ตอนที่ 3 ต้านทานไม่ไหว

“ใบบัวเธอนี่…แม่ง!”

ความรู้สึกวาบหวามแล่นเข้ามารวมกันอยู่ที่จุดกลางกายทำให้เขาปวดหนึบไปทั้งลำ จากที่ตั้งใจจะแกล้งอีกฝ่าย กลับกลายเป็นเขาเองที่เริ่มทนไม่ไหว

ไม่รู้ว่าเธอซื่อ หรือจงใจยั่วยวนเขากลับกันแน่

ทั้งคู่มองสบตากันนิ่ง แววตาหวานหยาดเยิ้มของคนตรงหน้า ทำให้คลาสไม่สามารถต้านทานตัวเองได้

เขายกมือขึ้นประคองใบหน้าสวย พลางแตะลำคอขาวเนียน ก่อนปลายนิ้วจะสัมผัสกับใบหูอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ รั้งท้ายทอยเธอให้เงยขึ้น พร้อมกับโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางในทันที

คลาสขบเม้มกลีบปากของเธอเบาๆ ทั้งบนและล่างสลับกันไปมาด้วยจังหวะเชื่องช้า ลิ้นร้ายสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็ก รสชาติของไวน์องุ่นที่อยู่ในโพรงปากของเธอทำเอาเขาแทบคลั่ง มันทั้งหอมหวานเย้ายวนและยากจะต้าน จนเขาไม่สามารถหยุดดูดดึงเรียวลิ้นของเธอได้เลย

ใบบัวเริ่มจะคุมสติตัวเองไม่อยู่ เธอยกมือโอบรั้งคอเขาไว้แน่น ก่อนจะจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม พวกเขาสลับองศาใบหน้าขยับเข้าแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ

เวลาผ่านไปหลายนาที มือหนาของคลาสเริ่มซุกซน ลูบไล้เอวบางขยำเบาๆ ตามแรงอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น ก่อนที่เขาจะดันเธอไปชิดผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ

แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซะก่อน

ก๊อก! ก๊อก!

“อีบัว มึงอยู่ในนั้นไหม”

ใบบัวเริ่มได้สติ เธอรีบผลักเขาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขิน

“เออ…บะ บัวเมา” พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที

เธอแง้มประตูเพียงเล็กน้อยแทรกตัวออกมา ก่อนจะเดินไปจับแขนของชาร์ม

“มาโคตรนานเลย กูนึกว่าโดนฉุดไปละ” ชาร์มพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเอง

“คนเยอะอ่ะ” เธอตอบออกไป พลางเม้มริมฝีปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

จากที่ตอนแรกปวดฉี่ ในตอนนี้กลับหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ภายในห้องวีไอพีเสียงพูดคุยเฮฮาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพราะทุกคนเริ่มสร่างเมาและกลับมานั่งดื่มตามเดิม

“อ้าว! พี่คลาสไปไหนมาคะ?” ควีนถามทันทีที่เห็นพี่ชายเดินกลับเข้ามา

“พี่ไป…”

“ล่อสาว” เอเดนแทรกทันควัน

“ไอ้สัส!” คลาสสบถเบาๆ แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางใบบัว

เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มความรู้สึกที่ประดังเข้ามา เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มัน...ก็ดูจะจริงอย่างที่เอเดนพูด และเขาเพิ่งกลับขึ้นมา ทั้งที่เธอขึ้นมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว

กริ๊ง!!

ไม่ทันที่ใบบัวจะคิดอะไรมากไปกว่านี้ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

“ใครโทรมาอ่ะ” เพลงขวัญเอ่ยถามในขณะที่เธอกำลังล้วงมือถือออกจากกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู

“เบียร์อ่ะ เดี๋ยวกูไปรับสายก่อนนะ”

“ไหวเหรอ? มึงเมาแล้วนะ คุยนี่ก็ได้” ชาร์มมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“แต่…” เธอกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ควีนดันพูดแทรกซะก่อน

“คุยตรงนี้แหละมึง”

“อืม” เธอพยักหน้ารับเบาๆ

นิ้วเรียวสวยกดรับสายทันที ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบใบหู

“ฮัลโหล”

(….)

“ทำไมมารับไม่ได้ล่ะ”

(….)

“แล้วบัวจะกลับยังไง บัวเมาแล้วนะเบียร์”

(….)

