เสแสร้ง

ภัทรพิชาตื่นขึ้นมาในตอนเกือบหกโมงเช้าเพื่อที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำไปเรียนด้วยอาการงัวเงียเพราะว่านอนไม่เต็มตื่น เมื่อคืนหลังจากที่เอาเปรียบเธอจนพอใจชีวินก็กลับออกไปในตอนตีสี่กว่าๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อน ภัทรพิชาจึงทำได้แค่เพียงขยับเปลือกตา พยายามลืมตาขึ้นมาดูตอนที่ชีวินลุกขึ้นไปจากเตียงเท่านั้น และตัวเขาเองก็ไม่ได้หันกลับมามองเธอเลยเช่นกัน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินหอบกระเป๋าลงไปข้างล่าง หางตาเหลือบไปเห็นแม่ของเธอกำลังจัดโต๊ะเตรียมอาหารเช้าเดินเข้าออกครัวอยู่ไวๆ ภัทรพิชาจึงเดินลงไปเห็นชวลิตนั่งอ่านหนังสือพิมพ์และยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนที่สายตาจะมองเลื่อนขยับไปเห็นว่าบนโต๊ะอาหารก็มีชีวินนั่งรออยู่ด้วยและเขากำลังมองมาทางเธอ

"แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอไพน์ มากินข้าวต้มหมูสับก่อนสิ แม่ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วพอดี"

ภัทรพิชาเดินตามหลังแม่ไปยังโต๊ะอาหารด้วยความรู้สึกหลากหลาย ชวลิตวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วมองเธอลอดผ่านแว่นตามาพร้อมกับยิ้มให้ ในขณะที่ชีวินกลับทำหน้าตึงแล้วตามมาด้วยถ้อยคำถากถางตามแบบฉบับเขา

"นี่ลูกสาวคนใหม่ของพ่อเขาชอบตื่นสายแล้วปล่อยให้คนอื่นนั่งรอบนโต๊ะอาหารแบบนี้ประจำเลยเหรอครับ"

"รอเรออะไรกัน ปกติไพน์ก็ลงมาเวลานี้เสมอ พูดอย่างกับว่าแกตื่นเช้านักทั้งๆที่ตัวแกเองก็พึ่งจะลงมาก่อนหน้าไพน์ยังไม่ถึงหน้านาทีเองเจ้าชิน"

"หึ แตะไม่ได้ด้วยสิ"

ทั้งภัทรพิชาและพาณีเดินเข้ามาถึงตรงโต๊ะพอดีก็เลยต่างก็หน้าเจื่อนไปตามๆกัน ชีวินตั้งใจพูดจากระทบแดกดันเธอซึ่งหน้าทั้งๆที่ปกติเธอก็ยังจะลงมาทานอาหารเช้าร่วมกับมารดาและชวลิตเวลานี้เสมอ

"ต้องขอโทษคุณชินแทนไพน์ด้วยนะคะที่ทำให้รอ สงสัยว่าเมื่อคืนไพน์คงน่าจะอ่านหนังสือเตรียมสอบจนดึกเลยใช่ไหมล่ะลูกก็เลยลงมาทีหลังคุณชิน" 

พาณีตัดสินใจกล่าวขอโทษชีวินเสียเพื่อไม่อยากให้ทุกอย่างมันแย่ลงกว่านี้ ถึงแม้ว่าลึกๆแล้วเธอเองจะไม่ได้รู้สึกว่าภัทรพิชาทำอะไรผิดก็ตาม แต่ในที่สุดก็เอ่ยคำขอโทษออกไปเพราะไม่อยากให้ผู้เป็นสามีไม่สบายใจในคำพูดของลูกชายตัวเอง เพื่อที่จะให้เธอและลูกสาวได้อยู่ในบ้านหลังนี้ได้อย่างสุขสบาย ในฐานะแม่ เธอคงจะยอมทำได้ทุกอย่าง ยอมๆขอโทษไปเถอะทุกอย่างมันจะได้จบ ยังไงเสียปกติชีวินก็ไม่ค่อยได้มานอนค้างที่บ้านหลังนี้อยู่แล้ว ตั้งแต่ที่นาถนรีเสียไป ชีวินก็มักจะไปนอนค้างที่คอนโดมิเนียมติดมหาวิทยาลัยเสียมากกว่า หนึ่งในเหตุผลก็คงอาจจะเป็นเพราะว่าตัวเธอที่ตัดสินใจแต่งงานกับชวลิตด้วย จากเด็กหนุ่มที่เธอเคยชื่นชมว่าอัธยาศัยและมารยาทดี เคยแม้กระทั่งให้เธอติดรถออกไปซื้อกับข้าวในตลาด เคยพาภัทรพิชาไปส่งโรงพยาบาลตอนดึกตอนที่ภัทรพิชาเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ใหม่ๆ ไปเที่ยวที่ไหนก็ซื้อของมาฝากเธอกับลูก จนเธอเคยคิดว่าอยากจะให้ภัทรพิชาได้เจอผู้ชายดีๆแบบนี้ ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ ชีวินกลายเป็นเด็กหนุ่มปากร้าย คอยพูดจาทิ่มแทงว่าให้เธอกับลูกทุกครั้งที่เจอหน้า จนมีหลายครั้งที่เธอแอบหมั่นไส้ อยากจะยุแยงให้ภัทรพิชาจับชีวินทำสามีเสีย เพื่อที่ว่าชีวินจะได้มีปากมีเสียงน้อยลง

