บทที่ 1 ผู้กุมชะตา

       

            หลังตอบตกลงรับงานเทศกาลหน้ากากเวนิสไป ลลิสากับจิ๋ว จึงเดินทางมาประเทศอิตาลีก่อนเวลานัดหมายหนึ่งวัน ที่นัดพบอยู่แถวย่าน Dorsoduro เป็นสถานที่เดียวที่มีอยู่ในการ์ดสีดำ นอกจากนั้นคงต้องรอรู้แบบสดใหม่กันอีกที ตอนนั่งอยู่บนเรือของผู้ว่าจ้าง เนื่องจากเขาส่งคนมารับ

            “สวัสดีครับ ผมคานโล คนที่นายสั่งให้มารับพวกคุณในวันนี้ครับ”

            ขนาดลูกน้องคนสนิทยังมาดผู้ดีขนาดนี้ แล้วคนเป็นนายที่ว่าจะขนาดไหน ลลิสากับจิ๋วหันมามองหน้ากันเอง ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

            ไม่ได้พูดถึงเหตุผลที่ผู้จัดการส่วนตัวไว้ใจพวกเขา เธอได้แค่คิดอยู่ในหัวเพราะไม่มีโอกาสได้ถาม แต่ก็พอจะเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นเพราะเงิน การเรียกค่าตัวได้ด้วยตัวเองเป็นอะไรที่ยากมาก ในชีวิตนางแบบ และงานระดับนี้ หากไม่คว้าเอาไว้คงไม่มีอีกแล้ว

            ถึงจะรู้สึกแปลก ตั้งคำถามตลอดว่าความโชคดีนี้ทำไมต้องเป็นเธอ เธอถูกคัดเลือกไว้ใจให้ทำงานนี้ได้ยังไง เพราะความสวย ความสามารถ  มารู้ตัวอีกทีก็ตอนนั่งอยู่บนเรือเร็วส่วนตัวของเขาแล้ว

            ความตื่นเต้นส่วนตัวเธอมี แต่คงมีไม่เท่ากับอีกคน จิ๋วหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายวิวตลอดทาง แต่พอกล้องหันไปฝั่งเรือ หรือคานโล เจ้าตัวจะก้มหน้า ไม่ก็หันหนีเสมอ นั่นจึงทำให้เธอต้องหันไปปรามผู้จัดการส่วนตัวด้วยสายตาเชิงดุ หล่อนจึงยิ้มแห้งและเก็บกล้องของตัวเองกลับไป โดยไม่ลืมลบรูปที่ถ่ายติดคานโลด้วย แม้แต่เรือก็ไม่เว้น

            ลืมไปว่าเป็นดีลลับ ห้ามเปิดเผย

            การถ่ายรูปก็ยิ่งไม่ได้

            เพราะเป็นเรือเร็วจึงใช้เวลาไม่นานก็มาถึง เรือจอดเทียบท่า Sina Centurion Palace ความเป็นส่วนตัวของเขาทำให้เธอเริ่มหวาดหวั่น ลลิสามองหน้าจิ๋วอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอถัดไปทางกังวล ถึงเธอจะชอบรูปแบบของงานใหม่ เพราะมันทำให้ตื่นเต้นและสะสมประสบการณ์ อีกทั้งรู้จักสังคมมากขึ้นเปิดโอกาสให้เธอได้มีงานต่อเนื่อง แต่หากมันดูลึกลับจนต้องมีคำถามอยู่ในหัว ก็รู้สึกประหม่าได้เหมือนกัน

            “เชิญครับ”

            “ค่ะ”

