登入分享
บทที่ 22 โดนเอ็ด
publish date:
2026-03-15 16:01:29
หลังเดินหลุดพ้นธรณีประตูเข้ามา เธอยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นพักหนึ่งเพื่อตั้งหลัก ใช้ความคิดว่าเธอควรจะทำอะไรให้เขากินดี เท่าที่สังเกตหากไม่แกล้งกันโดยการนำอาหารแบ่งแยกชั้นวรรณะมาให้ จะเห็นว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอได้กินแต่ของเดิมๆ ที่ผ่านการอุ่นร้อนแบบแช่แข็งสำเร็จรูปมาแล้ว
แน่นอนว่าถ้ามัวแต่ยืนคิดไม่เดินไปดูวัตถุดิบ เธอจะไม่มีทางคิดออก จึงกวาดสายตาสำรวจเปิดโน่นนี่นั่น และเห็นว่าส่วนใหญ่ในครัวแห่งนี้เก็บแต่อาหารสำเร็จรูปไว้ในตู้แช่แข็ง
เข้าใจดีว่าไม่มีแม่ครัว และเข้าใจดีว่าอยู่ที่นี่ชั่วคราว แต่เจตนาจริงๆของหญิงสาวไม่เพียงแค่จะเข้าครัวแล้วรังสรรค์อาหารเพื่อแสร้งเอาใจเขา หากแต่ตัวเธอเองก็เบื่อของจำเจพวกนั้นเช่นเดียวกัน
“ทำไรดี”
ของสดก็ไม่มี เท่าที่เห็นไม่เส้น ก็ชีส และขนมปัง ยังมีมันฝรั่งอีกอย่าง กับผักที่เหลือติดตู้เย็นอีกนิดหน่อย
หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ เมื่อหนีไม่พ้นเมนูง่ายๆอย่างชีสฟองดู กับแอลเพลอร์มาโกรเนน ว่าแล้วเธอดึงแขนเสื้อ เตรียมหาถุงมือยาง และผ้ากันเปื้อน เมื่อทุกอย่างครบก็เริ่มทำทันที
ด้านของอินเวร์โน
ร่างสูงเสร็จภารกิจจากโกดังในช่วงใกล้เที่ยง เขาเดินกลับมายังห้องของตัวเองเพื่อที่จะใช้ลลิสาไปหามื้อเที่ยง แต่พอไม่เจอก็เดินย้อนกลับมาด้วยท่าทางหงุดหงิด
“มานี่หน่อย”
ระหว่างเดินเจอลูกน้องสองคนกำลังผ่านมาก็กวักมือเรียก ทั้งคู่พอเห็นนายก็ลนลานกึ่งวิ่งกึ่งเดินมายืนก้มหน้าทันที
“ครับนาย”
“เห็นผู้หญิง..”
เพราะไม่รู้ว่าควรใช้สรรพนามอะไรกับลูกน้อง พูดชื่อก็คงไม่รู้จัก จึงชะงักไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นขมวดคิ้วเมื่อได้ยินลูกน้องกล่าวขึ้นมาเอง
“ผู้หญิงของนายเหรอครับ เห็นครับ เธอมาถามหาห้องครัว แล้วเดินไปทางนั้นครับ”
“ห้องครัว?”
เขาไม่ได้สะดุดเรื่องสรรพนาม แถมมองข้ามเลยด้วย กลับไปสะดุดกับสถานที่ที่เธอถามถึงและไปมากกว่า
“ครับ เธอถามด้วยว่านายชอบทานอะไร”
“อารมณ์ไหนวะ..” ก่อนจะพึมพำเสียงเบาเพียงตัวเองได้ยินเมื่อได้คำตอบจึงโบกมือไล่ลูกน้องให้กลับไปยังทางเดิมที่พวกจะไปในทีแรก “อ่า ขอบใจมาก”
“ครับนาย”
ร่างสูงยืนเท้าเอวสอบอยู่ตรงทางเดินอยู่พัก กำลังช่างใจว่าควรจะเดินไปทางห้องครัว หรือเดินกลับห้องดี ท้ายที่สุดคำตอบที่ได้ก็คือเดินกลับ เรื่องอะไรเขาจะไปเสนอหน้าให้เธอเห็น ขนาดการกระทำยังว่าแปลก อีกเดี๋ยวคำพูดคงแปลกตาม การกลับไปตั้งหลักดีที่สุด
หลังจากเขาเดินกลับมายังห้อง นานหลายนาทีกว่าเธอจะกลับมา สิ่งที่สามารถเรียกเสียงเหอะ และการเหยียดยิ้มจากเขาได้ในวินาทีที่เห็นเธอ คือเธอบังอาจใช้งานลูกน้องของเขาให้ช่วยถือสำรับตามหลังมา
เหมันต์จ้องข้ามหัวไปยังลูกน้องข้างหลังร่างเล็กจนพวกเขาเริ่มเลิ่กลั่กกลัวกันหัวหด ทันทีที่เดินถือกันเข้ามาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ก็พากันก้มหัวและลนลานวิ่งออกไปทันที
จากนั้นก็ลากสายตากลับมายังเธอ จ้องมองนิ่งไม่ต่างกัน
“นอนด้วยกันคืนเดียวกล้าขึ้นเยอะเลยนะ”
มือบางที่กำลังจัดจานให้อยู่ในตำแหน่งเหมาะสมชะงักกลางคัน เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มภายหลังจังหวะเอี่ยวตัวมองข้ามไหล่ไปหา
