ตอนที่ 6 คนแรก

เวลาดำเนินผ่านมาร่วมสองวันได้แล้ว ความอดทนที่คิดว่าจะทนได้ก่อนหน้าเหมือนมันจะขาดสะบั้นไม่เป็นชิ้นดีเหมือนที่คิดอีกต่อไป 

โดโนแวนยกเท้าขึ้นถีบประเหล็กสองสามครั้งแรงๆ ตามอารมณ์ฉุนเฉียวในตอนนี้ที่กำลังพลุกพล่านโลดแล่นไปทั่วกายโดยมีนางแบบสาวยืนมองสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง

สองวันมานี้เธอกล้าที่จะพูดกับเขามากขึ้นถึงเขาจะไม่ตอบอะไรกลับมาเลยก็ตาม แต่ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดีหรือจะให้พูดง่ายๆ คือพูดเก่งของเธอ เธอจึงอดที่จะพูดกับเขาไปไม่ได้

คำขู่ของเขา ท่าทางน่ากลัวของเขา หรือแม้กระทั่งดวงตาคมกริบราวกับหมาป่าดุร้ายของเขา เธอลืมมันไปเลยว่าเธอสมควรจะต้องกลัวเขาถึงจะถูก

พอตื่นมาวันนี้เธอเล่าเรื่องโน่นนี่เกี่ยวกับตัวเองให้เขาฟังเผื่อเขาจะนึกสงสารขึ้นมาบ้าง แต่เขากลับลุกขึ้นพรวดพราดกระชากลากถูกเธอเข้ามาถีบประตูที่มีคนคอยส่งข้าวส่งน้ำเข้ามาให้ตลอดแรงๆ ลากเอาทำเธอข้อมือแดงเลือดซิบไปหมด

"ไปเรียกไอ้เบลซมา! เดี๋ยวนี้!"

เสียงทุ้มกดต่ำเยือกเย็นทำให้คำพูดนั้นดูน่ากลัวมากขึ้นไปหลายเท่าตัว คนที่เฝ้าหน้าประตูถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พอเขาขยับตัวอีกครั้งพวกมันจึงรีบส่งเสียงรับแล้ววิ่งออกไปทันที

ฮันน่าคอยเก็บรายละเอียดทุกอย่างไว้เงียบๆ นับตั้งแต่มาเฟียหนุ่มเจ้าของเรือที่เรียกเธอมาหาแล้วบอกว่าสนใจเธอแล้วแต่ก็พาเธอมาขังไว้ที่นี่ มันน่าสงสัยตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ไหนยังจะพวกข้างนอกที่ทำเหมือนกลัวเกรงใจผู้ชายคนนี้อีก 

พรึ่บ!

"อ๊ะ!" 

แรงกระชากทำให้ร่างเล็กถูกดึงออกจากภวังค์ความคิด นิ้วเรียวสวยยกขึ้นลูบข้อมือบางที่แดงเถือกเบาๆ ซี๊ดปากด้วยความเจ็บแสบแต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจจากคนที่กระทำมันเลยสักนิด

เขากลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมโดยไม่หันมองมาทางเธอเลยด้วยซ้ำ ส่วนเธอก็กลับมานั่งบนเก้าอี้อีกตัวตามเดิมเหมือนกัน

รอไม่นานเจ้าของเรือนร่างสูงกำยำไม่แพ้กันของเบลซก็เดินเข้ามาด้านในห้องอับ เขาปรายตาลงมองนางแบบสาวลูกครึ่งบนเก้าอี้อีกตัวครู่หนึ่งแล้วเบนสายตามองมายังคนที่เรียกเขาลงมาหา 

"กูจะไม่ไหวกับคนของมึงแล้วถ้ามึงยังชักช้าอีกก้าวเดียวกูฆ่าทิ้งแน่"

อึก! 

