تسجيل الدخولمشاركة
INTRO ครั้งแรก
تاريخ النشر:
2026-03-08 13:19:43
ความรู้สึกตอนนี้ไม่ต่างกันเลยกับตอนเดินแบบครั้งแรก ตอนที่เท้าอยู่บนส้นเข็มสูง ที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อหากก้าวพลาด
จำได้ว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น รองเท้าของเธอไม่เคยทรยศกัน เท้าของเธอรักเธอมากที่สุด มันพาเธอเดินไปไกล มายืนอยู่จุดนี้ได้เพราะมัน
ถ้าจะหาสิ่งที่ทรยศ เธอว่าหัวใจเธอต่างหาก
“ลลิสา” จำได้ดี จุดเริ่มต้นได้มาอย่างไร และวันนี้เป็นอย่างไร
การก้าวขึ้นสู่เวที NYFW สำหรับเธอมันไม่ง่ายเลย
จะต้องแลก เพื่อได้มา และสูญเสียไป
และสิ่งที่เสียไปคืออิสระของเธอเอง
“หาเจอแล้ว” รอยยิ้มร้ายจากริมฝีปากหยัก ทำเธอกลัวจนตัวสั่น “พี่บอกแล้วไง..คนดี ว่าอย่าให้รู้..ยังมีชีวิต”
“หะ เหมันต์”
“ลากคอเธอมา!”
หกเดือนก่อน
“งานต่อไปเป็นงานเทศกาลเวนิสนะสา”
เสียงพี่เลี้ยงของเธอพูดราบเรียบ ขณะเช็คความเรียบร้อยของทรงผม และเครื่องแต่งกายของเธอ สำหรับการเดินแบบอีกยี่สิบนาทีข้างหน้า งานนี้ใช้เวลาแค่แปปเดียว แต่สามารถตัดสินความมืออาชีพของเธอได้ ดังนั้นจะต้องเต็มที่ ห้ามขาดตกบกพร่องแม้แต่นิดเดียว
“สาอยากพักบ้าง”
เธองอแง เนื่องจากไตรมาสนี้เธอรับงานติดๆกันจนไม่มีเวลาพัก และตอนนี้เหมือนกำลังจะเป็นไข้อีกด้วย
“ขออีกงานนึงได้ไหมสา แล้วค่อยพักยาวๆ งานนี้สำคัญจริงๆ เห็นว่ามีผู้คุมกฎมาด้วย แน่นอนว่ารายนั้นเรียกนักลงทุนอีกมากมาย”
พี่จิ๋วหว่านล้อม เธอเข้าใจดีต่อเจตนานั้น เนื่องจากผลลัพธ์ของมันมหาศาลจริงๆ หากนักลงทุนแบรนด์ต่างๆ ทั้งใหม่และเก่าเห็นความสามารถ โอกาสที่จะถูกทาบทามต้องมาแน่ เอื้ออำนวยต่อนางแบบอิสระ ไร้สังกัด แต่โคตรจะดังอย่างเธอ
“ก็ได้ค่ะ.. พี่จิ๋วว่ายังไงสาก็ว่าอย่างนั้น แต่เสร็จงานนี้สาขอพักสักวันสองวันนะ ไม่ไหวจริงๆ”
เธอหมายถึงงานในตอนนี้ ที่อีกเดี๋ยวจะต้องออกไปเดิน และยืนเฉิดฉาย รู้เลยว่าวันนี้ร่างสูงปราดเปรียวจะต้องเดินตัวลอย เหตุจากพิษไข้อ่อนๆ เล่นงาน
“ขอบใจมากค่ะยัยคนสวย ว่าแต่ช่วงนี้นอนน้อยเหรอ”
“ใช่..สานอนไม่ค่อยหลับ ขอยาแก้ปวดหน่อย”
“จะกินตอนนี้? ตัวนี้มันง่วงนะ”
“กว่าจะออกฤทธิ์เดินเสร็จพอดี แต่ไม่กินตอนนี้อาจจะตาย สาจะให้พี่บีไปส่ง เอารถจอดทิ้งที่นี่ อีกสองวันจะมาเอา”
ยาแก้ปวดไมเกรนชนิดรุนแรงของเธอแต่ฝากเอาไว้กับจิ๋ว จะกินเฉพาะตอนปวดหนัก ส่วนมากตอนเธอหยุด ซึ่งนานๆทีจะสักครั้ง ถูกวางบนฝ่ามือบาง พลางถอนหายใจพรืด
“กะนอนข้ามวันเลยรึไง”
ตามด้วยน้ำแร่เปิดขวดใหม่ยื่นให้ คนปวดหัวงับยาในมือ กระดกน้ำเกือบหมดขวด
“คงอย่างนั้น เหนื่อยมากนะพี่”
“อือ เข้าใจ แต่อย่าลืมกินข้าวล่ะ”
“คุณสาคะ ไลน์อัพ ค่ะ”
เจ้าของชื่อหันไปพยักหน้าให้กับสตาฟที่โผล่มาแต่หน้า หลังเคาะประตูแล้ว พลางลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจเบาๆ
