บทที่ 6

รอยยิ้มของต้วนชิงเหย่ชะงักค้างอยู่บนริมฝีปาก

เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเธอ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเด็กน้อยคงจะโกรธเข้าแล้ว

เขาเดินเข้าไปหาแล้วจับมือเธอขึ้นมา ก่อนจะวางสร้อยคอเส้นนั้นลงบนฝ่ามือราวกับเล่นกล

“ขอโทษนะ เมื่อวานฉันมัวแต่ไปเอาของขวัญวันเกิดให้เธอ ก็เลยลืมเธอไว้ที่วิลล่า ยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม”

เอาคำโกหกที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มาบ่ายเบี่ยงเธอ เขาคิดว่าเธอจะยอมยกโทษให้อย่างนั้นเหรอ

เจียงอวี่เฟยมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้หยิบสร้อยคอเส้นนั้นไป

เมื่อรอปฏิกิริยาตอบรับจากเธออยู่นาน ต้วนชิงเหย่ก็ถอนหายใจ หยิบสร้อยคอขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ

“ทำไมหมู่นี้ถึงได้ดูใจลอยนักล่ะ มีเรื่องกังวลใจอะไรหรือเปล่า”

เจียงอวี่เฟยถึงค่อยละสายตากลับมา เธอหันไปมองนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีเรื่องกวนใจนิดหน่อยค่ะ เพื่อนฉันคนหนึ่งเพิ่งจับได้ว่าแฟนที่คบกันมานานหลอกเธอมาตลอด พอรู้ความจริงเธอก็เลยมาระบายให้ฉันฟัง แล้วถามว่าควรจะให้อภัยดีไหม”

ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง

เขาหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะให้คำตอบอย่างมีเหตุผล

“เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องกังวล แค่ขึ้นชื่อว่าหลอกก็ไม่สมควรได้รับการให้อภัยแล้ว เลิกไปเถอะ”

“แค่ขึ้นชื่อว่าหลอก ก็ไม่สมควรได้รับการให้อภัย”

เจียงอวี่เฟยเลียนแบบน้ำเสียงของเขา แล้วทวนประโยคนี้ซ้ำอีกครั้ง

ต้วนชิงเหย่พยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะขยี้ผมเธอ “ใช่ วันข้างหน้าเด็กน้อยของฉันก็อย่าโดนใครหลอกเอาล่ะ”

เมื่อมองการกระทำของเขา เธอถึงค่อยยิ้มบาง ๆ ออกมา

“คำพูดนี้ เราสองคนก็จำไว้เตือนตัวเองด้วยกันนะ”

ต้วนชิงเหย่ขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากถามความหมาย จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เขากดรับสายโดยไม่ได้มองหน้าจอด้วยซ้ำ

“ใคร”

“ฉันเอง อาเหย่ เรามาคุยกันหน่อยสิ”

เพราะทั้งคู่อยู่ใกล้กัน เจียงอวี่เฟยจึงฟังออกทันทีว่าเป็นเสียงของหลินชิงเหยา

เธอเงยหน้ามองก็เห็นสีหน้าของต้วนชิงเหย่ชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

เขาตอบรับอืมเบา ๆ แล้วรีบวางสาย ก่อนจะหาข้ออ้างออกไปทันที

เจียงอวี่เฟยมองสร้อยคอที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าห้องไป

หลังจากปั่นต้นฉบับมาสองชั่วโมง เธอก็คิดจะพักสักหน่อย จึงกดเข้าไปดูหน้าโซเชียล

เลื่อนดูไปเรื่อย ๆ เธอก็เห็นหลินชิงเหยาที่เพิ่งรับแอดไปเมื่อวาน โพสต์สเตตัสเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“แปดปีผ่านไป นายก็ยังเป็นเด็กหนุ่มที่ใจอ่อนทุกครั้งเวลาถูกฉันง้อ ดีจังเลยนะ”