            ผู้ว่าจ้างคนนี้อยู่เหนือจินตนาการของเธอมาก เดาว่าผู้จัดการของเธอก็คิดไม่ถึง ไม่เช่นนั้นคงไม่ยิ้มเจื่อน แววตาไหววูบ และหน้าซีดเป็นไก่ต้มตอนเธอหันมอง เธอรู้หล่อนกำลังกลัว ถ้าเกิดขอยกเลิก และขอตัวกลับทันทีจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ไหนจะค่าเดินทาง ไหนจะค่าพักค่ากิน หล่อนเป็นคนสำรองจ่ายก่อนทั้งหมด ไม่พอแค่นั้น การเปลี่ยนใจกะทันหันจะเป็นอะไรที่เสียมารยาทมาก และทำลายความเป็นมืออาชีพชื่อเสียงมากมาย

            ปกติเธอมีความเป็นมืออาชีพ เมื่อรับงานแล้วยากที่เธอจะลอยแพ เว้นแต่จะมีเรื่องราวรับไม่ได้จนต้องเทกลางคัน แบบนั้นก็เคยมีมาแล้ว จิ๋วต้องตามแก้ปัญหาเฉพาะหน้าจนปวดหัว ทว่านั่นก็โทษเธอไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะผู้จัดการส่วนตัวสะเพร่าไม่ทำความเข้าใจต่อเนื้อหาของงานให้ดีแต่แรก ปัญหาก็คงไม่เกิด

            ผิดกับครั้งนี้ ต่อให้ใจของลลิสาตอนนี้อยากถอยกลับแค่ไหน บรรยากาศที่ดีกับสถานที่ที่สวยงาม ที่ที่เธออยู่ติดกับโบสถ์ระดับโลกเพียงแค่เห็นราวกับต้องมนต์สะกด ระหว่างเดินอยู่ข้างหลังคานโลทำเท้าเล็กก้าวตามไม่หยุด

            เขาเดินนำพวกเธอมาทางห้อง The Presidential Suite ที่เป็นได้ทั้งห้องสวีทและห้องลับระดับสูงสุด ระหว่างเดินตาม เดินผ่านห้องโถงที่ทางเดินปูด้วยหินสีดำ และทอดมองไปเห็นผู้ชายในชุดสูทอีกสองคนยืนรออยู่ตรงหน้า มือบางก็บีบเข้าหากันทันที บีบปล่อย บีบปล่อย อยู่แบบนั้นหลายรอบ จนกระทั่งถึง

            พวกเธอหยุดเดินเพราะเขาหยุด ก่อนดวงตาคู่สวยจะขึงกว้างเล็กน้อย เมื่อจิ๋วถูกกันไว้และเชิญไปอีกทาง

            “นายสั่งให้คุณเข้าไปคนเดียวครับ”

            เข้าใจว่าเป็นความลับ แต่เธอไม่รู้จักเขา จะไว้ใจได้ยังไง

            “ผู้จัดการฉันเธอไว้ใจได้นะคะ”

            เธอต่อรอง หันมองหน้าจิ๋วที่หล่อนเองก็พยักหน้ายืนยัน แต่เหมือนว่าจะไม่เป็นผล

            “ไม่ต้องกลัวครับ ตราบใดที่ไม่มีการหักหลังหรือทรยศ นายผมจัดว่าเป็นคนที่ใจดีที่สุด เชิญครับ”

            เธอเผลอกัดปาก หันมองผู้จัดการส่วนตัวอีกรอบ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูไม้บานยักษ์ถูกเปิดออกพอดี และจิ๋วก็หันไปถามคนข้างๆพอดี

            “ไม่เป็นไรแน่นะ”

            “ครับ คุณลลิสาจะปลอดภัย เชิญครับ”

           

            หลังประตูปิดลงความกว้างขวางที่เงียบสงัดก็เล่นงานเธอ นาทีนี้ที่จะต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวปนความกลัว กลิ่นดอกลิลลี่จะหอมสะอาดสักแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ เธอประหม่ามาก ชนิดที่มือบีบคลายอยู่ก่อนหน้านั้นไม่รู้สึกอะไรแล้ว จากนั้นคือการกวาดตามองหาเขา ผู้ว่าจ้างจอมลึกลับ

            และเธอก็เจอ

            “ฉันมาแล้วค่ะ”