“ไหวแน่นะ”
พี่เลี้ยงลุกขึ้นยืนตามถามด้วยความห่วงใย เธอปรายตามอง ยิ้มบางๆ และพยักหน้า
“มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ไหวได้เหรอพี่”
“จ้า แม่คนเก่ง อย่าสะดุดก็แล้วกัน”
จิ๋วกลั้วหัวเราะ เก็บของแล้วเดินตาม
ในช่วงวันหยุดลลิสาใช้ชีวิตอยู่ในเพนท์เฮาส์ ที่ซื้อเอาไว้ไม่ค่อยได้อยู่ในกรุงเทพ เธอทำอย่างที่บอกกับจิ๋วไว้จริงๆ นอนอย่างเดียวไม่ติดต่อใคร โทรศัพท์ถูกเมินเฉยนอนแอ้งแม้งตั้งแต่นั้นผ่านไปสองวัน
และเวลาแห่งความสงบสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ โทรศัพท์ถูกเปลี่ยนโหมดจากส่วนตัวเป็นปกติ ก่อนจะเข้าไปเช็คข่าวสารต่างๆ
เธอเป็นนางแบบไร้สังกัดจึงไม่ต้องเข้าออฟฟิศ รับงานและข้อตกลงผ่านช่องทางออนไลน์ไม่ก็เบอร์ได้เลย ซึ่งส่วนใหญ่มาจาก DM ผ่านแพลตฟอร์มฟรีแลนซ์มีระบบแชตและระบบชำระเงินที่ปลอดภัยสำหรับนางแบบอิสระ แต่นั่นมันเป็นเมื่อก่อนที่เธอยังไม่มีงานเยอะเท่านี้ ตอนนี้ทุกแบรนด์ที่จะจ้างเธอทำงานให้ไม่ว่าจะใหม่หรือเก่าต้องผ่านจิ๋วผู้จัดการส่วนตัวเท่านั้น เพราะเธอไม่อยากเจรจาต่อรองเอง แค่รับงาน เดินแบบ เดินทาง ก็หมดเวลาพักแล้ว
แชต : Manager
จิ๋ว : เรื่องงานเทศกาลพี่รับแล้วนะ
ลลิสา : ค่ะ คราวนี้จากแบรนด์ไหน แคมเปญไหนคะ
หญิงสาวที่นานๆทีจะได้อยู่ในบริบทสบายๆ เท้าเอวคอดกิ่ว ร่างบอบบางสมกับเป็นนางแบบที่จะต้องสง่าในทุกชุดที่สวมใส่ สลับกับพูดใส่แป้นพิมพ์ให้ช่วยเรียงตัวอักษรโดยเธอมีหน้าที่กดส่ง เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการชงอาหารเสริมสำหรับเขย่าขวดดื่ม แต่แล้วกลับต้องชะงัก
จิ๋ว : คราวนี้ไม่เกี่ยวกับแบรนด์ แต่เป็นการว่าจ้างผ่านการ์ดเชิญสีดำ
เธอยืนมองหน้าจออยู่นาน อ่านซ้ำไปซ้ำมาทุกตัวอักษร พอจะเข้าใจเรื่องนี้อยู่บ้าง จากนางแบบรุ่นพี่ที่ปัจจุบันโด่งดังไปไกลแล้ว ไม่ก็ลาออกจากวงการไปเลี้ยงลูกเพราะได้สามีรวย ไม่ต้องทำงานเองให้เหนื่อย
ทว่าเมื่อมาเจอด้วยตัวเองถึงกับงุนงงราวกับคนนอกวงการ หัวคิ้วไร้การวาดเขียนของเธอหย่อนหยุก จากนั้นเปลี่ยนจากการพิมพ์เป็นการโทรเพราะไม่อยากรอ กว่าทางนั้นจะพิมพ์ตอบมาใช้เวลาพอควร เพราะเริ่มแก่
“ยังไงนะ”
(พี่ได้รับการว่าจ้างเป็นการ์ดเชิญสีดำ ผู้ว่าจ้างไม่ระบุชื่อแต่รู้ว่ารวยมาก ลึกลับด้วย ข้างในมีเงื่อนไขและข้อตกลง กับสถานที่นัดเจออย่างชัดเจน ที่สำคัญเรียกค่าตัวได้ไม่อั้น)
ลลิสาวางขวดอาหารเสริมในมือลงบนโต๊ะ แบรนด์นี้ก็ได้มาฟรีๆในฐานะเธอเป็นพรีเซนเตอร์
เนื่องจากเรื่องที่ได้ยินมาดูท่าว่าจะยาก และน่าสนุกปะปนกัน รูปแบบงานใหม่ที่ไม่จำเจเป็นอะไรที่ลลิสาชอบอยู่แล้ว
“เขาจะให้สาทำอะไร”
(เท่าที่อ่านแล้วเข้าใจคร่าวๆในตอนนี้นะ ในวันงานจ้างไปสวมหน้ากาก และเป็นคู่ควงของเขา)
“แค่นั้นเหรอ?”