รูปประกอบด้านล่างคือกุ้งเครย์ฟิชหนึ่งชาม กับมือที่กำลังแกะเปลือกกุ้งอยู่

พอมองมือเรียวยาวคู่นั้น ประกอบกับนาฬิกาข้อมือคุ้นตา เจียงอวี่เฟยก็ยิ้มบาง ก่อนกดปิดโทรศัพท์

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น ต้วนชิงเหย่ก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านอีกเลย มีเพียงข้อความที่นาน ๆ จะส่งมาบอกว่ากำลังยุ่ง

แต่เจียงอวี่เฟยกลับรับรู้ความเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างชัดเจนผ่านทางหน้าโซเชียลของหลินชิงเหยา

ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมทะเล ไปดูพลุที่สวนสนุก ไปตั้งแคมป์แถบชานเมือง...

เจียงอวี่เฟยรู้ดีว่าหลินชิงเหยาจงใจโพสต์ให้เธอเห็นคนเดียว

ทว่าเธอกลับไม่ได้ไปคาดคั้นหรือโกรธเคืองอย่างที่หลินชิงเหยาคาดหวังไว้ แต่กลับเอาเวลามาวุ่นอยู่กับการเก็บกระเป๋าเดินทางแทน

ตลอดหลายปีที่อยู่ในเมืองจิงเป่ย เธอซื้อข้าวของเครื่องใช้ไว้มากมาย การจะเคลียร์ทิ้งทีละส่วนจึงต้องใช้เวลาหลายวัน

เธอจัดการบริจาคของมีค่าทั้งหมดไป หลังจากเจ้าหน้าที่จากมูลนิธิการกุศลมาขนของออกไปจนหมด เธอกำลังอยากพัก โทรศัพท์จากต้วนชิงเหย่ก็โทรเข้ามาพอดี

เธอกดรับสาย ทว่าคนที่พูดกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นเซี่ยเหวยเพื่อนสนิทของเขาแทน

“อวี่เฟย อาเหย่มีเรื่องกับคนอื่น ตอนนี้กำลังจะแข่งรถเดิมพันชีวิต เธอรีบมาช่วยห้ามเขาที่สโมสรหน่อยเถอะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เปลือกตาขวาของเจียงอวี่เฟยก็กระตุกรัว ๆ

เธอลังเลอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยหยิบกุญแจแล้วเรียกรถรีบตรงไปยังสโมสร

ทันทีที่รถจอด เซี่ยเหวยที่ยืนรออยู่หน้าประตูก็รีบวิ่งมานำทาง ระหว่างนั้นเขาก็เล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟัง

“หลายวันก่อนชิงเหยาถูกใจต่างหูคู่หนึ่งในงานประมูล ตอนนั้นอาเหย่ไปเข้าห้องน้ำพอดีก็เลยโดนคนอื่นประมูลตัดหน้าไป อาเหย่เห็นว่าชิงเหยาชอบมาก ก็เลยดึงดันจะไปขอซื้อต่อจากคนนั้นให้ได้ หมอนั่นก็เป็นนักแข่งรถเหมือนกันแถมบ้านก็รวย ก็เลยท้าเดิมพันครั้งใหญ่ พวกเขาตกลงจะแข่งรถกันหนึ่งรอบ ใครชนะก็จะได้สร้อยคอเส้นนั้นไป”

“ถ้าเป็นสนามแข่งธรรมดาฉันก็คงไม่รบกวนเธอหรอก แต่พวกเขาดันเลือกเส้นทางมรณะน่ะสิ เส้นทางนั้นอันตรายสุด ๆ ต่อให้เป็นชูมัคเคอร์มาขับเองก็ใช่ว่าจะรอดปลอดภัยกลับมาได้ อวี่เฟย เธอเป็นแฟนของอาเหย่นะ ช่วยคิดหาวิธีห้ามเขาทีเถอะ!”