บทที่ 9.2 ความรักผลิบาน

หลังจากวันนั้นคนไร้ซึ่งแสงนำทางผู้นี้ได้ทำหน้าที่สามีให้กับจูซินอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ความรักของพวกเขาเบ่งบานชื่นมื่นอยู่นานเป็นปีอาการบาดเจ็บของเหยี่ยนจิงก็หายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงดวงตาคู่นี้ที่ยังมืดบอดและยังจำอดีตของตนไม่ได้ นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญในใจเขา หญิงตรงหน้าต่างหากที่สำคัญยิ่ง

“ซินซินฮูหยินของข้า” กุมมือนางไว้แน่น นับวันความรักของเหยี่ยนจิงยิ่งมีมากจนล้น

“เจ้าคะ”

แบมือที่กำสร้อยไว้ “ข้าอยากมอบสิ่งนี้ให้กับเจ้า” ในเมื่อตอนนี้เขามีสมบัติติดตัวเพียงไม่กี่ชิ้น เขาจึงอยากมอบสิ่งมีค่านี้ไว้ให้เป็นตัวแทนในความรักที่เขาเต็มใจมอบให้นาง

“ของสำคัญของท่านพี่นี่เจ้าคะ” หัวใจจูซินพลันเต้นแรง ตาเบิกกว้างมองของมีค่านั้น

“ของสำคัญย่อมอยู่กับคนสำคัญของข้า เจ้าคือคนสำคัญที่สุดในใจของข้านะฮูหยิน”

“ข้าดีใจที่ท่านพี่พูดเช่นนี้ ท่านไม่คิดเก็บไว้สืบหาญาติรึเจ้าคะ”

“ไม่จำเป็นแล้ว ข้าอยู่ที่นี่มาร่วมปีแล้ว ญาติของข้าคงเข้าใจว่าข้าตายไปแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าที่นี่ มีลูกด้วยกันเต็มบ้านดีหรือไม่” เหยี่ยนจิงยิ้ม เขาคือเหยี่ยนจิงของนางและจะไม่มีวันเปลี่ยนผัน

“ท่านพี่พูดสิ่งใด ไม่อายปากข้าไม่ได้อยากมีลูกเป็นโขยงขนาดนั้นสักหน่อย”

“ข้าอยากมี เจ้ามีให้ข้าได้รึไม่ฮูหยิน”

“เจ้าค่ะ”

“เก็บสร้อยเส้นนี้ไว้เถิดนะ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะเก็บไว้อย่างดี”

“ข้าสวมให้”

เหยี่ยนจิงจึงสวมสร้อยหยกให้กับภรรยาผู้เป็นที่รัก เขาคิดว่ามันเหมาะที่จะอยู่บนคอฮูหยินคนงามมากกว่าให้เขาสวมไว้

จูซินคลี่ยิ้มลูบจี้หยกที่มีความหมาย มองคนรักด้วยความซาบซึ้ง นางมีความสุขที่ได้อยู่ร่วมกับเหยี่ยนจิงจนไม่เคยคิดถึงวันที่ต้องแยกจาก

“ท่านพี่ข้าจะล้างแผลที่ตาให้ท่าน”

“เอาสิ”

นางค่อย ๆ ปลดผ้าพันรอบตาออกอย่างเบามือ มองเปลือกตาคู่นั้นที่เหลือไว้เพียงร่องลอยบาดแผล ทว่าดวงตานั้นไม่อาจรู้ได้

“แผลที่เปลือกตาหายดีแล้ว ท่านมองเห็นบ้างหรือยัง” ใจของนางเต้นตึกตัก หากเหยี่ยนจิงลืมตาขึ้นแล้วเห็นใบหน้าแสนอัปลักษณ์ของนางจะเป็นเช่นไร ถึงอย่างนั้นยังดีกว่าให้เขาต้องตาบอดอยู่เช่นนี้

เปลือกตาที่ปิดมานานค่อย ๆ ขยับลืมขึ้น มันยังมืดเหมือนเคย แต่ก็ไม่สนิทขนาดนั้นเพราะเขารู้สึกว่าวันนี้สีดำในตาสว่างขึ้น

“ไม่” เสียงทุ้มแผ่วเบาเอ่ยออกมา

จูซินจึงหันไปรินยาให้ และในขณะที่คนตามืดบอดกำลังเพ่งมองไปรอบ ๆ จู่ ๆ ดวงตาของเขาก็พร่ามัวเห็นเป็นภาพเลือนราง เห็นแผ่นหลังของฮูหยินอวบอ้วนที่เขารัก พลันใจกระตุกวูบด้วยความดีใจชั่วขณะ และหลังจากนั้นภายในวินาทีความมืดบอดได้เข้ามาครอบคลุมอีกครา

“ข้าปวดตา โอ๊ย!” เส้นประสาทตายังรับความผันแปรนี้ไม่ทัน ขมับทั้งสองของเหยี่ยนจิงพลันเจ็บฉับพลันอย่างทรมาน

“อาจเป็นแสงมันจ้านัก ท่านปิดตาลงก่อนเถิด”

จูซินลนลานรีบประคองสามีไว้ ก่อนเอายาคล้ายขี้ผึ้งมาแต้มดวงตาให้ทุเลา

“ท่านพี่พักก่อนเถิด ขืนพยายามเพ่งมากเกินไปจะปวดมากขึ้น”

“ข้าจะเป็นกระไรไหม”

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะท่านพี่ นี่เป็นสัญญาณดี ประสาทตาของท่านกำลังฟื้นตัว”

“จริงรึ ข้าจะหายใช่ไหม”

“ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

“ดีเลย ข้าจะได้เห็นหน้าเจ้าแล้ว”

เหยี่ยนจิงกำลังดีใจ ต่างจากปีศาจหมูที่กำลังคิดหนัก นางคงต้องเตรียมใจรับชะตากรรมที่กำลังจะถึงในอีกไม่ช้าเสียแล้ว