ความลับ

ภัทรพิชาถูกสั่งให้ขึ้นรถมากับคนที่ชวลิตบอกว่าไม่ยอมให้เธอติดรถมามหาวิทยาลัยด้วย รถของชีวินจอดรออยู่ห่างออกจากบ้านมาไม่ไกลเท่าไหร่ หากแต่เป็นเธอเองที่ไม่ทันได้สังเกตเพราะว่าเอาแต่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองและเขา จนกระทั่งเดินเลยผ่านจึงถูกเขาเรียกและบังคับให้เธอต้องขึ้นรถมา

เก๋งบีเอ็มดับเบิลยูสีดำเทาขับพาเธอทะยานสู่ท้องถนนในตอนเช้า ทุกอย่างดูเร่งรีบและยืดยาดในเวลาเดียวกัน จากที่นั่งเงียบมากันตลอดทาง อยู่ๆมือข้างที่ว่างอยู่ก็วางแหมะลงมาบนต้นขาขาวที่โผล่พ้นกระโปรงนักศึกษาของเธอออกมาในตอนที่รถจอดติดอยู่บนทางด่วน

"คุณชิน"

ชีวินหันมามองหน้าเธอแล้วยิ้มกึ่งเยาะที่ริมฝีปาก ภัทรพิชาจะรีบปัดมือใหญ่ที่กำลังลูบไล้บนต้นขาของตัวเองให้พ้นไปแต่เจ้าของมันกลับไม่ยินยอม

"จับไม่ได้หรือไง"

"จับทำไมคะ"

ภัทรพิชาหน้ายุ่งเพราะรู้ว่าชีวินกำลังจงใจแกล้งยั่วเธออยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะแอบชอบเขาอยู่จนยอมให้เกิดเรื่องราวลึกซึ้งเกินเลยขึ้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความชีวินจะทำอะไรกับเธอยังไงตอนไหนก็ได้

"อยากจับ เห็นเธอใส่กระโปรงเสียสั้น เวลานั่งทีกระโปรงก็ถลกขึ้นมาจนเห็นขาขาวๆ ฉันก็เลยนึกว่าเธออยากจะใส่มายั่วฉัน"

"ไพน์ไม่ได้ใส่มายั่วคุณ"

"งั้นใส่มายั่วใคร หรือว่าพวกนักศึกษาผู้ชายในมหาวิทยาลัยอย่างงั้นเหรอ"

"ไพน์เปล่า"

"ถ้าเปล่า คราวหน้าก็รู้จักใส่ให้มันยาวมากขึ้นกว่านี้หน่อย ทีหลังจะได้ไม่ต้องถูกใครเข้าใจผิด"

"ถ้าจะให้ยาวกว่านี้คงไม่มีค่ะ ปกติไพน์ก็ใส่ของไพน์แบบนี้ แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย"

"ไม่มีก็ไปซื้อใหม่สิไพน์ เรื่องแค่นี้เธอจะต้องให้ฉันเป็นคนบอกด้วยเหรอ ไหนคุณพ่อชมนักชมหนาว่าเธอเป็นคนฉลาดไง ดูท่าว่าพ่อของฉันคงจะถูกเธอหลอกเข้าให้มากกว่า ส่วนเรื่องที่ว่าฉันเกี่ยวอะไรด้วย ก็อาจจะเป็นเพราะว่าฉันแค่อยากจะเตือนด้วยความหวังดีว่าการที่เธอใส่กระโปรงสั้นๆแบบนี้มาเรียน มันอาจจะทำให้มีผู้ชายคนอื่นเข้าใจผิดนึกว่าเธออยากโชว์ของไง"

"เหรอคะ งั้นไพน์คงต้องขอบคุณคุณชินมากๆเลยที่อุตส่าห์หวังดีเป็นห่วง แต่ไพน์คิดว่านอกจากคุณแล้ว คงจะไม่มีใครคนอื่นที่เขาคิดอะไรๆน่าเกลียดแบบคุณหรอกค่ะ เพราะว่านักศึกษาหญิงคนอื่นๆที่เขาใส่สั้นกว่าไพน์ก็มีเยอะแยะ ไม่งั้นเขาก็คงโดนเข้าใจผิดกันหมดเเล้ว"

"นี่! แล้วเธอจำเป็นต้องใส่ให้มันสั้นเหมือนกับคนอื่นเขาหรือไง ฉันชักจะโมโหกับความดื้อรั้นของเธอแล้วนะภัทรพิชา อย่าทำให้ฉันต้องหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปหาซื้อชุดใหม่ แล้วไม่ต้องหนีกลับก่อน" 

ชีวินจอดรถส่งเธอในซอยเล็กๆก่อนที่จะถึงปากทางเข้าหน้ามหาวิทยาลัย เขาคงกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้าถ้าเกิดว่าปล่อยให้เธอนั่งไปกับเขาจนถึงในรั้วมหาวิทยาลัย ไหนจะบรรดารุ่นน้องแฟนคลับที่คอยตามกรี้ดเขาอยู่ทุกวัน ไหนจะพวกสาวๆที่ชอบเป็นข่าวกับเขาตามหน้าเพจซุบซิบของมหาวิทยาลัยนั่นอีก 

ภัทรพิชาเดินบนฟุตบาททางเท้าผ่านเข้ารั้วมหาวิทยาลัยมาได้ถึงครึ่งทาง อยู่ๆก็มีรถเก๋งสปอร์ตยี่ห้อเดียวกันกับของชีวินแต่ว่าเป็นสีขาวขับเทียบชะลอเข้ามาตีคู่ ภัทรพิชาเองได้แต่นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าเป็นรถคันนี้เป็นของใคร เพราะเธอเองไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จัก แต่พอกระจกฝั่งคนขับเปิดลงแล้วลองมองลอดผ่านเข้าไปก็เห็นอินทุอรยิ้มแป้นนั่งโบกมือให้

