บทที่ 19 โดนคุกคาม

     

กลางดึกในคืนหนึ่ง ร่างสูงเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศสู่โกดังใกล้เคียงเพื่อตรวจดูอาวุธลับอีกรอบ อันที่จริงประเด็นหลักไม่ใช่แค่เรื่องนี้ มีข่าวจากคานโลแจ้งถึงเขาเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเชลย สตรีนางหนึ่งที่เขาอยากได้มาเป็นคู่นอนแต่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี กำลังเจาะเบาะแสลึกเข้ามา และเหมือนว่ามีโอกาสจะเจอด้วย

            “ผมสืบมาคร่าวๆแล้วครับ เป็นคนที่มีอิทธิพลระดับหนึ่งของประเทศ”

            “แค่มันคนเดียวหรือ”

            “ทั้งคู่ครับ เบาะแสว่าเธอหายไปในงานหน้ากากเวนิสก็สันนิษฐานกันว่าน่าจะถูกลักพาตัว หากมีการแจ้งตำรวจปกติผมคงจัดการไปแล้ว ไม่ส่งข่าวมาถึงนายให้หัวเสียแบบนี้แน่ แต่ฝ่ายนั้นมันเลือกที่จะตามเรื่องนี้เอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตำรวจเลย ประเด็นคือสืบคืบหน้าด้วย น่าสงสัยว่ามันจะไม่ใช่คนขาวสะอาด คงทำธุรกิจสีเทา มีเส้นสายเหมือนกันกับเรา เผลอๆอาจวงการเดียวกัน”

            “มันเป็นใคร”

            “เป็นเพื่อนสนิทของคุณลลิสา ชื่อว่าอาคีรา ส่วนอีกคนก็ใช่ย่อยครับ ถึงพ่อของมันจะตาย เป็นข่าวใหญ่โตเมื่อไม่นานมานี้และไม่มีใครสืบทอดอาชีพนี้ต่อ แต่ตระกูลที่คลุกคลีกับภูมิศาสตร์ของประเทศ ผมเดาว่าอาจมีสิทธิ์รู้เรื่องของนายเมื่อครั้งอดีตด้วย..”

            “เรื่องของกู?”

            “ใช่ครับ สมัยเกิดเรื่อง พ่อของมันสั่งให้หลายหน่วยงานติดตามคดีนี้ รับปากผ่านสื่อมวลชนอย่างดีว่าจะตามให้ได้ แต่พอได้ส่วยจากฝั่งตรงข้าม ก็ล้มเลิกไป”

            “หึ..”

            ดวงตาคมกริบหรี่แคบเป็นเสี้ยวพระจันทร์ขณะฟังการรายงานของลูกน้องคนสนิทอย่างตั้งใจ ขยายกว้างตอนได้ยิน

            “พ่อมันเป็นนักการเมือง?”

            “ครับ”

            “งั้นก็แปลว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ถึงมีเพื่อนสนิทระดับคนชั้นสูงได้?”

            “จะให้ผมสืบประวัติของเธอให้ลึกกว่านี้ไหมครับ เผื่อเป็นภัยต่อเราภายหลังจะได้ป้องกันได้”

            “อืม มึงไปสืบมา เอาให้หมดตั้งแต่เธอยังไม่เกิด”

            “รับทราบครับนาย”

            “แล้วเรื่องผู้จัดการของยัยนั่น ไปถึงไหน”

            “ทางเราเจอตัว จะพาตัวมาแล้วครับ แต่กลับถูกแย่งไปโดยคนที่ชื่ออาคีรานี้เหมือนกัน เหมือนว่ามันจะรู้เบาะแสจากคนนี้”

            “โทรศัพท์นั่นสินะ”

            “ครับ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง นายไม่เคยเปิดเผยตัวตน อีกอย่างตอนโอนเงินก็ใช้บัญชีอื่น”

            ก่อนหน้านี้เหมันต์สืบประวัติของเธอเพียงคร่าวๆ เกี่ยวกับการทำงานของเธอเท่านั้น ไม่ได้เจอะลึกไปถึงรากฐานตระกูล ข่าวคราวว่ามีการสืบหาตัวเธอราวกับต้องพลิกแผ่นดิน ซึ่งเรื่องแดงเร็วกว่าคนปกติ นั่นก็หมายความว่าโทรศัพท์ของเธอช่วงเวลาของการทำงานจะถูกติดตามอยู่ตลอด พอเห็นว่าผู้จัดการของเธอหนีออกนอกประเทศ สิ่งนี้ถึงได้เข้าหูครอบครัว และรู้ถึงหูเพื่อนสนิท

            คนหายไปทั้งคนไม่แปลกที่จะถูกตามหา แต่ที่แปลกคือคนที่ตามหาไม่ขอความร่วมมือจากตำรวจแม้แต่คนเดียว

            “เราจะชะล่าใจไม่ได้ เกิดมันเจาะเข้ามาใกล้ ถึงไม่เจอตัวลลิสา แต่มันจะทำให้การทำงานของเราลำบาก”

            “........”

            “ส่งคนไปตามดูพวกมัน อย่าให้เจาะเข้ามาได้เร็วเกิน อย่างน้อยก็ให้เสร็จงานนี้ก่อน แต่ถ้ามันเสือกมากนัก มึงก็เล่นกับมันสักหน่อย เอาแค่เจ็บ ไม่ต้องถึงกับตาย เราจะฆ่าเฉพาะคนที่เราล็อคเป้าเอาไว้ คนอื่นที่ไม่เกี่ยวหลีกได้หลีก”

            “ครับ”

            ทันทีที่คานโลก้มหัวให้ เขาก็เดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง ดูก็รู้เจ้าของแผ่นหลังนั้นตึงเครียดเพียงใด ไม่ใช่แค่เรื่องว่าจะเกิดอุปสรรคขวากหนามเลือนราง ระหว่างดำเนินจัดการตามแผนการที่วางไว้ คือฆ่าล้างแค้นศัตรูที่มันฆ่าล้างตระกูลของเขา ทว่าเป็นเรื่องของเธอด้วย นางแบบคนนั้นที่ตกมาเป็นเชลย ไม่รู้ทำไม แค่คิดว่าจะถูกทวงคืน เพียงแค่นั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว  

           

            เหมันต์เดินมาเรื่อยๆจนถึงห้องหนึ่งที่จะต้องเดินผ่าน และในนั้นมีตัวต้นเหตุทำให้เขาหัวเสียนอนอยู่ ขาแกร่งหยุดชะลอช้าอัตโนมัติ และยืนนิ่งอยู่พักทั้งที่สมองไม่ได้สั่ง

            หลายวันมานี้เขาไม่ได้เจอเธอ เนื่องจากมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเตรียมการ มีแต่คานโลเท่านั้นที่ถูกใช้งานให้เอาเสบียงมาให้ แต่ก็ไม่ได้สั่งให้มารายงานเขา เพราะเขาไม่ได้อยากรู้เรื่องที่มันไม่สำคัญ จนบางคราก็ลืมไปเลยว่ามี เชลยสาวสวยรูปร่างน่าฟัดนอนอ่อยอยู่ที่นี่

            แอด..

            เพียงแค่เขาแง้มไม่ได้เปิดอ้ากลิ่นอับข้างในก็โชยออกมาปะทะจมูก ก่อนยื่นหน้าเข้าไปไม่สนใจกลิ่นที่ตลบอบอวล ความต้องการในตอนนี้ของเขาเพียงแค่อยากเห็นความเป็นอยู่ของคนข้างใน ทว่าไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอในสภาพเช่นนี้

            และเมื่อเพ่งสายตาฝ่าความมืดไปมองเห็น ร่างเล็กนอนคดคู้อยู่บนเตียง ท่าทางที่ปกติของเขาก็ชะงักไป จากที่กะจะมาดูเฉยๆแล้วกลับ นาทีนี้มีความช่างใจอยู่ในสมองลึกๆ เธอบอกว่าแพ้ฝุ่น แต่นอนอยู่กับฝุ่น แถมใส่หน้ากากอนามัยขัดขวางทางเดินหายใจ

            หากนี่ไม่ได้เรียกว่าเป็นการฆ่าตัวตายทางอ้อม ต้องเรียกว่าอะไร

            และในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมอง ใบหน้าเชิดตอนเธอปฏิเสธ คำพูดอวดดี และท่าทางเย่อหยิ่งอีกมากมาย เขาจำได้แม่นว่าตอนนั้นเขาเคืองเธอมาก ถึงขนาดมีความคิดอยากจะจับปล้ำให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยนิสัยไม่ชอบขืนใจใคร โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง ก็ถือว่าเธอโชคดีไป  

            คิดได้แบบนั้นเขาก็เตรียมจะดึงประตูปิด กะว่าจะถอยกลับ

            ทว่า..

            กลับใจดำไม่ลง และนั่นเป็นสาเหตุให้เขาหงุดหงิดตัวเองขึ้นมา ก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ ฆ่าคนตายไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ทีอย่างนี้เสือกมาเป็นสุภาพบุรุษ

            พรึ่บ!

            ในขณะที่กำลังถกเถียงกันราวกับมีสองคนในร่างเดียว มารู้ตัวอีกทีสวิตช์ไฟถูกกดด้วยนิ้วแกร่งไปแล้ว ความสว่างโล่ของนีออนสีขาวเปิดภาพรอบห้องให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ ช่วยเป็นตัวยืนยันอย่างดีว่าสิ่งที่คานโลพูดไม่เกินจริง หากแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่คิดที่จะทำความสะอาดบ้าง เลือกปล่อยให้ตัวเองนอนคลุกฝุ่นอยู่แบบนี้

            หรือว่ายิ่งไม่ไปยุ่งกับฝุ่น ก็ยิ่งไม่เจอฝุ่น

            จะอย่างไรก็ตามแต่ ในเมื่อตัดสินใจเข้ามาแล้วก็ไม่ควรจะเปลี่ยนใจ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงทำการปลุก แต่การปลุกของเขาคงพิลึกไปหน่อย เพราะเขาใช้เท้ากับเธอ

            “ลลิสา”