บทที่ 8

พอกลับถึงบ้าน เจียงอวี่เฟยก็ได้รับโทรศัพท์จากบรรณาธิการ

“เฟยเฟย การ์ตูนของเธอพอปล่อยปุ๊บก็ดังเปรี้ยงเลยนะ ตอนนี้นักอ่านพากันอยากอ่านตอนต่อไป เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้าง”

ช่วงหลายวันมานี้เจียงอวี่เฟยมัวแต่วุ่นวายอยู่ที่โรงพยาบาล จึงเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ก็ตอนนี้นี่เอง

คำพูดของบรรณาธิการล้วนแฝงเจตนาเกลี้ยกล่อมให้เธอรีบวาดภาคต่อตอนที่กระแสกำลังมาแรง แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล

นั่นเพราะการ์ตูนทั้งเล่มคือเรื่องราวความรักในชีวิตจริงที่ใช้ตัวเธอและต้วนชิงเหย่เป็นต้นแบบ เธอจึงกำหนดตอนจบไว้ก่อนที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมด

หากขืนวาดต่อไป ก็คงเป็นเพียงการแต่งเติมจนเสียอรรถรสเท่านั้น

เจียงอวี่เฟยเปิดโซเชียลที่ไม่ได้เข้าใช้งานมานาน มองยอดคอมเมนต์หลังบ้านที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในดวงตาก็พลันปรากฏรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ดูอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ต้วนชิงเหย่จึงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยเย้าเธออีกครั้ง “กระแสตอบรับการ์ตูนดีใช่ไหม งั้นฉันจัดปาร์ตี้ฉลองให้นักเขียนการ์ตูนคนเก่งของฉันดีไหม”

เจียงอวี่เฟยยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้าม เขาก็ส่งข้อความกระจายข่าวออกไปนับไม่ถ้วนแล้ว

เธอจึงทำได้เพียงกลืนคำปฏิเสธลงคอ แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน “การ์ตูนเรื่องนั้น...พี่ได้อ่านหรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้อ่านหรอก ฉันไม่อินกับการ์ตูนตาหวานน่ะ วาดเรื่องอะไร เธอแค่เล่าให้ฉันฟังก็พอแล้ว”

ขนาดยังไม่ได้อ่านเลยแท้ ๆ กลับบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้อย่างนั้นเหรอ

คงเป็นแค่ข้ออ้างเพื่อจะได้เจอหน้าหลินชิงเหยาก็เท่านั้นละมั้ง

เจียงอวี่เฟยมองปลายนิ้วของต้วนชิงเหย่ที่รัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสง ท่าทางของเขาดูไม่ใส่ใจอะไรเลยสักนิด

เธอจึงไม่คิดจะเปลืองน้ำลายอีก ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

งานเลี้ยงฉลองในครั้งนี้จัดขึ้นที่ห้องโถงของโรงแรม

หลินชิงเหยามาปรากฏตัวตามคาด แต่เธอไม่ได้มาเพียงลำพัง

เธอพาผู้ชายมาด้วยคนหนึ่ง ทั้งสองคนกอดคอคลอเคลียคุยกันไม่หยุด

เมื่อต้วนชิงเหย่เห็นภาพนั้น เขาแทบจะบีบแก้วในมือให้แหลกคามือ

เจียงอวี่เฟยไม่ได้สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เธอเพียงแค่ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ

ตอนที่ออกมา เธอเหลือบไปเห็นป้ายกำลังซ่อมแซมวางอยู่ตรงประตู ขณะกำลังแปลกใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า จู่ ๆ ก็มีเงาร่างของใครบางคนโผล่มาจากมุมกำแพง

เป็นผู้ชายคนที่หลินชิงเหยาพามาด้วยนั่นเอง เขามายืนขวางทางเดินของเธอไว้ สายตาที่จ้องมองมานั้นดูลวนลาม ทั้งยังผิวปากแซวไม่หยุด

เจียงอวี่เฟยขมวดคิ้วตั้งใจจะเดินเบี่ยงหลบ ทว่าเขากลับคว้ามือเธอไว้แน่น ก่อนจะโน้มใบหน้าที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าลงมาซุกไซ้ใบหน้าของเธอ

การกระทำแบบไม่ทันให้ตั้งตัวนั้นทำให้เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด สัญชาตญาณสั่งให้เธอยกมือขึ้นผลักเพื่อขัดขืน

“คุณจะทำอะไร!”

ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้น เผยรอยยิ้มเย่อหยิ่งและหยาบโลน

“จะมาแกล้งทำตัวเป็นหญิงผู้รักนวลสงวนตัวอะไรกัน ชิงเหยาบอกฉันหมดแล้ว เธอขาดผู้ชายไม่ได้ใช่ไหมล่ะ เลิกแย่งกับผู้หญิงคนนั้น แล้วมาคบกับพี่ดีกว่าไหม”

พูดจบ เขาก็ดันตัวเธอไปกดติดกับอ่างล้างหน้า อาศัยความสูงและพละกำลังที่เหนือกว่าหมายจะบังคับลวนลามเธอ

เจียงอวี่เฟยพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด

ขณะที่เขากำลังจะกระชากคอเสื้อของเธอ มือของเธอก็ควานไปเจอกระถางต้นไม้บนเคาน์เตอร์เข้าพอดี หญิงสาวไม่เสียเวลาคิด คว้ามันขึ้นมาฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างจัง

เสียงดังปึก ชายหนุ่มหน้าบิดเบี้ยว ก่อนที่ร่างจะร่วงลงไปกองกับพื้น

เมื่อเอาตัวรอดมาได้ เจียงอวี่เฟยก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเขา เธอฝืนประคองร่างตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำ

ทันทีที่ออกมา เธอก็เห็นหลินชิงเหยายืนรออยู่ด้านนอก

เจียงอวี่เฟยถูกครอบครัวทะนุถนอมปกป้องมาตั้งแต่เด็ก เธอเป็นหญิงสาวที่นิสัยอ่อนโยนมากคนหนึ่ง แต่ต่อให้อ่อนโยนแค่ไหน เมื่อเพิ่งเผชิญกับการถูกจัดฉากลวนลามเมื่อครู่ เธอก็ข่มอารมณ์ไม่ได้

เมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของผู้ชายคนนั้น เจียงอวี่เฟยก็ไม่ลังเลเลยสักนิด เธอง้างมือขึ้นแล้วตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง

“หลินชิงเหยา เธอจงใจใช่ไหม”

โดนตบไปฉาดใหญ่ แถมยังเห็นท่าทีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟของเธอ หลินชิงเหยากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด หนำซ้ำยังหัวเราะออกมาได้อีก

“เธอหมายถึงผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ ฉันตั้งใจพาเขามาเองแล้วจะทำไมล่ะ ฉันก็แค่สงสารเธอน่ะสิ เธอดูสิ ตั้งแต่ฉันกลับมา ตัวแทนอย่างเธอต้องนอนเปล่าเปลี่ยวอยู่คนเดียวตลอด ไม่เหงาบ้างหรือไง พี่จ้าวท่องแดนโลกีย์มาหลายปี รับรองว่าต้องตอบสนองเธอได้แน่...”

เมื่อได้ยินถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามสารพัด เจียงอวี่เฟยที่กำลังโกรธจัดก็อดที่จะง้างมือขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

ทว่าครั้งนี้ ฝ่ามือยังไม่ทันกระทบใบหน้าของหลินชิงเหยาก็ถูกใครบางคนคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน

เจียงอวี่เฟยหันขวับไปมอง พลันเห็นต้วนชิงเหย่ที่มีใบหน้าดำทะมึน

เมื่อคนที่รอคอยมาถึง หลินชิงเหยาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นน้อยอกน้อยใจทันที เธอโผเข้าสู่อ้อมอกของเขาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมา

“อาเหย่ แฟนนายเกลียดฉันมากใช่ไหม ฉันแค่เดินขวางทางเธอ เธอก็จะตบฉันแล้ว ฮือ ๆ ๆ”

เมื่อเห็นคนในอ้อมกอดร้องไห้อย่างน่าสงสาร สีหน้าของต้วนชิงเหย่ก็มืดครึ้มลงทันที “เจียงอวี่เฟย จู่ ๆ ทำไมเธอถึงไปหาเรื่องคนอื่นแบบนี้ เจียงซืออวี้สอนเธอมาแบบนี้เหรอ หรือฉันเป็นคนสอนเธอมา”

เจียงอวี่เฟยโกรธจนขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวที่ยังตกค้างอยู่ในใจ “จู่ ๆ งั้นเหรอ ตรงทางเดินมีกล้องวงจรปิด พี่ไปดูเอาเองสิว่าทำไมฉันถึงต้องตบหลินชิงเหยา แล้วเธอทำอะไรลงไปบ้าง!”

เดิมทีเธอตั้งใจจะเอาความจริงมาพูด และเอาหลักฐานมายืนยัน

ใครจะไปคิดว่าต้วนชิงเหย่กลับปักใจเชื่ออย่างไม่มีเงื่อนไขว่าหลินชิงเหยาคือผู้บริสุทธิ์ เขาไม่คิดจะไปดูกล้องวงจรปิดอะไรนั่นเลยสักนิด

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ไม่ควรไปตบคนอื่น! อีกอย่างชิงเหยาเพิ่งเคยเจอเธอแค่ครั้งเดียว เขาจะไปทำอะไรเธอได้ เธอต้องขอโทษเขา!”