(อืม ที่เหลือไว้คุยกันตอนนัดเจอ)
งานที่ได้มาสั้นๆดูเหมือนจะง่าย ทว่าสัญชาตญาณกลับบอกว่าไม่ง่ายเลย การ์ดสีดำ คนว่าจ้างไม่ระบุชื่อ เรียกค้าจ้างเองได้แถมไม่อั้น ที่สำคัญเป็นคู่ควงของเขา ถ้าไม่ใช่งานเทศกาลหน้ากากเวนิสที่จัดประจำขึ้นทุกๆปี เธอคงจะคิดว่าผู้จ้างต้องการใช้งานนี้อำพรางตัวเองเพื่อทำอะไรบางอย่าง ว่าแต่ธีมปีนี้เธอต้องแต่งตัวเป็นอะไรล่ะ
(ตกลงยังไง รับไหม?)
“ลองดู”
แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็ตื่นเต้นดีไม่ใช่เหรอ ...เพราะนี่มันครั้งแรกของเธอเลยนะ
أحدث فصل
ล่ามเมีย บทที่ 122 คำสั่ง
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน..” ทั้งที่เธอเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกถึงความไม่พึงพอใจในการกระทำ เขากลับใช้เสียงแผ่วเบากับเธอ ประหนึ่งคนหมดแรง จากนั้นถึงจะค่อยๆหันกลับมา “ไม่เหมือนกันยังไง..” “ผมทำเพื่อเรา ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองฝ่ายเดียว” ลลิสาถึงกับนิ่ง ไม่ใช่ว่าเขาโกหกกัน แต่แววตาที่คมกริบแล้วแดงก่ำนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน ไม่พอดวงตาคู่นั้นยังสั่นระริกด้วย ความเป็นห่วง ความกังวล ...และความกลัว ฉายวาวอยู่ในนั้น “นี่คุณ...” “เป็นครั้งแรกที่...ผมควบคุมมันไม่ได้ ไม่มีแผนอะไรเลย แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะทำ...ตัดสินใจเพียงแค่เสี้ยววินาที หึ คนอย่างผมพอได้ฟันธงลงมือกับอะไรแล้วก็จะปักใจเชื่อสิ่งนั้น..กลายเป็นติดนิสัย ทิ้งไปก็ค้างคา” “.........” “ดังนั้นผมจึงอยากถามคุณว่า คุณยินดีจะมีผมไหม” ศึกที่กำลังจะเกิดขึ้นครั้งนี้ หากเจรจาไม่ลงรอย จะสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ หนักสุดอาจจะสิ้นชีวิต เขามุ่งเป้าจะทำสิ่งนี้เพียงเพราะไม่อยากแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก และรู้ถึงความผิดพลาดของตนเองที่ไปรับปากกับระด
ล่ามเมีย บทที่ 121 ขังกันอีกแล้วเหรอ
เธอว่าไม่ใช่เพราะเขาอยากเซอร์ไพรส์ คนอย่างเหมันต์มีหลายอย่างที่หากต้องให้ก็ได้หมด แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเกาะที่ห่างไกลเมือง และเป็นเกาะบนแผ่นดินที่ทั้งเธอและเขาไม่คุ้นเคย ถ้านี่ไม่ใช่เพราะมีไว้หนีปัญหา งั้นคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก “สถานที่กบดานเหรอคะ” คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้ลมที่โกรกใบหน้าของมาเฟียหนุ่มถูกเมิน ใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวน้อยตรงหน้าต่างหากที่เหมือนจะหยุดเวลา แววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวนั่น บ่งบอกว่าเธอกำลังจะเอาจริง คำถามนี้ถ้าไม่ตอบจากความจริง หมากที่วางก็อาจจะเดินผิดไปตลอด และต่อให้คว่ำกระดานทิ้งก็คงไม่เป็นผล เขาจึงสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก จากนั้นค่อยๆผ่อนออกมา และจ้องหน้าเธอเขม็ง “ใช่ เป็นที่ที่ถ้าคุณอยู่ แสดงว่าผมกำลังยุ่งสุดๆ” ลลิสาแค่นหัวเราะ เธอนึกไว้ไม่มีผิดว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ เขาซื้อที่นี่เอาไว้ให้เธอกบดาน ตอนเขาไป.. “จะไปวันไหนเหรอคะ” “ไปไหน..” “กลับไปหาพ่อบุญธรรมของคุณไง” ไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆแว่นกันแดดที่เกี่ยวหน้าของเขาอยู่ถึงได้เกะกะ ถูกดึงออกมาอ
ล่ามเมีย บทที่ 120 หลงไหมไม่รู้ แต่ซื้อเกาะให้แล้ว
การดูดดึงที่หนักหน่วงไม่ต่างเสือร้ายกระหายหิว ร่างบางเกิดการวูบวาบนั่งไม่ติดพื้น มือที่ค้ำดึงขึ้นมาขยุ้มผมดกดำ แอ่นอกเข้าไปป้อนอย่างลืมตัว ขาเรียวทั้งสองตวัดเกี่ยวเอวสอบ ส่วนใบหน้าแหงนขึ้นสูงสุด จากนั้นก็ส่งเสียงครางไม่เป็นภาษาสติเริ่มเลอะเลือน มารู้อีกทีก็ตอนกางเกงในของเธอหลุดพ้นปลายเท้าไปแล้ว“จะตรงนี้จริงๆเหรอคะ” เขาไม่ตอบที่ร่นตัวลงไปต่ำ ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันกับตรงร่องเสียว เธอไม่ทันได้ท้วง เขาก็ยกขาของเธอตั้งชันเป็นรูปตัวเอ็ม พลางยื่นปลายลิ้นเข้ามาแตะเลีย “อร๊าย”คราวนี้ถึงกับสมองขาวโพลน ไม่มีอะไรหลงเหลืออีก แม้แต่แสงไฟที่ส่องแสงระยิบระยับหยอกล้อกลับดวงดาว ยังมองไม่เห็นเลยเหมันต์เก่งเรื่องนี้ และเธอ..ก็เหมือนจะกู่ไม่กลับแล้ว ความลุ่มหลงที่มีต่อเขาในตอนนี้นั้น หากต้องเทียบกับอะไรสักอย่าง ก็คงเป็นการสมมุติขึ้นมาว่า ถ้าในโลกนี้ไม่มีเขา..เธออาจจะต้องตรอมใจตายตาม“สารักคุณนะคะ”หญิงสาวเอ่ยประโยคนั้นเสียงสั่น ร่างสูงที่กำลังปรนเปรอให้เธอ และมัวเมาอยู่กับของสิ่งนั้นถึงกับต้องชะงักและผงะหน้าออกมา ช้อนตาขึ้นมอง ก่อนคลี่ยิ้ม จับเอวคอดกิ่วจนมั่น พลางดึงลงมาข้างล่าง จับเธอพลิกเป็นท่าหันห
ล่ามเมีย บทที่ 119 รับผิดชอบด้วย
คำขอของเขามาพร้อมกับมือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางร่างน้อย ในชุดบิกินีตัวเดียวกันกับที่ร่างสูงไม่ค่อยสนับสนุนให้ซื้อในตอนแรก หากแต่ตอนนี้เหมือนเขาจะคิดผิด เพราะพอมันอยู่บนเรือนร่างเธอ สวยงามชะมัด “แต่ว่า..