บทที่ 9.1 ความรักผลิบาน

“เจ้าเป็นกระไรรึไม่” เหยี่ยนจิงเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นกระไร ท่านถอยห่างจากครัวเถิด ข้าขอเก็บกวาดสักประเดี๋ยว เดี๋ยวข้าเอาซาลาเปาที่ยังมีในเข่งไปให้ท่าน”

“ให้ข้าช่วย”

“อย่าเลย เดี๋ยวมือท่านจะโดนเศษกระเบื้องบาด ข้าไหวท่านไปเถิด”

“ข้าจะรอเจ้า”

เหยี่ยนจิงไม่ได้ดื้อรั้น เขาเดินค้ำไม้เท้าขึ้นไปรอบนห้องแต่โดยดี ปีศาจหมูจึงต้องรีบเก็บของที่กระจัดกระจายบนพื้น อาหารที่อุตส่าห์ตั้งใจทำให้อีกฝ่ายได้ชิมรส บัดนี้เหลือเพียงซาลาเปาในเข่งเพียงไม่กี่ลูกเท่านั้น นางเก็บกวาดพื้นให้สะอาดไม่ให้เหลือเศษกระเบื้องไว้แม้แต่เล็กน้อย เพราะกลัวคนตามืดบอดจะเหยียบโดนเข้า

หลังจากเก็บครัวจนเสร็จ นางจึงนำซาลาเปาขึ้นไปให้เหยี่ยนจิงได้กิน ซาลาเปาไส้ผักสูตรพิเศษแม้จะไม่ได้แตกต่างจากของชาวบ้านทั่วไป รสชาติของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มอบให้ชายผู้นี้อย่างไม่มีข้อแม้

นางยื่นซาลาเปาใส่ในมือใหญ่ นางยอมอดได้เพื่อให้เหยี่ยนจิงได้อิ่มท้อง มองอีกฝ่ายกินได้อย่างเอร็ดอร่อยเพียงเท่านั้นพลันทำให้ใจอิ่มเอมได้ไม่ต่างกัน

“เจ้าบอกข้าได้รึไม่ว่าชายผู้นั้นคือใคร”

“เขาเป็นคนที่ตามตื๊อข้า เขาอยากให้ข้าเป็นอนุของเขา”

“เจ้าไม่อยากเป็นอนุของชายผู้นั้นหรือ”

“ไม่” เงียบครู่หนึ่งจ้องใบหน้าหล่อเหลา “ข้าไม่ได้อยากเป็นอนุใครทั้งนั้น หากท่านรู้ หากท่านเดาใจข้าได้ ท่านอาจรู้ว่าข้ารักผู้ใด”

เม้มปากไว้ซ่อนความคิดที่ไม่อาจเอื้อมไว้ในใจ นางเจียมตนไม่อาจคิดหวั่นไหวกับถ้อยคำที่เหยี่ยนจิงเอ่ยต่อหน้าหูลี่จิงได้

มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย “ข้าก็เช่นกัน ข้าได้ลั่นวาจาต่อหน้าผู้ชายคนนั้นและเจ้าไปแล้ว ที่ข้าพูดไม่ใช่เพื่อปกป้องเจ้า แต่ทุกคำล้วนเป็นความจริง ซินซินข้ารักเจ้า”

“ขะ...ข้าก็รักท่าน”

หยดน้ำตาปีศาจหมูร่วงหล่น นางเพิ่งเคยได้ยินคำนี้จากชายผู้ซึ่งเป็นมนุษย์ หัวใจที่มีค่ายิ่งเต้นโครมครามยิ่งกว่ายามฝนฟ้าคะนอง มองใบหน้าหล่อเหลาที่นางสามารถอาจเอื้อมไปแตะเบา ๆ ด้วยมือสั่นเทาอยู่ไม่น้อย

ชายไร้แสงนำทางประคองกุมมือนางไว้ ก่อนค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จากการคาดคะเน ทว่าปีศาจหมูต้องขยับถอยด้วยสติที่มี เมื่อริมฝีปากบางกำลังจุมพิตลงมา

“ท่านเว้นใบหน้าข้าได้หรือไม่”

“เหตุใด”

“ข้ายินดีตกเป็นภรรยาท่าน ข้าขอเพียงอย่างเดียว อย่าสัมผัสใบหน้าอัปลักษณ์ของข้า ไม่ใช่ว่าข้าจะหวงแหนไว้ให้ผู้ใด แต่ใจข้านั้นยังหวั่นกลัว ขอเวลาให้ข้าก้าวผ่านมันไปได้ เมื่อนั้นข้าจะไม่ปิดบังอะไรท่านเลย”

