บทที่ 23 แล้วมันควรเชื่อใจไหม

         

“ขอโทษค่ะ”

            “ต่อไปไม่เอาแบบนี้แล้วนะ กินเฉพาะของที่จัดไว้ เอามาอุ่น กินง่ายๆ”

            “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”

            และที่ตลกยิ่งกว่า คือเขาแกล้งเธอและเธอก็เชื่อ ถึงไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงลาดไหล่ที่ห่อเข้าหาลำตัวจนเล็กก็เดารู้ว่ากำลังซีดขนาดไหน

             อันที่จริงแค่เสบียงสั่งลูกน้องไปหามาทุกวัน อยากกินอะไรก็แค่ใช้ ฮ. ยังได้ เขาอยู่เพื่อที่นี่รอฆ่า ไม่ได้กบดานเพราะใครมาฆ่า มันต่างกัน

             ต่อให้อยู่ในป่าห่างไกลชุมชุน หรือไร้สัญญาญาณ ก็ใช่ว่าจะเกินความสามารถของเขา

            เขามีเจ้าหน้าที่อยู่ในกำมือ

            “ทำอะไรมา” เสียงถอนหายใจดังก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นยืน ผละจากเก้าอี้ทำงานเดินเชื่องช้าอ้อมตัวเธอมายืนตรงหน้า เมื่อเห็นอาหารที่เธอทำถึงกับมุมปากกระตุก “นึกว่ามีดีแค่เดินแบบซะอีก กินสิ”

            “คะ?” ลลิสาช้อนตามอง ขมวดคิ้วยุ่งก้มมองอาหารสลับกับหน้าเขา “คุณไม่กินเหรอคะ หรือว่าไม่ชอบ”

            “เปล่า ที่ให้กินก่อน มันคือกฎของที่นี่”

            “กฎ?”

            “อืมฮึ มีการรับของจากใคร ผู้ให้ต้องกินก่อน เพื่อแน่ใจว่าไม่ได้ใส่ยาพิษลงไป จะทำกับข้าวให้ผมกิน คุณจะต้องเป็นหนูทดลอง”

            เรื่องมากจริงๆเลยนะ

            ทีแบบนี้ล่ะกลัวตาย ทีฆ่าคนอื่นละไม่นึกถึงใจเขา

            ร่างบางคว่ำปาก ก่นด่าเขาอยู่ในใจ

            “พูดออกมาตรงๆเลยดีกว่า ไม่ต้องด่ากันในใจก็ได้”

            “แค่กๆๆ”

              จังหวะตักอาหารเข้าปากเธอถึงกับสำลัก หันขวับมองร่างสูง และเห็นว่าเขาก็เลิกคิ้วสูงมากลับมาเช่นกัน คล้ายตั้งคำถามว่าใส่ลงไปจริงใช่ไหม เธอจึงล้างมลทินการถูกกล่าวหาตอนสำลักด้วยการตักอาหารอีกจานเข้าปาก เคี้ยวและกลืนอย่างเอร็ดอร่อย จังหวะทำแบบนั้นก็เชิดหน้ามองเขานิ่งไปด้วย

            เหมันต์เห็นภาพนั้นจึงยกยิ้ม พยักหน้า ก่อนจะลากเก้าอี้แล้วนั่งฝั่งลงตรงข้าม

            “คิดยังไงทำมื้อเที่ยงให้ผมกิน” อาหารถูกตักเข้าปากเขาแล้ว ร่างเล็กที่ยังขุ่นเคืองทำเพียงแค่เหลือบมองแต่ไม่ให้คำตอบใดๆ เธอเอาแต่กิน และกิน จนเหมันต์หัวเราะในลำคอ “ผมจะถือว่ามันคือมารยาทบนโต๊ะอาหารก็แล้วกัน”

            จากนั้นต่างฝ่ายต่างเงียบจนกระทั่งจานของเหมันต์ไม่เหลืออะไรเลย เขากินจนหมดตามด้วยน้ำสะอาดหนึ่งแก้ว

            “อร่อยดี คุณอยากทำแบบนี้ตลอดหรือเปล่า”

            เมื่อท้องอิ่ม ความหงุดหงิดก็หายไปด้วย ลลิสาเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

            “หมายถึงการทำอาหารนี่น่ะเหรอ”

            “มันเป็นอย่างที่สองรองลงมาจากการเป็นนางบำเรอ หากคุณต้องการให้ผมตายใจ”

            “.............”

            ก่อนจะขมวดชนกันมากขึ้น พร้อมกับชะงัก คำพูดของเขาทำให้เธอใจสั่นแปลกๆ

            “คุณกำลังทำให้ผมเชื่อใจคุณอยู่ไม่ใช่หรือ ผมก็กำลังบอกคุณอยู่นี่ไงว่านอกจากเป็นคู่นอนของผมแล้ว เสน่ห์ปลายจวักก็เป็นอีกอย่าง ถึงจะสู้คู่นอนไม่ได้ก็เถอะ”

            “คุณรู้...”

            มุมปากหยักคลี่ยิ้มเล็กน้อย ให้กับดวงตาคู่สวยนั้นที่กำลังขยายกว้าง

            “ผมเข้าใจคุณนะ เป็นใครอื่นเขาก็คงทำแบบนี้ แต่ลลิสา..” ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ผมน่ะมันคนจำพวกไร้หัวใจ การจะทำให้ผมไว้วางใจด้วยวิธีของคุณ สมมุติว่ามันสำเร็จคงเป็นเพราะผมแกล้งโง่มากกว่า แบบประมาณว่า...ว่าง อยากเล่นด้วยอะไรทำนองนั้น”

            ร่างเล็กเม้มปากแน่น มองคนตรงหน้าด้วยสายตาหวาดหวั่น แน่นอนว่าในสายตาเธอตอนนี้ร่างสูงตรงหน้าคงไม่ธรรมดา เพราะหากธรรมดาคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ ในที่ที่อันตราย แต่ไม่มีใครเอาเขาลง

            เธอคิดน้อยไป

            น้อยไปจริงๆ

            หญิงสาวก้มหน้างุด แอบซ่อนแววตาที่สั้นระริก ปล่อยลมหายใจแห่งความเหนื่อยล้า พร้อมน้ำตาแห่งความอึดอัดออกมา เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่กล้าเงยขึ้นมาอีก จนกระทั่งรู้สึกถึงแรงกดตรงหลังหัว มารู้ภายหลังว่าเป็นจมูกของเขาที่จงใจโน้มลงมาฝัง และนั่นเป็นคำถามที่เธอถามตัวเองอยู่ในใจ ว่าเพราะอะไร ทำไม เขาต้องการอะไร  

            ก่อนจะกระจ่างทุกอย่างหลังเขาพูด

            “อยากให้ผมไว้ใจ ปล่อยคุณไป คุณต้องเอาใจมาแลก”

            “..........”

            “แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็เอาร่างกายมาแลกแทน เผื่อความผูกพันตรงนั้นจะช่วยคุณ เข้าใจไหมครับ..คุณสวย”

            ลลิสาถึงกับสะอึกกลืนอาหารที่เคี้ยวค้างอยู่แทบไม่ลง พลางช้อนตาขึ้นทอดมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายออกไปตรงระเบียง เพื่อสูบบุหรี่

            ยอมรับว่าสิ่งที่เขาทำ ทำใจเต้นแรงไม่น้อย