ที่นี่มันดูโล่งซะจน..” “ไม่ต้องกลัว ที่นี่ส่วนตัว มีแค่เราสองคน” หญิงสาวหลับตาพริ้มให้กับสัมผัสจาบจ้วงนั้นด้วยความเต็มใจ ปลายนิ้วของเธอลูบไล้ไปตามไหล่กว้างของเขา หยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวของทั้งคู่สะท้อนแสงไฟสีเหลืองนวล “แต่ว่า..” “อย่าปฏิเสธเลยนะ ไม่ใช่เพราะคุณหรอกเหรอที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ รับผิดชอบด้วยสิ” “สาทำอะไรคะ” “แต่งตัวโป๊ จงใจยั่วผม” ฮะ?! มันก็คือชุดสำหรับเล่นน้ำปะวะ ลลิสาคว่ำปาก ช้อนมองหน้าเขาตาหวานเยิ้ม เจ้าของดวงตาเร่าร้อนที่ก้มลงมามอง กรอบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเส้นผมเปียกชุ่ม ผิวหน้าที่มีหยาดน้ำเกาะราวกับกากเพชรแพรวพราวส่งเสริมให้เขายิ่งดูสง่า ไหนจะริมฝีปากแดงระเรื่อดูสุขภาพดีนั่นอีก นับว่าเธอโชคดีมาก เขาดูดีกว่านายแบบ ดารา หรือแม้แต่นักธุรกิจบางคนที่เธอเคยหมายปอง
ล่ามเมีย บทที่ 118 ทะเลเดือด
“ได้อะไรมาครับ” เหมันต์กลั้นขำ ทันทีที่เห็นเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งราวกับเด็กเข้ามาหา มายิ้มแฉ่งตรงหน้าเขา ชูไข่ปิ้งที่อยู่ในถุงตรงหน้า “แทนแท๊น ไข่ปิ้งค่ะ” ร่างสูงพยักหน้าชี้ไปที่ถุงนั้น “นี่อะไร” “คุณไม่เคยกินเหรอคะ ไข่ทรงเครื่องไง”จากนั้นก็ส่ายหน้า พร้อมคำพูดที่ทำลลิสาหน้าหงอยไปด้วย“ผมไม่เคยมาทะเล”แต่แล้วกลับยิ้มแก้มปริภายหลัง เพราะไม่อยากให้เขาดึงเรื่องที่ไม่สบายใจออกมา“ถ้าอย่างนั้นลองชิมไหมคะ อร่อยนะ..สากินเป็นประจำตอนมาถ่ายแบบที่ทะเล”“มีแบบเดียวเหรอ”“มีแบบออรัลจินัลด้วยค่ะ แต่สาไม่อยากกินซีอิ๊วอ่ะ ถ้ากินเปล่าก็คือไข่ปิ้งดีๆนี่เอง แบบทรงเครื่องไม่ใช้ซีอิ๊วก็มีรสชาติ อะ..อ้าปาก”หญิงสาวอ้าปากเป็นตัวอย่างให้เขาดู พอเขาอ้าปากตามก็ยื่นไข่ที่ถูกปอกแล้วไปป้อนให้ โดยไม่ลืมที่จะใช้อีกมือประคองไปด้วย จากนั้นก็ยิ้มกว้างเมื่อมันอยู่ในปากของเขา และเห็นเขาเคี้ยว พร้อมกับทำหน้าสงสัย ตั้งใจลิ้มลองรสชาติ“อร่อยไหมคะ”“อร่อยครับ”“งั้นกินอีก กินเยอะๆเลย”ไม่รู้ทำไม จู่ๆดวงตาคมกริบก็น้ำตาคลอเบ้า โชคดีที่เขาสวมแว่นกันแดด สตรีต
ล่ามเมีย บทที่ 117 กำลังมีความรัก
ในรถ บรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความเงียบ แต่ไม่ได้บึ้งตึงมากมาย ยังมีส่วนผ่อนคลายอยู่บ้าง เสียงลมหายใจของหญิงสาวเข้าออกไม่สุด เธอไม่รู้ว่าคนขับคิดอะไรอยู่ หากแต่สังเกตจากมือขาวเนียน ไม่เหมือนกับคนเป็นมาเฟียเคยจับปืน กลับหักหมุนควงพวงมาลัยด้วยความอ่อนโยน “โกรธสาไหมคะ” เธอจึงตัดสินใจถาม และนั่นเขาก็ยังคงตอบสนอง “หืม..” หันหน้ามามอง ก่อนจะลากกลับไปมองถนนดังเดิม “โกรธเรื่อง?” “ไม่รู้สิ สาเห็นคุณเงียบๆ” เขาไม่ได้รู้สึกแบบที่เธอรู้สึก ไม่ใกล้เคียงกันเลยกับประโยคคำถามนั้น แต่ที่เงียบเพราะกำลังทบทวนคำพูดของอาคีรา ซึ่งแน่นอนมันเป็นความจริง...