เพราะความพูดมากอยากให้เขาสงสารของเธอแน่ๆ เลยเขาถึงบอกว่าจะฆ่า แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่เนิ่นๆ เมื่อสองวันก่อนล่ะ เธอจะได้เงียบสงบปากสงบคำไม่พูดมาก แต่หากจะคิดไปดูแล้วเหมือนเขาจะขู่เธออยู่หลายครั้งเหมือนกันนะ หรือเพราะขู่มากไปเธอคิดว่าเขาทำได้แค่ขู่ถึงจะเคยเห็นเขาลงมือฆ่าคนต่อหน้าต่อตามาแล้วก็เถอะ

"มันเริ่มเดินตามแผนแล้วมึงก็ต้องตามแผนที่วางไว้"

"สองวัน! กูให้เวลามึงอีกสองวันไม่งั้นมาเก็บศพไป"

"ใจเย็นๆ ดิไอ้โดโนแวน มันเริ่มแผนแล้วจะเร่งรีบได้ยังไงวะ อีกอย่างมึงเป็นคนรับงานมันมาเองกูก็แค่ช่วยมึงแก้"

"กูแค่รับหน้าที่ให้มาฆ่ามึง"

"แต่กูรับหน้าที่ให้มาแก้งานมึง อีกไม่กี่วันจะขึ้นฝั่งได้แล้วถึงตอนนั้นมึงทำยังไงกูจะไม่ขัดมึงเลย"

"มึงฆ่ามันได้แต่มึงไม่ทำ จะหาทำอะไรให้มันยุ่งยากแบบนี้ทำไมวะ" ในขณะที่พูดประโยคหลังก็หันมองมายังคนตัวเล็กกว่าที่นั่งตัวลีบก้มหน้าก้มตาลอบมองขึ้นไปอย่างเจียมตัวข้างๆ

"มึงเป็นนักฆ่าแต่กูเป็นนักธุรกิจทุกอย่างที่กูทำต้องได้กำไร รวมถึงเวลาที่เสียไปด้วย"

มาเฟียหนุ่มปรายตามองตามสายตาเพื่อนแล้วหรี่ลงมองข้อมือทั้งสองที่ถูกผูกติดกัน มุมปากหนากระตุกเล็กน้อย ถึงเขาจะให้มันรับหน้าที่มาดูหญิงสาวไว้แต่ไม่ได้บอกวิธีให้มันว่าต้องดูยังไง แต่มันนี่สิช่างเสาะหาวิธีตามดูเหลือเกิน

และถ้าจะให้เดา มันคงจะกำลังหัวเสียเพราะวิธีของมันเอง ถือว่าเป็นบุญตาซะจริง นักฆ่าเลือดเย็นที่ถูกขนานนามว่าไดร์วูล์ฟ แต่กลับต้องมาอยู่ร่วมห้องแคบๆ เดียวกันกับผู้หญิงได้เกินหนึ่งวันโดยที่เธอยังอยู่ครบสามสิบสอง มันช่างเป็นบุญตาจริงๆ

หลังจากเพื่อนสนิทออกจากห้องไปแล้วโดโนแวนก็ต้องกลับมาจมอยู่กับความน่าหงุดหงิดเหมือนเดิม คนข้างๆ เงียบลงไปแล้วแต่ยังคงมีสายตาที่ลอบมองมาหาเขาบ่อยๆ บ่อยจนคนที่ไม่ชอบวุ่นวายสุงสิงกับผู้คนแบบเขาเริ่มรำคาญ

"ถ้าเธอมองมาอีกฉันจะควักลูกตาเธอออกมา"

"แต่ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ"

เสียงหวานเงียบลงเธอมองผู้ชายตรงหน้าออกว่าเขาคงจะรำคาญเธอจนอยากจะเชือดคอเธอแล้ว แต่คงเพราะเธอคงจะยังมีประโยชน์ต่อเขาอยู่เขาถึงได้ปล่อยเธอมาได้นานถึงตอนนี้

แล้วมันคือประโยชน์อะไรกันล่ะ เธอยังไม่เห็นว่าเธอจะมีประโยชน์อะไรต่อเขาเลย

"พวกคุณมีแผนอะไรกันไม่แน่ฉันอาจช่วยได้"

"อยู่เงียบๆ ไม่ทำให้ฉันฆ่าเธอก่อนวันครบกำหนดก็พอ"

"...."