"ณีไม่ต้องไปขอโทษเจ้าชินมันหรอก ก็เห็นๆอยู่ว่าไพน์ก็ลงมาเจ็ดโมงเหมือนทุกวัน รู้อยู่ว่าเจ้านี่มันปากไม่ดีชอบหาเรื่อง"

"หึ ผมเนี่ยนะชอบหาเรื่อง เข้าข้างกันเข้าไปเถอะ ใครจะไปรู้ว่าลูกสาวคนใหม่คนดีของคุณพ่อ จริงๆแล้วเมื่อคืนเขาอาจจะไม่ได้อ่านหนังสือ แต่แอบไปทำอะไรสนุกๆจนไม่ได้หลับได้นอนก็ได้นะครับ"

ภัทรพิชาหน้าเสียใจหายวาบขี้นมาทันทีที่อยู่ดีๆชีวินพูดอะไรแบบนี้ออกมา เธอรู้ว่าความนัยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ถ้อยคำถากถางของเขานั้นคืออะไร แต่มันก็เป็นเพราะว่าเขาไม่ใช่หรือที่เป็นคนทำเรื่องจนเธอแทบไม่ได้หลับได้นอน

"ตลกแล้วล่ะเจ้าชิน สองปีที่อยู่ที่นี่มาฉันก็เห็นไพน์ออกจะขยันตั้งใจเรียน ผลสอบคะแนนออกมาสูงสุดในรุ่นทุกปี มีแต่แกเองนั่นแหละที่เอาแต่อยู่รั้งท้าย ยังไม่โดนมหาวิทยาลัยรีไทร์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

"เคยดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยังดีนี่ครับ นี่ไม่รู้ว่าตกลงคุณพ่อยังเป็นพ่อของผมหรือเปล่า หรือว่าพอแต่งงานใหม่แล้วก็ลืมไปแล้วว่ายังมีผมลูก"

"เจ้าชิน!"

"เออะ คือว่าอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ ณีว่าเราทานข้าวต้มกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน"

ทุกคนต่างทานข้าวต้มของตัวเองไปอย่างเงียบๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาอีกเลยจนกระทั่งจบมื้ออาหาร ภัทรพิชาจึงลุกขึ้นช่วยมารดายกจานเข้าไปเก็บในครัว มันเป็นอย่างนี้ทุกวัน และในอีกหลายๆครั้งที่ชวลิตบอกว่าให้จ้างแม่บ้านมาเพิ่มเสียเถอะ เพื่อที่แม่ของเธอจะได้ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เอง แต่แม่ของเธอก็ยังคงปฏิเสธอยู่เรื่อยเช่นกัน

"นี่ไพน์ พูดก็พูดเถอะนะ หลายครั้งแล้วฉันล่ะหมั่นไส้คุณชินจริงๆ ชอบมาพูดจากระทบกระทั่งแดกดันแกกับแม่อยู่ได้ คนเราถ้าเกิดว่าไม่ชอบหน้ากันทำไมถึงไม่ต่างคนต่างอยู่เสียก็หมดเรื่อง จะมาฟาดฟันคำพูดไม่ดีใส่กันให้เสียสุขภาพจิตไปทำไม"

"แม่ พูดเบาๆ เดี๋ยวเขาก็เดินเข้ามาได้ยินหรอก"