“แล้วไม่ดีเหรอคะ ดีกว่าสาอยู่เฉยๆ”
“มันจะเปลืองโดยใช่เหตุ เราต้องอยู่ที่นี่กันอีกหลายวัน เสบียงที่พกมามันมีจำกัดไม่รู้เหรอ”
คราวนี้เธอขมวดคิ้ว กลางอกแสบร้อนแปลกๆ เมื่อถูกร่างสูงข้างหลังตำหนิอย่างเอาจริงเอาจัง เธอไม่ใช่คนหน้าหนาที่จะฟังอะไรเถือกนี้แล้วยังคงเฉยได้ เกิดมาสามสิบกว่าปีเคยโดนด่าอยู่ครั้งเดียวตอนเธอขับรถเฉี่ยวมอเตอร์ไซค์ ทั้งที่ตอนนั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายผิดด้วยซ้ำ
ทว่าเอาเข้าจริงที่เขาพูดก็เป็นไปได้สูง และเธอเองก็ตกใจที่ไม่ทันได้คิด
ตอนนี้อยู่ในป่า ลืมไปเลย
最新章節
ล่ามเมีย บทที่ 183 ตอนพิเศษ 5
เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเงียบสงบ กลับกลายเป็นวันแห่งความตึงเครียดที่สุดของเหมันต์ มาเฟียใหญ่ที่เคยจับดาบนิ่งสนิทลุยสมรภูมิรบมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับภารกิจที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต นั่นคือ "การอาบน้ำให้ลูกสาววัยสองสัปดาห์เป็นครั้งแรก"ภายในห้องน้ำที่เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นจนอุณหภูมิกำลังสบาย อ่างอาบน้ำเด็กสีพาสเทลแบรนด์หรูถูกเติมน้ำอุ่นจนได้ระดับ เหมันต์ในชุดเสื้อยืดสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักเต็มท่อนแขน กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ย ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดม้วนแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลังจนเสื้อเปียกชุ่ม ทั้งที่ชั่วโมงนี้แอร์ในห้องยังเย็นฉ่ำ“เหมันต์คะ ผ่อนคลายหน่อยค่ะ คุณเกร็งจนลูกพลอยลุ้นไปด้วยแล้วนะ”ลลิสาที่นั่งประคองอยู่ข้างๆ หลุดขำออกมาเบาๆ ยามเห็นสามีร่างยักษ์ทำท่าทางราวกับกำลังจะกู้ระเบิดเวลา“คุณดูสิ ไลลาของผมตัวเล็กนิดเดียว ผมกลัวลูกเจ็บ”น้ำเสียงที่เคยทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด“ถ้าอย่างนั้น มาค่ะ..เดี๋ยวสาช่วย”ลลิสาคอยบอกทีละขั้นตอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมันต์สูดหายใจ
ล่ามเมีย บทที่ 182 ตอนพิเศษ 4
ภายในห้องคลอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาและเสียงเตือนจากเครื่องมือแพทย์ เหมันต์ในชุดปลอดเชื้อสีเขียวเข้มกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มือหนาอันสั่นเทากุมมือเรียวบางของลลิสาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล สายตาคมจับจ้องเพียงแค่ใบหน้าซีดเซียวของภรรยาตัวน้อยที่มีหยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า“อื้อ... เหมันต์... สาเจ็บ” ลลิสาสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายสั่นสะท้านจากแรงบีบรัดของมดลูกที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาจากความเจ็บปวดที่แทบจะทนไม่ไหว“มากไหม มันเจ็บแค่ไหนกันลสิลา...”“เจ็บมากค่ะ แต่ก็มีความสุข..เรากำลังเห็นหน้าลูกของเราแล้วนะคะ”เหมันต์กระซิบเสียงสั่นพร่า เขาใช้ผ้าก๊อซชุบน้ำคอยซับเหงื่อที่หน้าผากและแก้มใสอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้มลงประทับจูบลงบนหลังมือของเธอซ้ำๆ ราวกับต้องการจะรับเอาความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นมาไว้ที่ตัวเอง“เอาล่ะครับคุณแม่ มดลูกเปิดเต็มที่แล้วนะครับ เตรียมตัวเบ่งตามจังหวะที่หมอบอกนะ... หนึ่ง สอง สาม เบ่งครับ!” เสียงคุณหมอสูติฯ ดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มสมรภูมิครั้งสำคัญ“อื้อออออออ!” ลลิสากัดฟันเบ่งสุดแรงเกิ