ฮันน่าดึงตัวเองที่กำลังคิดจะขยับเข้าไปเข้าใกล้เพื่อหว่านล้อมถามถึงเหตุผลแผนการที่ต้องจับตัวเธอมา แต่ต้องชะงักความคิดไว้เมื่อดวงตาคมกริบตวัดหันกลับมามองปาดเอาความเย็นวูบเข้ามาหาจนไม่กล้าเคลื่อนไหวอีก

ตกดึกของช่วงเวลากลางคืน ความหนาวเหน็บจากผืนน้ำมหาสมุทรตีขึ้นท้องเรือทำให้ร่างเล็กที่นอนหงายอยู่ฝั่งหนึ่งของฟูกบางๆ ผ้าห่มผืนบางเท่าเสื้อคลุมเธอพลิกกลับมาซุกเข้าหาความอุ่นด้านข้างซึ่งเป็นเรือนร่างกำยำแข็งแรงของชายหนุ่มหนึ่งเดียวในห้อง

เธอพาดแขนกกกอดร่างหนาไว้ตามด้วยท่อนขาเรียวสวยที่โผล่พ้นชายเสื้อคลุมตัวใหญ่ออกมาพาดลงบนกลางกายหนา ใบหน้าซุกเข้าหาข้างลำคอทำให้คนที่ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาลืมตาพรึ่บขึ้นมาออกแรงผลักเธอออกแทบจะทันที

"ถ้าเธอยัง..."

"อื้อ!~"

เสียงขัดใจดังอื้ออึงในลำคอหัวคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันก่อนร่างเล็กจะพลิกขึ้นมานอนบนอกกว้าง วางทาบร่างกายบางลงบนกายเขาแล้วกอดร่างหนาไว้ ในขณะที่มือข้างที่ถูกพันธนาการร่วมกันจับหมับเข้ากับนิ้วหัวแม่มือหนาแล้วกดไปกับฟูกผืนบาง

โดโนแวนชะงักร่างกายไว้ เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใกล้ผู้หญิงมากขนาดนี้ เขาไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนมากไปกว่าตอนที่ต้องลงมือสังหารพวกเธอตามหน้าที่ แต่กับผู้หญิงคนนี้...เธอกลับทำทุกอย่างให้เขารำคาญแต่ยังเหลือรอดกลับมาได้

อาการหวาดกลัวที่เธอแสดงออกมาจะว่ามันเป็นเรื่องจริงมันก็คงใช่ แต่หากจะว่ามันเป็นแค่การแสดงมันก็คงจะใช่อีกนั่นแหละ เธอดูเหมือนจะไม่กลัวเขาจริงๆ เลย

"ถ้าเธอยังไม่ออกไปจากตัวฉัน ฉันจะ..."

"อื้อ! พี่เมลลี่รำคาญน่าพูดอยู่ได้หนูจะนอนแล้ว"

"...."

"นอนแบบนี้อุ่นดี~"

ร่างเล็กยกตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนอนลงมาอีกครั้งหลังจากขยับตัวขึ้นมาจนใบหน้าเสมอกับคนด้านล่างแล้ว

เธอวางแนบพวงแก้มไปกับปลายจมูกโด่งคมสันกับริมฝีปากบางเฉียบสีน้ำตาลคล้ำเพราะสูบบุหรี่จัด นิ้วเรียวสวยกระชับจับนิ้วแกร่งไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมในขณะที่อีกข้างที่เป็นอิสระยกขึ้นมากอดลำคอแทน

ลมหายใจร้อนผ่อนรดพวงแก้มเนียนถี่ ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองแพขนตางอนสวยผ่านแสงสว่างที่ส่องเข้ามาจากแสงจันทร์ด้านนอกนิ่ง ไม่รู้มองอยู่นานแค่ไหนแต่ร่างกายเขานิ่งแข็งอยู่แบบนั้นมีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออกช้าๆ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเขายังคงหายใจอยู่