บทที่ 14 เรื่องเล่าจากคนเลว

       

“ถ้าอย่างนั้นสาขอถามหน่อยได้ไหมคะ”

“ครับ”

“สาผิดอะไร”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้ไม่นาน เขาแค่นหัวเราะ จ้องนิ่งเข้ามาในม่านตาเธอ ถึงขนาดสะท้อนหน้าของเธออยู่ในม่านตาเขา 

“คุณไม่ได้ผิด แต่คุณพลาด” จ้องเขม็งมองมา ตาไม่กะพริบ “พลาดที่เลือกเชื่อใจคนผิด”

“คุณหมายถึงผู้จัดการสาเหรอ เรื่องนั้นยอมรับว่าช็อคอยู่เหมือนกัน แต่คิดอีกทีมันก็คือการกระทำของคนเลว สาไม่สามารถโกรธคนเลวได้ เพราะมันเสียเวลา อีกอย่างสาอยู่ที่นี่กับคุณ จะทำอะไรเขาได้”

“ผมยังไม่ได้จ่ายเงินคุณ”

หญิงสาวพยักหน้า

“ค่ะ สาทราบ จะต้องขอบคุณด้วยหรือเปล่า”

“ก็แล้วแต่สะดวกครับ”

จ้า!

“ว่าแต่จะมีโอกาสได้ใช้มันไหม”

“ได้ครับ ทำไมจะไม่ได้” เธอเกือบจะยิ้มอยู่แล้วเชียว ติดตรงที่ว่ามันยังมีต่อ “ถึงไม่ได้ใช้ที่นี่ก็ได้ใช้ที่อื่น เรายังต้องไปอีกหลายที่ อีกหลายประเทศ”

“สรุปว่า ฉันจะต้องตายไปพร้อมกับคุณสินะคะ”

“ไม่ครับ คุณอาจตายก่อน ถ้าเกิดตุกติก ขึ้นอยู่ที่คุณจะหาเรื่องใส่ตัวอีกไหม”

หญิงสาวคว่ำปาก เสมองไปทางอื่น เริ่มจะเกลียดขี้หน้าไอ้หมอนี่ขึ้นมาจริงๆแล้ว

แต่พอฉุกใจคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงจำเป็นต้องหันมาอีกครั้ง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเขาเท้าเอวสอบมองอยู่ หญิงสาวจึงทำใจกล้าพร้อมสูดลมหายใจ

“มีเรื่องนึงที่จะถามอีกค่ะ ในเมื่อคุณสืบได้ว่าผู้จัดการสาจะหอบเงินหนี ทำไมคุณถึงไม่บอกสาก่อนคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของผมนี่ครับ”

เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ต้องสะอึก คนคนนี้ขยันทำเธอหน้าแตกจริงๆ

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”

คราวนี้ถึงกับก้มหน้าลง ไม่กล้าถามอะไรอีก ทว่า..

“แต่ถ้าคุณจะเอาคืนละก็ ผมทำให้ได้นะ”

และคงไม่กล้าก้มแล้วด้วย เพราะเมื่อไหร่ที่ก้มลงมองพื้น ก็มักจะมีประโยคที่เสี่ยงต่อหัวใจวายทุกทีเลย

“คุณจะฆ่าเธอเหรอ ไม่ได้นะ”

“ถ้างั้นคุณจะให้อภัย?”

“..........”

ดวงตาครั่นคร้ามยังคงทอดมองไม่วาง เพิ่มเติมมาด้วยหัวคิ้วเข้มขมวด เหมันต์มองผู้หญิงตรงหน้าในใจครุ่นคิด จะมีสักกี่คนที่โง่เหมือนเธอ แถมนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้จัดการของเธอคดโกง แต่มีหลายครั้งจากการเรียกค่าตัวและหักหัวคิว เขาจะไม่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะมันไม่ใช่ปัญหาของเขา เขาจะเลือกพูดเรื่องที่เกี่ยวกับเขาเท่านั้น

“เรื่องนี้ผู้จัดการของคุณเป็นคนติดต่อผมมา”

เมื่อเห็นว่าใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ร่างสูงก็เดินเคลื่อนที่ย้ายจากจุดนั้นไปยังโต๊ะทำงาน และหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา ก่อนถือแฟ้มหนึ่งมายื่นให้ ยืนมองลลิสารับไปอย่างงุนงงและเปิดดู จากนั้นขมวดของเธอก็ชนกันยุ่ง

เหมันต์ยกยิ้ม เดินไปเติมเหล้า และกลับมาทิ้งตัวบนโซฟาตรงหน้าเธอ ท่าทางการจิบของเขาดูสบายใจ ต่างกับเธอที่ทั้งมือสั่น ใจสั่นไปแล้วในตอนนี้

“หล่อนรู้จักคุณ?”

“ก็น่าจะใช่..” ร่างสูงเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับใช้ความคิด พลางเหลือบตาขึ้นมามองนิ่ง “หรือไม่ก็รู้จักกับคนที่ดีลงานนี้กับผม เพราะผมไม่รู้จักเธอ”

“หมายความว่าคุณประกาศหาคนทำเรื่องนี้เหรอคะ”

“อ่า ผ่านตลาดมืด”

“ถ้าอย่างนั้นเรื่องการ์ดดำนั่น”

“ผู้จัดการคุณรู้เงื่อนไขของมันอยู่แล้ว แค่ทำเป็นมึน”

ลลิสาเกือบหมดแรง ถึงเธอจะอยังงุนงง ไม่ค่อยจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอเสียใจมากแล้ว

“สานึกว่าคุณ..”

“ผมก็แค่บอกสิ่งที่ผมต้องการ ลักษณะที่คล้ายกันกับเหยื่อ ให้บุคคลเหล่านั้นฟัง แลกกับเงินสิบล้าน”

ดวงตากลมโตวูบไหว แกว่งไปมาขณะหรี่แคบ มือบางคู่บีบเข้าหากันจนขึ้นเส้นสัน ท่าทางนั้นของเธออยู่ภายใต้การมองอยู่ของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไร อีกทั้งทำเสียง เหอะ! ก่อนหันไปทางอื่น

“ขะ ขอถามอีกได้ไหมคะ”

“อืม”

“คุณให้เงินพวกเขาไปแล้ว ทำไมถึงยังจะให้สาอีกคะ แถมให้เสนอไปเองด้วย”

คราวนี้เขาเปลี่ยนบริบท สายตาคู่เย็นชานั้นกลายเป็นหรี่แคบ ภายในคล้ายหุบเหวเขามืดมิดที่หาก้นบึ้งไม่เจอ ตวัดกลับมาจ้องมองเธอ พลางริมฝีปากหยักถูกยก

“ก็จะได้ตาสว่าง”

“.........”

“แต่บังเอิญว่าผิดแผนไปหน่อย เรือมารับคุณช้าเพราะเกิดอุบัติเหตุ ส่วนคุณก็โผล่มาเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น”

แน่นอนว่าเมื่อได้รับคำตอบ คนที่กลายเป็นหุ่นไม่ใช่คนที่นั่ง แต่เป็นคนที่ยืน ลลิสาตัวชาวาบไปทั้งตัว กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งต่อหน้าเขา