เขาคือตัวอันตราย “ไม่ได้โกรธ ผมแค่คิดว่าพรุ่งนี้จะจองที่พักแบบไหนเอาไว้ให้คุณ ติดชายหาดเลยดีไหม” เรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งแผนการที่อยู่ในหัวเขา การพาเธอไปเที่ยวทะเล อยากให้เธอรู้สึกประทับใจก่อนที่เขาจะเดินทางไกลไปญี่ปุ่น ไปสะสางปัญหาต่างๆ หากแต่จะไม่บอกเธอเด็ดขาด เพราะไม่อยากให้เครียดตามไปด้วย และไม่อยากให้หยิบเรื่องนี้ไปเป็นประเด็นให้ไตร่ตรองที่จะทอดทิ้งเขาอีก ถ้าเธอทำจ
ล่ามเมีย บทที่ 37 เดินห้างกับลูกน้องของเขา
หลังร่วมโต๊ะอาหารในมื้อเช้าด้วยกันแล้ว เขาก็สั่งให้เธอเก็บของ แต่มีของอะไรที่จะให้เธอเก็บล่ะ นอกจากเสื้อผ้าที่เขาให้คานโลไปหามาให้ แน่นอนว่าจับตัวไหนมาคู่กัน ก็เหมือนจะเป็นศัตรูกันมากกว่ามิตรไมตรี สุดท้ายได้ชุดเสื้อกล้ามสีขาว และกางเกงลินินสีน้ำตาลอ่อน คลุมด้วยเสื้อโค้ทแขนยาวส
ล่ามเมีย บทที่ 35 เสร็จพร้อมกัน
“พร้อมแล้วบอกนะครับ” เขาจุมพิตซับน้ำตาให้ ความอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากคนอย่างเขา มาเฟียขึ้นชื่อว่าป่าเถื่อน ฆ่าคนเหมือนผักเหมือนปลา และสิ่งนั้นก็เหมือนจะช่วยปลอบประโลมให้ความตึงเครียดก่อนหน้านี้ของเธอมลายหายไป ลำคอของเธอแห้งผากจังหวะกลืนก้อนเจ็บ มือที่กำฟ
ล่ามเมีย บทที่ 33 อยากลอง
"อา.." เริ่มเรียกเสียงครางของคนใต้ร่างออกมาบ้างแล้ว เจ้าของหัวใจที่เต้นราวกับกลองศึก สมองขาวโพลนราวกับไม่มีอะไรอยู่ภายในนั้น กายสาวกระตุกตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขา ไม่ว่าจะโดนจุดไหน เป็นว่าจุดนั้นจะต้องร้อนรุ่มประหนึ่งถูกไฟแผดเผา เธอมัวเมาในรสสวาท ลืมไปแล้วเขานั้นจัด
ล่ามเมีย บทที่ 32 สัมผัสใหม่
ทันทีที่เขาพูดจบริมฝีปากของเธอก็สั่นระริก ไม่ทันได้เอ่ยคำทักท้วงก็ถูกฉกฉวยไปด้วยความร้อนฉ่าจากอวัยวะเดียวกัน กลายเป็นความจำเป็นที่จะต้องกลืนสิ่งนั้นกลับไปด้วยความจำใจ เขาทาบริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นจนกลายเป็นความเร่าร้อน ปลายลิ้นร้ายชุ่มชื้นหยอกเย้
قد تعجبك أيضًا
ขย่มรักมาเฟีย
รินธารา187.3K وجهات النظرดอกรักของฟาร์ริก(NC25+)
Time To Love31.4K وجهات النظرเสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)
เนตรกวี / Natekavees29.3K وجهات النظرพรากรักมาเฟียเถื่อน
Philipnana22.2K وجهات النظرในปกครองมาเฟีย
Thrymr666 وجهات النظرเลขาสุดแซ่บ [NC25+]
ณ ธารา449 وجهات النظرเหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย
Thrymr313 وجهات النظرแผนรัก มังกรร้าย
dragonred243.0K وجهات النظر
