บทที่ 18 อยากให้เป็นนางบำเรอ

       

สรุปว่า เรื่องจูบก็คือ..ถูกมองข้ามไปเลย

            และเธอก็ถูกเอาเปรียบฟรี?

            เฮ้อ!

            “ถ้าอย่างนั้นให้สานอนไหนคะ”

            ร่างสูงไม่ตอบในทันที แต่เดินช้าเข้ามาหาเธอ ด้วยสายตาที่นิ่งสงบ มือทั้งคู่ของเขายังคงซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ช ท่าทางนั้นทำให้เท้าเล็กต้องเดินถอยหลังตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเจอทางตันคือตู้ขนาดไม่สูงมากที่วางชิดผนังอีกที และนั่นทำให้เธอสะดุ้งโหยง หันไปมองท่าทางเลิ่กลั่ก

            “คุณ..” ยื่นแขนไปข้างหน้า เพื่อกันเขาไว้ “ดะ เดี๋ยวก่อน”

             เขาเข้ามาใกล้และโน้มตัวลงมาซะจนเธอต้องเอนตัวหนีไปข้างหลัง กะพริบตามองอย่างหวาดระแวง เหล่ตาตามก้านนิ้วแกร่งที่ยื่นเข้ามาไล้แก้มเนียน

            อะไร ยังไง เธอตามไม่ทัน

            “บางทีผมคิดว่า..คุณอาจจะไม่เหมาะกับหน้าที่นางนกต่อแล้วมั้ง”

            หญิงสาวเม้มปากแน่น แม้ใจจะเต้นแรง หากแต่คิ้วขมวดมองเขาอย่างหวาดหวั่น เขาจะมาไม้ไหนอีก

            “ถะ ถ้าอย่างนั้นเหมาะกับอะไร”

            ริมฝีปากยกยิ้ม สายตายังคงทอดมองลงมา ทั้งที่ไม่ได้ครั่นคร้ามน่าเกรงขามเหมือนที่เคยเห็น ทว่าการมองมาแบบนั้นก็ไม่ได้ดีไปจากเดิมนัก มันเหมือนสายตาของคนเจ้าเล่ห์ ต้องการอะไรสักอย่างแบบเปิดเผย

            “เป็นนางบำเรอของผมดีไหม”

            ลลิสาหน้าชาวาบ ขึงตาขยายกว้างลืมความประหม่าไปเสียสนิท ความตกใจปนแปลกใจทำร่างกายของเธอร้อนรุ่ม อ้าปากพะงาบๆ ไปไม่เป็น

            “นางบำเรอ? หมายถึง..”

            “นอนกับผม มีเซ็กซ์กับผม”

            “จะบ้าหรือไง!”

            เขาไปโดนตัวไหนมา!!         

            มือหนาอีกข้างถูกดึงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ทาบกับฝาผนังคร่อมเธอไว้ มองตรงลงมา เผยให้เห็นว่าม่านตาของเขามีใบหน้าของเธออยู่ ใบหน้าที่ขมุกขมัว ไม่พึงพอใจอย่างยิ่ง

            “ล้อเล่นกันอยู่หรือเปล่า”

            “ผมเปล่า ก็คุณเป็นคนบอกเองว่าแพ้ฝุ่น ไม่ได้แปลว่าอยากย้ายห้องหรอกเหรอ และห้องที่ดีที่สุดมากกว่าที่คุณอยู่นั้นก็คือห้องนี้ ผมไม่มีทางยกห้องให้คุณและตัวเองไปนอนที่อื่นแน่ๆ คุณต่างหากที่จะต้องย้ายมา และการที่คุณมาอยู่ด้วยผมก็ต้องสูญเสียพื้นที่ส่วนตัวไป ในเมื่อ..หลับสบายแล้ว ไม่คิดจะตอบแทนกันหน่อยหรือ”

            อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

            ท้องนิ้วใหญ่สาระวนอยู่กับเสี้ยวหน้าด้านข้าง เขาลูบไปลูบมาราวกับหลงใหล พร้อมกับใช้โทนเสียงที่แหบต่ำ ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่มีทางติดกับ

            สำหรับเธอผู้ชายตรงหน้าอันตรายมาก ต่อให้หน้าตาดีขนาดไหนก็เถอะ

            “แล้วถ้าสาไม่เอาแล้วล่ะ นอนที่เดิม ไม่เปลี่ยน”

            “แค่ทำหน้าที่นางบำเรอ แรกกับการอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ดีตรงไหน”

             นี่เขาใช้คำว่าแค่เหรอ?

            ลลิสากัดฟันกรอด เธอฉุนกึก รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เขาเอาแต่ตักตวงผลประโยชน์จากตัวเอง ทั้งที่สาเหตุตั้งแต่ต้น เรื่องราวของมันไม่ได้เริ่มจากเธอ เขาต่างหากที่ฉุดเธอมา ทั้งที่ปล่อยกันไป ต่อให้เธอบอกตำรวจ ก็ไม่มีหลักฐานใดไปจับเขาอยู่แล้ว

            นี่มันหลอกล่อให้มาเป็นขี้ข้าชัดๆ

            “หึ อยู่อย่างสุขสบาย? แต่มันก็คือการกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ดี ไม่เห็นต่างกันตรงไหน สู้สาแพ้ฝุ่นตายจะดีกว่า”

            พูดจบหญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ร่างสูงที่ฟังอยู่ในลักษณะโน้มหน้าไม่ได้สะทกสะท้าน ซ้ำยังโน้มหน้าลงมาคลี่ยิ้มอีก 