"แกรู้อะไรไหม นี่ถ้าแม่เป็นแม่ที่เลวกว่านี้อีกสักหน่อยล่ะก็ แม่จะยุให้แกอ่อยแล้วจับคุณชินทำผัวมันซะเลย ผู้ชายปากร้ายแบบนี้มันต้องโดนกำราบ ดีไม่ดีก็อาจจะแอบชอบแกอยู่แล้วทำเป็นแขวะนู่นแขวะนี่เพราะว่าอยากจะรวบหัวรวบหางแกก็ได้ ยิ่งพอแกโตแกก็ยิ่งสวยรู้ตัวหรือเปล่า แกต้องอยู่ห่างๆเขาเอาไว้นะ อย่าไปเผลอยุ่งกับเขาล่ะแม่เป็นห่วง เข้าใจไหม"

"ค่ะแม่"

ภัทรพิชาจำเป็นต้องรับคำมารดาไปอย่างแกนๆ ทั้งๆที่ภายในใจนั้นหัวอกเธอแทบจะกระอักเมื่อได้ยินสิ่งที่มารดากลัวว่ามันจะเกิดและมันก็พึ่งได้เกิดขึ้นไปแล้วถึงสองครั้งสองครา เธอจะไม่มีวันยอมให้มารดาได้รับรู้ถึงสิ่งที่ได้สูญเสียไปเด็ดขาด ความลับจะยังคงต้องได้เป็นความลับต่อไป รอแค่ว่าเมื่อไหร่วันนั้นมันจะมาถึง วันที่ชีวินบอกว่าเบื่อเธอแล้ว และเลิกยุ่งเกี่ยวกับเธอไปเอง

"แกรีบไปเรียนเถอะ เดี๋ยวจะสาย"

พอเดินกลับออกจากห้องครัวมาก็พบว่าชีวินไม่ได้นั่งอยู่ที่บนโต๊ะกับชวลิตแล้ว วันนี้เขาเองก็คงจะมีเรียนคาบเช้าเหมือนกัน เขาถึงได้แต่งชุดนักศึกษาลงมา

"ไพน์ หนูนั่งรถไฟฟ้าไปเรียนเองได้ใช่ไหมลูก วันนี้ลุงไม่ได้ออกไปไหน หรือว่าจะให้บอดี้การ์ดลุงขับรถไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอาไหม"

"ไม่ต้องหรอกค่ะคุณลุง ปกติไพน์ก็นั่งรถไฟฟ้าไปทุกวันมันสะดวกดี ไม่ต้องเจอรถติดด้วย"

"อืม เอาอย่างงั้นเหรอ ถ้าอย่างงั้นลุงก็ตามใจ เมื่อกี้บอกให้เจ้าชินมันรอให้หนูติดรถไปด้วยมันก็ไม่ยอมรอทั้งๆที่ก็ไปมหาวิทยาลัยเดียวกันแท้ๆ นิสัยชักจะเอาใหญ่ ลุงนี่หมดคำพูดกับมันจริงๆ"

ภัทรพิชาเดินออกจากประตูรั้วบ้านมาพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับชีวินไปเรื่อยๆ ยอมรับกับตัวเองว่าเหตุผลหนึ่งที่ตัวเองยอมให้เรื่องราวลับๆระหว่างเธอและชีวินเกิดขึ้นมานั้นก็เป็นเพราะว่าเธอแอบมีความรู้สึกดีๆให้เขาในใจมานานแล้ว 

คืนหนึ่งตอนที่เธอพึ่งจะเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆแล้วเธอเกิดเป็นไข้ตัวร้อนหนักมาก แม่ของเธอตัดสินใจพาเธอออกมายืนรอแท็กซี่หน้าบ้านเพื่อจะพาไปโรงพยาบาล แต่ได้เจอกับชีวินที่กำลังกลับมาจากข้างนอกแล้วได้เจอเธอกับแม่เข้า บอกว่าเขาจะเป็นคนพาไปส่งโรงพยาบาลเอง จังหวะที่เดินจากหน้าบ้านเพื่อมาขึ้นรถ ขาของเธอก็เกิดหมดแรงจนเดินไม่ไหวเกือบได้ล้มลงไปบนพื้น ดีที่ว่าชีวินพุ่งตัวเข้ามาช่วยแม่ของเธอประครองแล้วอุ้มเธอไปขึ้นรถขับไปส่งที่โรงพยาบาลทันที

 นับตั้งแต่นั้นภัทรพิชาก็แอบยื่นหัวใจดวงน้อยของเธอไปให้ชีวินโดยที่เขาไม่เคยร้องขอ มันเป็นเพราะเธอแอบชอบเขามาโดยตลอด เมื่อคืนนี้จึงได้ยอมให้เกิดเรื่องราวลับๆขึ้นมาอีกครั้ง

"จะเดินก้มหน้าก้มตา เดินไม่ดูตาม้าตาเรือให้รถมันขับมาชนเธอเลยหรือไง ขึ้นรถ"