปทั่วหน้าคลับหรู

คามินนิ่งงันไป ผิวแก้มข้างที่ถูกตบขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำ เขาอึ้งจนพูดไม่ออก มีร่าไม่ได้รอให้เขาตั้งตัวได้ เธอเดินออกมาแล้วรีบโบกแท็กซี่ที่วิ่งผ่านมาพอดีและกระโดดขึ้นรถไปทันที

"ไปคฤหาสน์ธนเวคินค่ะ! ออกรถเลย!" เธอสั่งโชเฟอร์เสียงสั่น

"มีร่า! ลงมาเดี๋ยวนี้นะ! มีร่า!"

เสียงตะโกนของคามินดังไล่หลังรถแท็กซี่ที่ทะยานออกไป มีร่านั่งพิงเบาะรถแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบของตัวเองด้วยความรู้สึกสงสารลูกในท้องจับใจ

'ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จะปกป้องหนูเอง พ่อที่โกหกและไม่เห็นหัวแม่แบบนี้ เราไม่ต้องมีเขาในชีวิตก็ได้'

เธอกลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย และตัดสินใจแล้วว่าชีวิตหลังจากนี้ เธอจะไม่ยอมให้นายมาเฟียคนนี้มาปั่นหัวเธอได้อีกต่อไป

คามินเหยียบคันเร่งมิดไมล์ทิ้งงานเลี้ยงลูกค้าไว้เบื้องหลัง เขาสั่งลูกน้องเสียงกร้าวผ่านโทรศัพท์ "ดูแลคุณลีให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด!" ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งเบาะข้างๆ อย่างไม่ไยดี ความรู้สึกในอกมันร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เขาต้องกลับไปอธิบายให้เมียรักเข้าใจ ไม่งั้นเขาคงบ้าตายแน่

เมื่อถึงคฤหาสน์ เขารีบก้าวเท้าฉับๆ ขึ้นบันไดไปบนห้องนอนทันที แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น มีร่ากำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาด้วยท่าทางเด็ดขาด แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาจนเขาใจหาย

"จะไปไหน!" คามินพุ่งเข้าไปคว้าแขนเธอไว้แล้วกระชากให้หันมาเผชิญหน้า

"ปล่อยฉัน!" มีร่าแผดเสียงร้องลั่น เธอพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด ทั้งตบทั้งตีทั้งทุบไปที่อกกว้างของเขาอย่างบ้าคลั่ง เล็บคมจิกทึ้งจนเสื้อสูทราคาแพงยับยู่ยี่ แต่คามิน กลับยืนนิ่งเป็นหิน ไม่คิดแม้แต่จะปัดป้องหรือสู้กลับสักนิด เขาปล่อยให้เธอระบายความโกรธแค้นใส่เขาจนพอใจ

"มึงตีกูให้พอใจเลย!" คามินคำรามเสียงแหบพร่า น้ำตาผู้ชายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว "กูไม่ได้มีคนอื่นนะเว้ย เด็กนั่งดริงก์พวกนั้นมันก็มานั่งกับแขกกันทั้งโต๊ะ ใครเขาก็นั่งกันทั้งนั้น ใช่กูคนเดียวที่ไหน!"

มีร่าหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงไปค้างกลางอากาศ เธอแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง

"กูจะเลิกกับมึง" เสียงของเธอสั่นเครือ "มึงลองคิดดูนะ ถ้าวันหนึ่งกูไปนั่งกินเหล้ากับเพื่อน แล้วมีเด็กเอ็นผู้ชายมานั่งลูบขาลูบแขนกูบ้างแล้วมึงไปเห็น มึงจะอยู่เฉยหรอ กูว่ามึงคงจะเอาปืนมายิงกูยิงไอ้นั่นทิ้งแน่นอน เพราะฉะนั้นมึงอย่ามาดูถูกความรู้สึกกูด้วยตรรกะเห็นแก่ตัวแบบนี้เลย"

คามินอึ้งไปกับคำถามนั้น เขารู้ดีว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาคงคลั่งจนฆ่าคนตายแน่นอน แต่ในใจยังคงยื้อความหวังสุดท้ายไว้

"มีร่า พี่ขอโทษ" เขาทำท่าจะคว้าตัวเธออีกครั้ง

"พอแล้ว! กูพอแล้วจริงๆ" มีร่าสะบัดตัวออกห่าง "จากนี้ไปเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จบกันแค่นี้เถอะ"

มีร่าลากกระเป๋าเดินทางผ่านโถงทางเดินกว้างด้วยความเร็วที่มั่นคง แม้หัวใจจะบีบคั้นจนแทบขาดรอน แต่เธอก็สั่งตัวเองไม่ให้หันกลับไปมอง คามินที่ตั้งสติได้จากการถูกทิ้งไว้เบื้องหลังรีบวิ่งตามเธอเหมือนคนบ้า เขาพุ่งตัวเข้าประชิดแผ่นหลังบางแล้วคว้าแขนเธอไว้แน่นก่อนที่เธอจะพ้นประตูบ้าน

"มีร่า! หยุดเดี๋ยวนี้!" เขากระชากเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้าวรานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มีร่าพยายามจะสะบัดแขนออก แต่คามินกลับรั้งร่างเธอไว้แน่น เขามองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยสายตาที่แตกสลายก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาด้วยความสิ้นหวัง

"ถ้ากูขอให้มึงอยู่ มึงจะอยู่ไหม?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนใจของคนทั้งคู่ มีร่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงความอ่อนแอที่เขามีให้เธอเพียงคนเดียว เธอเม้มปากแน่น หัวใจที่เต้นรัวเริ่มสั่นไหว แต่ทิฐิและความเจ็บปวดที่ได้รับมันเกินกว่าจะยอมให้อภัยในตอนนี้

"ไม่" เธอตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความลังเล แต่มันคือการตัดสินใจที่ฝืนความรู้สึกตัวเองมากที่สุด

คำปฏิเสธนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจคามิน มือหนาที่กุมแขนเธอไว้ค่อยๆ คลายออกช้าๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง มีร่าอาศัยจังหวะนั้นหมุนตัวเดินออกมาจากรั้วบ้านทันที เธอเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ปล่อยให้ความมืดมิดของยามค่ำคืนกลืนกินร่างของเธอไปพร้อมกับความรักที่จบสิ้นลง

คามินยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน มองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไปจนลับตา ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกควักหัวใจออกไปแล่นริ้วไปทั่วร่าง ขาทั้งสองข้างของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่หมดสิ้นแรงยืน เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าบ้านนั่นเอง

เขาไม่ได้ตะโกนเรียก ไม่ได้วิ่งตามไปอีก เพราะเขารู้ดีว่าคำว่า 'ไม่' ของเธอในครั้งนี้ มันเด็ดขาดจนไม่มีช่องว่างให้เขาแทรกตัวเข้าไปได้อีก ลมหายใจที่เคยหนักแน่นกลับติดขัดราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของมาเฟียหนุ่มที่ต้องทนรับผลจากการกระทำของตัวเองอย่างแสนสาหัส