จูซินยังหวาดกลัว ใบหน้าของนางไม่ต่างจากหมูเลยสักนิด หากเหยี่ยนจิงรู้ว่าเขาได้จูบกับหมูคงนึกรังเกียจนางโดยไม่ต้องไถ่ถาม ด้วยดวงตามืดบอดนี้ไม่อาจเห็นได้นางจึงไม่แน่ใจว่าใจชายผู้นี้ยังรักกันหรือไม่

“ได้ข้าจะรอ”

เขาตามใจนาง หากจะรักย่อมรอได้เสมอ ความรักที่มีมากล้นนี้จึงนำพาซินซินให้นอนหงายอยู่บนเตียง มือใหญ่จับไหล่มนด้วยความถนอม แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาแต่สัมผัสกายด้วยใจ ปลดเปลื้องอาภรณ์ห่มกายบนเนื้อตัวท่อนบนยังเต็มไปด้วยผ้าพันแผล

“แผลของท่าน” มือเรียวลูบผ้าพันแผลแผ่วเบา นางรู้ดีว่าบาดแผลพวกนี้เป็นเช่นไร

“ข้าไหว คงต้องให้เจ้าช่วยข้าอีกแรง”

“เจ้าค่ะ”

จูซินจึงจับพลิกกายชายแกร่งให้สลับตำแหน่ง โดยที่นางเป็นฝ่ายปรนเปรอชายผู้เป็นที่รักยิ่งของนาง กระวานแรกแย้มถูกเหยี่ยนจิงเชยชมอย่างถนอม ปลุกเสียงครวญครางคลุ้งอยู่ในห้อง ความบริสุทธิ์แปดเปื้อนเป็นสายโลหิต กายเปลือยสอดประสาน ผ้าห่มพลันคลุมกายไม่ให้หนาวเหน็บส่งเสียงอื้ออึงดังระงมอยู่ในบ้านอันอบอุ่นนี้ พื้นไม้และเตียงสั่นสะเทือนจนผ้าม่านหล่นมาปิดสองชายหญิงที่บรรเลงบทสวาทอันร้อนแรง ผ่านเวลาจนล่วงเลยถึงยามอิ๋น

สองกายกอดกันกลมอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา อากาศเย็นพัดผ่านหน้าต่างกลับอุ่นกายจากวงแขนที่โอบกอด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขสม ในคืนแรกของกันและกันที่ตราตรึงและกินใจจนไม่อยากจบลงโดยง่าย

“ข้ามีความสุขเหลือเกินซินซิน ร่างกายข้าเหมือนมีกำลังวังชามากกว่าเดิม”

เหยี่ยนจิงพูดจากใจ เขามีพลังเพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด จะให้ออกกำลังอีกคราก็ย่อมได้

“ข้าก็เช่นกัน”

“ฮูหยินของข้า ต่อไปนี้เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่เถิด”

“เจ้าค่ะท่านพี่”

ปีศาจหมูยิ้มกว้าง ก่อนหยัดกายลุกขึ้นนั่ง แสงอรุณกำลังจะโผล่พ้นดินขึ้นมาแล้ว นางจึงต้องรีบลงไปเตรียมอาหารให้สามี

“ข้าลงไปทำกับข้าวให้ท่านพี่ก่อนนะเจ้าคะ”

“เจ้ายังอ่อนแรงอยู่ไม่ใช่รึ เมื่อคืนข้ารุนแรงกับฮูหยินอยู่มาก เจ้าพักสักนิดเถิด”

หากเหยี่ยนจิงเห็นใบหน้าของนาง คงเห็นว่าแดงระเรื่อเพียงใด นางรู้สึกอย่างที่อีกฝ่ายพูด แต่นั่นไม่อาจทำอะไรปีศาจหมูที่มีพละกำลังมากกว่าหญิงทั่วไปได้

“ข้าไหวเจ้าค่ะ ท่านพี่รอกินอาหารของข้าเถิด”

“ข้าอยากกินเจ้ามากกว่าสิ่งใด” เหยี่ยนจิงรีบกอดนางไว้

“ข้ารู้ แต่ท่านยังต้องรักษาตัว ไม่กินข้าวแล้วจะกินยาได้อย่างไร ปล่อยข้าไปสักประเดี๋ยวเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่หายไปนานดอก”

“ข้าจะรอเจ้า”