บทที่ 5

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว คนสองสามคนที่อยู่ตรงอ่างล้างมือก็พากันหันขวับมามอง

พอเห็นว่าเป็นเธอ หลินชิงเหยาก็ชะงักไปพักใหญ่ ถึงปั้นยิ้มบนใบหน้าต่อไปได้ “เฟยเฟย ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ เธอคงไม่ได้ยินใช่ไหม”

เจียงอวี่เฟยเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินไปที่หน้าอ่างล้างมือ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ได้ยินหมดแล้ว”

หลินชิงเหยาคิดไม่ถึงว่าเธอจะยอมรับออกมาตรง ๆ สีหน้าพลันย่ำแย่ขึ้นมา

พพวกเพื่อนสาวคนสนิทก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงเตรียมจะออกหน้าสั่งสอนแทนสักหน่อย

ทว่าเจียงอวี่เฟยกลับเปิดก๊อกน้ำ โดยไม่เปิดโอกาสให้พวกเธอได้เอ่ยปาก “คนที่เอาความจริงใจมาล้อเล่น ไม่มีวันได้รับความจริงใจตอบกลับมาหรอกนะ”

เพียงประโยคเดียวก็ทำเอาหลินชิงเหยาถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของเธอ กวาดมองผ่านไฝตรงหางตาของเจียงอวี่เฟย จู่ ๆ เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา จึงเลิกเสแสร้งแล้วแค่นหัวเราะ

“ก็แค่ตัวแทนแท้ ๆ แม้แต่ความรักของอาเหย่เธอก็ยังไม่เคยได้รับ มีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องความจริงใจต่อหน้าฉัน”

“นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกันนะว่าใครกันที่ถูกทิ้งไว้ในที่กันดารแบบนี้”

“เป็นแฟนประสาอะไร น่าสมเพชชะมัด!”

ทั้งสามคนรุมเยาะเย้ยอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจูงมือกันเดินจากไป

เจียงอวี่เฟยไม่ได้เดินตามไปเอาเรื่อง ต้วนชิงเหย่ล้อเล่นกับความจริงใจของเธอ ส่วนหลินชิงเหยาก็ล้อเล่นกับความจริงใจของเขาอีกที บางทีนี่อาจจะเป็นกรรมตามสนองก็ได้

เธอเดินไปถึงหน้าประตู กำลังจะเรียกรถ ทว่าจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือวิลล่าบนเขา และก็เป็นอย่างที่คิด แอปพลิเคชันเรียกรถหลายแอปต่างก็แสดงข้อความว่า ‘ไม่มีรถในบริเวณใกล้เคียง’

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลินชิงเหยาจงใจเตี๊ยมกับกลุ่มเพื่อนของต้วนชิงเหย่ไว้ก่อนหรือเปล่า รถสิบกว่าคันถึงได้พากันขับผ่านหน้าเธอไปรวดเดียว โดยไม่มีใครเอ่ยปากชวนให้เธอติดรถไปด้วยเลยสักคน

เมื่อมองหลินชิงเหยาก้าวขึ้นรถคันสุดท้ายจากไป โดยไม่ลืมที่จะเปิดหน้าต่างรถแล้วส่งสายตาโอ้อวดมาให้ เจียงอวี่เฟยก็เข้าใจถึงจุดประสงค์ในการแก้แค้นของหลินชิงเหยาทันที

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วหันหลังเดินเท้าลงจากเขา

สายลมยามค่ำคืนพัดพาชายกระโปรงของเธอปลิวเบา ๆ รอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงจักจั่นที่ร้องระงมไม่ขาดสายคอยอยู่เป็นเพื่อน

เธอปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า ภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัว ฉากแล้วฉากเล่าราวกับภาพยนตร์ทำให้เธอเกิดความรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง

ความรัก ตัวแทน การกลับประเทศ วันเกิด ความจริงใจ...

จู่ ๆ เธอก็นึกสงสัยขึ้นมาว่าถ้าต้วนชิงเหย่รู้ว่าการที่เขายอมทรมานตัวเองเพื่อรักแรกมาตลอดแปดปี ความจริงแล้วเป็นเพียงลูกไม้เล่นตัวของหลินชิงเหยา เขาจะรู้สึกอย่างไร

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ 20.00 น. แล้ว

เจียงอวี่เฟยถอดรองเท้า มองตุ่มพองเลือดหลายตุ่มบนเท้าที่เกิดจากการเสียดสี สูดปากด้วยความเจ็บก่อนจะหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา

หลังจากจัดการบาดแผลเสร็จ เธอก็เหนื่อยจนแทบไม่ไหว พออาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เข้านอนทันที

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งในวันต่อมา ทุกสิ่งในห้องก็ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อวานเลย

เจียงอวี่เฟยไม่ได้สงสัยว่าต้วนชิงเหย่หายไปไหน เธอลุกจากเตียงมาทำแผลใหม่

เพิ่งจะพันแผลเสร็จ โทรศัพท์จากเจียงซืออวี้ก็โทรเข้ามาพอดี

“เฟยเฟย เมื่อวานนอนไวเหรอ ทำไมไม่ตอบข้อความเลย ฉันจะบอกให้นะว่าคู่หมั้นของเธอเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดไว้ให้ชุดใหญ่เลย ไม่ใช่แค่ฝากฉันโอนเงินมาให้เธอก้อนหนึ่งนะ แต่ยังซื้อเครื่องประดับส่งมาที่บ้านตั้งเยอะ กลับมาเมื่อไหร่เธอจะได้หยิบใช้ได้เลย เป็นไงล่ะ คู่แต่งงานที่ฉันหาให้ไม่เลวเลยใช่ไหม”

เจียงอวี่เฟยเปิดลำโพง เลื่อนดูแถบการแจ้งเตือน แล้วก็เห็นยอดเงินโอนเข้าจำนวนสองร้อยห้าสิบล้านจริง ๆ

เธอกำลังจะตอบกลับ แต่จู่ ๆ ต้วนชิงเหย่ที่ไม่ได้กลับบ้านมาทั้งคืนก็กลับมา

“คู่แต่งงานเหรอ คู่แต่งงานอะไร”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เจียงซืออวี้ที่อยู่ปลายสายก็มีอารมณ์ขึ้นมาทันที

“เฟยเฟย เมื่อกี้ใครพูด ต้วนชิงเหย่เหรอ เวลานี้แล้วทำไมเขาถึงไปอยู่กับเธอได้”

หัวใจของเจียงอวี่เฟยกระตุกวูบ เธอหาข้ออ้างส่งเดชแล้วกดวางสายไปทันที

เมื่อเห็นท่าทีประหม่าของเธอ ใบหน้าของต้วนชิงเหย่ก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง เขาจงใจทำเป็นโกรธ

“ทำไมถึงรีบวางสายล่ะ ไม่ให้ฉันคุยกับเพื่อนรักหน่อยเหรอ แฟนอย่างฉันมันเปิดเผยไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง”

เจียงอวี่เฟยไม่ได้อยากจะรับมุกตลกของเขา จึงย้อนถามกลับไปด้วยความใจเย็น

“พี่ไม่อยากให้เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรามาตลอดไม่ใช่เหรอ”