            “คุณอยากรู้จริงๆเหรอ ว่ามันต่างกันตรงไหน”

             ใช้ก้านนิ้วแกร่งบีบคางมน จนเจ้าของมันขมวดคิ้วนิ่วหน้า

            “จะ เจ็บนะ”

            “ถ้าอย่างนั้น..ผมจะทำให้ดู”

            จากนั้นก็ปล่อยหลุดอย่างแรงจนหน้าเธอสะบัด ก่อนเขาจะถอนมือที่ทาบกับฝาผนังอยู่ออก แล้วถอยห่างไปยืนล้วงกระเป๋าเสื้ออย่างเดิม

            เขามองเธอนิ่ง ใบหน้าปรากฏยิ้มจางๆในตอนนี้ ไม่ได้เป็นมิตรกับเธออีกแล้ว กลับกันมีความเจ้าเล่ห์ระคนเลศนัยเล็กๆซ่อนอยู่ บอกให้รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะร้ายกาจ ไม่ใจดีกับเธออีก 

            ลลิสาสบตาเขา มองภาพนั้นแล้วหวาดหวั่นใจไม่น้อย มือก็ถูปลายคางป้อยๆ ทั้งร่างกายพากันขนลุกซู่

            เขาเงียบนานมาก อึดอัดซะจนต้องเบือนหน้าไปทางอื่น และเอ่ยถามสิ่งที่อยากรู้ออกมาทั้งที่ไม่กล้าสบตา

            “จะทำอะไรสา จะฆ่ากันเหรอ”

            “ไม่มีเหตุจูงใจ อีกอย่างยังมีประโยชน์อยู่ ผมจะฆ่าคุณทำไมไม่ทราบ”

            “.....”

            อ่า รู้สึกดีจัง

            “หมดธุระของคุณแล้ว ออกไปได้”

            “.........”

            เพราะยังคงมึนงง อารมณ์ของเธอปรับเปลี่ยนตามเขาไม่ทัน ถึงได้ยืนมองเขานิ่ง พลันสะดุ้งสุดตัวก็ตอนถูกเขาตวาด

            “ไปสิ!”

            ได้สติจริงๆก็ตอนนั้น ก่อนเร่งกุลีกุจอเดินออกไป ความน่ากลัวที่เปลี่ยนเพียงเข็มวินาทีเดิน จำต้องกลืนน้ำลายเพื่อให้หูหายอื้อ ความหนาวเหน็บไม่ใช่ลมจากหิมะทำให้เธอต้องกอดตัวเอง ความพยศ และปากดีออกไปในตอนนั้นต่างหากที่ทำ ทั้งหมดกำลังเตือนเธอว่าหลังจากนี้เธอจะซวย          

            แต่ช่างมันเถอะ เป็นใครไม่พอใจบ้าง จู่ๆก็จะให้เป็นนางบำเรอ นอนให้เขาเอา เธอสู้นอนให้ฝุ่นเข้าจมูกทำปฏิกิริยากับปอด ฆ่ากันตายด้วยโรคประจำตัวจะดีกว่า

                       

           

            หลังจากกลับมายังห้องแคบๆ ที่มีสหายเป็นสัตว์ต่างๆของเธอ ลลิสาก็เอาแต่นั่งกอดเข่าเหม่อลอย เธอกลับมาสวมหน้ากากอนามัยแล้ว ถึงจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่มันก็ทำให้เธออุ่นใจ ดีกว่าสูดดมละอองฝุ่นเข้าไปจังๆ จนจามไม่หยุด

            สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เธอสิ้นหวัง ความถนัดต่อการปรับตัวเร็วจากประสบการณ์การเป็นนางแบบกำลังจะหายไป เมื่อรู้แล้วว่าเธออาจจะติดแหง็กอยู่ที่นี่ ในกรงที่เขาสร้างขึ้นไปจนตาย ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาจะขังกันไปทำไม เธอไม่เชื่อหรอกว่าความเป็นความตายของเธอจะมีผลกับเขา เท่าที่สังเกตมานับตั้งแต่เจอ และเดินทางข้ามประเทศ เธอไม่เห็นว่าเขาจะกลัวใครหน้าไหน กับการปล่อยเธอไป แล้วสมมุติว่าเธอให้เบาะแสกับตำรวจอย่างที่เขากังวลจริงคงไม่ได้เป็นชนวนเหตุให้เขาหยุดเดิน ถามหน่อยฆ่าคนอย่างไม่ลังเลและอุกอาจขนาดนั้น ใครมันจะหยุดเขาได้  

            ไร้สาระทั้งเพ!

            การจะให้เธอกลายเป็นนางบำเรอต่างหาก พอจะเข้าท่าหน่อย

            ว่าแล้วหัวใจของเธอก็ถูกบีบ กลางอกของเธอปวดหนึบเหมือนใจจะขาด คิดถึงพ่อแม่เหลือเกิน คิดถึงเพื่อนสนิทอย่างเหนือเมฆ กับอาคีรา ป่านนี้สองคนนั้นจะรู้หรือยังว่าเธอหายไป เพราะหากรู้พวกเขาจะไม่เมินเฉยแน่ จะต้องตามหาต่อให้พลิกแผ่นดินเปลือกของโลก

            ภาวนาให้พวกเขารู้เร็วๆที

            “ตามหาสานะเหนือ อย่าทิ้งสานะคี” 

            เธอพึมพำเสียงแหบ จากนั้นก็เผลอหลับไปหลังร้องไห้หนักจนเหนื่อย