"ไพน์ ฉันเอง"

"อ้าวแกเองหรอกเหรออิน ฉันก็นึกว่ารถใครที่ไหน"

"พอดีว่ารถฉันเสีย วันนี้ก็เลยติดรถลูกพี่ลูกน้องฉันมา เดี๋ยวฉันให้พี่ต้าจอดให้ฉันลงตรงข้างหน้าแล้วเราเดินไปด้วยกัน"

ภัทรพิชาพยักหน้าให้เพื่อนสาว แต่มิวายสายตาก็ยังละกลับมามองหน้าเจ้าของรถคันงามที่เขาเองก็ยังคงมองมาที่เธออยู่แล้วยิ้มให้ เธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนอัธยาศัยไม่ดีเสียที่ไหน ภัทรพิชายิ้มกลับให้กับ พี่ต้า ที่อินทุอรพึ่งจะเอ่ยถึงชื่อเขาออกมา แล้วรถบีเอ็มดับเบิลยูคันงามก็เคลื่อนไปจอดยังริมฟุตบาทข้างหน้าที่สามารถจอดได้

"พี่ต้านะพี่ต้า ไหนตอนแรกบอกว่ารีบไงคะ ไพน์ แกเดินมาเร็วๆเข้าสิ พี่ฉันอยากรู้จัก"

ภัทรพิชาเป็นงงทันทีที่ถูกอินทุอรกวักมือเรียกให้เธอเดินเข้าไปหาเร็วๆ ได้ยินแค่ว่าเสียงบ่นของอินทุอรนั้นแว่วๆเพื่อเร่งให้เธอเดินเข้าไปหา แต่คำอื่นๆนั้นไม่ชัดเจนมากนัก

"ไพน์ นี่พี่ต้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง เรียนอยู่ปีสี่ คณะเดียวกันกับพี่ชินน่ะ เขาอยากรู้จักแก"

ภัทรพิชายกมือขึ้นไหว้ลูกพี่ลูกน้องของอินทุอรพร้อมด้วยรอยยิ้มน้อยๆที่ประดับอยู่บนหน้า เธอเองก็อายุตั้งยี่สิบแล้ว ไม่ต้องเดามากก็รู้ว่าญาติรุ่นพี่หนุ่มของเพื่อนนั้นมีจุดประสงค์อะไร 

"สวัสดีค่ะพี่ต้า"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับไพน์ เห็นอินบอกว่าไพน์อยู่บ้านเดียวกันกับเจ้าชินเหรอ ไม่ยักรู้มาก่อนเลยนะครับว่าชินมันมีญาติสวยขนาดนี้"

"พอดีว่าแม่ไพน์กับพ่อคุณชินพึ่งแต่งงานกันไม่นานนี้เองน่ะค่ะ"

ตอนแรกภัทรพิชาก็กะว่าจะต่อท้ายประโยคด้วยถ้อยคำที่ว่าแม่ของเธอเคยเป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านของชีวิน แต่พอคิดอีกทีก็รู้สึกเกรงใจชวลิต กลัวว่าถ้าเกิดเธอพูดถึงอดีตสถานะของแม่ตัวเองออกไปแบบนั้น แล้วคนอื่นอาจจะดูถูกชวลิตเอาได้หรือเปล่าที่ท่านเลือกที่จะแต่งงานกับแม่ของเธอที่เป็นเพียงแค่แม่บ้าน เธออาจทำให้ชีวินอับอายเพิ่มขึ้น หากว่าเพื่อนของเขาคนนี้เอาไปพูดต่อ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้ เลยเลือกที่จะปิดท้ายประโยคเพียงแค่นั้น แต่สำหรับเพื่อนๆในกลุ่มแล้วภัทรพิชาไม่เคยอายที่มีแม่เป็นเพียงแค่แม่บ้าน

"ถ้าอย่างงั้น ไพน์ก็คงมีสถานะเป็นน้องสาวของเจ้าชินมันสินะ เห็นทีต่อไปพี่คงจะต้องขอแวะไปที่บ้านของมันบ้างเสียหน่อย พักหลังๆมามันเอาแต่ไปขลุกอยู่แต่ที่บ้านพี่ จนบ้านพี่แทบจะถูกมันยึดเอาไปเป็นบ้านมันเองอยู่แล้ว"

"หมายความว่า พี่ต้าเป็นเพื่อนกับคุณชินเหรอคะ"

"เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทเลยล่ะ"

พอได้ยินแค่นั้นภัทรพิชาก็หน้าเจื่อนลงทันที ทำไมโลกถึงช่างกลมอะไรแบบนี้ ถึงแล้วว่าเธอจะชอบชีวิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธออยากจะข้องเกี่ยวกับคนรอบตัวของเขามากขนาดนี้เสียหน่อย สถานะเธอมันธรรมดาเสียที่ไหน แค่ตอนนี้เธอยังรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเลยเมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างชีวินและเธอแล้วก็มีแต่ความละอายในใจ ถ้าหากวันหนึ่งวันใดเกิดอินทุอรรับรู้เรื่องราวเหล่านั้นขึ้นมา แม้แต่คำว่าคนเคยรู้จักก็คงไม่แม้แต่จะมีให้ ไหนจะมิรินและแพรี่ สองคนนั้นก็คงจะเห็นพ้องต้องกันว่าต้องไม่ให้อภัยคนอย่างเธอ ถึงวันนั้นเธอก็คงจะไม่เหลือใครอยู่ข้างๆ อีกแล้ว