“เพื่อนก็เมาแล้วเหมือนกัน”

(….)

“งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวบัวเรียกรถกลับเองก็ได้”

(….)

“อืม ไม่ต้องเป็นห่วง”

หลังจากกดวางสาย ใบบัวถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางทำหน้ามุ่ยอย่างห้ามไม่ได้ เพลงขวัญจึงเอ่ยถามทันที

“มีอะไรหรือเปล่ามึง”

“เบียร์มารับไม่ได้อ่ะ ยังทำงานที่คอนโดเพื่อนอยู่เลย” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

“งั้นกลับพร้อมกูไหม?” ชาร์มพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรมึง มันคนละทาง” เพราะคอนโดของชาร์มกับของเธออยู่คนละเส้นทางเลย

“นี่ไง คอนโดมึงอยู่ทางเดียวกับคอนโดพี่คลาส” ควีนยกยิ้มก่อนจะพูดออกไป พลางหันไปมองพี่ชายตัวเองที่กำลังยกแก้วน้ำสีอำพันจรดริมฝีปาก

“….” คลาสนั่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

ควีนที่เห็นท่าทางนิ่งเฉยของพี่ชายตัวเอง จึงเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง

“พี่คลาสไปส่งเพื่อนน้องหน่อยได้ไหมคะ”

ใบบัวหันไปมองคนตรงหน้าในบทสนทนา ทำให้ทั้งคู่พลันสบสายตากันนิ่ง

“ไม่เป็นไรมึง เดี๋ยวกูกลับเองดีกว่า” เธอพูดขึ้น เพราะดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยอยากไปส่งเท่าไหร่นัก

“กลับพร้อมพี่คลาสแหละเชื่อกู เกิดมึงกลับเองโดนฉุดจะทำยังไง ดึกแล้วด้วยเนี่ย” ควีนตอบกลับ พลางมองหน้าใบบัวอย่างเป็นห่วง

“ไม่หรอก กูไม่อยากรบกวนอ่ะ”

สิ้นคำพูดของเธอ คลาสจึงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

“ทางผ่าน ถ้าอยากกลับด้วยก็ได้”

“มึงมีนัดไม่ใช่เหรอ? งั้นเดี๋ยวกูไปส่งน้องใบบัวเอง” เอเดนพูดแทรกขึ้น ทำให้ใบบัวหันไปมองอีกฝ่ายพลางตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

“งั้นบัวรบกวน…” เสียงหวานยังพูดไม่ทันจบประโยค อีกคนดันพูดแทรกอย่างทันควัน

“ใครบอกมึง” คลาสมองแรงใส่เพื่อนตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเรียว “เธอมากับพี่”

“อะ! เดี๋ยวสิ พี่จะกลับแล้วเหรอ” ใบบัวออกแรงดึงแขนตัวเองกลับ เพื่อไม่ให้ลุกตามอีกฝ่ายไป

“อืม อยาก…กลับแล้ว” เขาว่า

“งั้นพวกเรากลับกันเลยไหม พี่อยากเอา เอ๊ย! อยากนอนแล้วเหมือนกัน” เทรย์เอ่ยขึ้น พลางกอดควีนไว้แน่นในอ้อมแขน ท่ามกลางบรรยากาศชวนผ่อนคลาย คำพูดของเขากลับทำให้เพื่อนๆ หลุดขำในลำคออย่างห้ามไม่อยู่

เอเดนเบะปาก แล้วย้อนทันทีด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“หึ! อิจฉาเว้ยยย”

“อิจฉาเชี่ยอะไรล่ะ สาวๆ มึงก็ใช่ย่อยนะ” เทรย์แย้งกลับทันควัน

เอเดนยักคิ้วขึ้นทันที ก่อนจะตอบอย่างเจ้าเล่ห์

“แต่ไม่เด็ดเท่ามึงอ่ะครับ”

สิ้นเสียงของเขา ชาร์มก็พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เจ็บจี๊ด

“ร่านไม่เลิกสินะ”

“เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?” เอเดนเลิกคิ้วถามทันที

“เปล่าค่ะ” ชาร์มตอบเรียบๆ พลางเบือนหน้าไปทางอื่น

หลังจากนั้น ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความอิ่มเอมใจจากค่ำคืนที่เต็มไปด้วยมิตรภาพและการหยอกล้อ