ล่ามเมีย บทที่ 181 ตอนพิเศษ 3
ลลิสาซบหน้าลงกับอกอุ่น ยิ้มรับคำพูดของสามีด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข สายตาของทั้งคู่ทอดมองไปยังเตียงหลังน้อยที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงและความรักของคนเป็นพ่ออย่างแท้จริงแสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องเนอสเซอรี่ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักและความตื่นเต้น เหมันต์และลลิสากำลังช่วยกันตกแต่งเตียงเด็กอ่อนไม้โอ๊กที่เพิ่งประกอบเสร็จเมื่อวันก่อนให้สมบูรณ์พร้อมต้อนรับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก“เหมันต์คะ... ช่วยหยิบกล่องโมบายดนตรีตรงนั้นให้สาหน่อยค่ะ” ลลิสาในชุดเดรสคลุมท้องผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มเอ่ยบอกสามี พลางใช้มือข้างหนึ่งประคองหน้าท้องกลมโตวัยแปดเดือนเศษไว้เหมันต์ขยับกายอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเอื้อมหยิบกล่องอุปกรณ์แบรนด์หรูมาเปิดออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีก้านโมบายสีขาวและตุ๊กตาผ้าทอมือรูปก้อนเมฆ พระจันทร์เสี้ยว และดวงดาวดวงน้อยหลากสีสันพาสเทลห้อยระย้าอยู่ มาเฟียหนุ่มร่างยักษ์บรรจงหยิบชิ้นส่วนเหล่านั้นขึ้นมาเกาะเข้ากับขอบเตียงไม้ด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดราวกับกำลังกู้ระเบิด แต่สายตาที่จ้องมองของเล่นชิ้นจิ๋วกลับอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็
ล่ามเมีย บทที่ 180 ตอนพิเศษ 2
“เดี๋ยว...” ลลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดึงแขนเสื้อของสามีไว้“หลังนึงเอาไว้ห้องนอนใหญ่ของเรา อีกหลังเอาไว้ห้องเนอสเซอรี่ ส่วนอีกหลังเอาไว้ที่ห้องทำงานผม... เวลาคุณพาลูกไปหาผม จะได้มีที่นอน” เหมันต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ลลิสาได้ประท้วง“แล้วก็... โซนเสื้อผ้าเด็กอ่อนตรงนั้น คอลเลกชันเด็กผู้หญิงแรกเกิดจนถึงหนึ่งขวบ ผมเอาทั้งหมด จัดไซส์ละสองชุด”“คะ... คุณคะ!”พนักงานร้านถึงกับมือสั่น ตาโตด้วยความตื่นเต้นตื้นตันที่จะทำยอดทะลุเป้าในวันเดียว“ใช่ ทั้งหมวก ถุงมือ ถุงเท้า อ่างอาบน้ำทองคำขาวตรงนั้นด้วย... อ้อ แล้วก็รถเข็นเด็กคันที่แพงที่สุดและปลอดภัยที่สุดในร้าน เอามาด้วย” เหมันต์สั่งรัวๆ ราวกับกำลังช๊อปปิ้งในซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป“เหมันต์! พอแล้วค่ะ สาใส่ให้ลูกไม่ทันหรอกนะคะ ของพวกนี้เด็กๆ โตไวจะตายไป” ลลิสารีบเข้ามากอดแขนหนา พยายามจะยื้อบัตรเครดิตคืนมา แต่เหมันต์กลับรวบตัวเธอเข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างนึกเอ็นดู มือหนาลูบหัวทุยสวยของภรรยาอย่างเบามือ“เงินผมมีให้ลูกกับคุณใช้ไปทั้งชาติก็ไม่หมดหรอก... อะไรที่ทำให้คุณมีค
ล่ามเมีย บทที่ 179 ตอนพิเศษ 1
บรรยากาศภายในร้านเสื้อผ้าและของใช้เด็กอ่อนอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แสงไฟสีนวลตาตกกระทบลงบนชุดบอดี้สูทตัวจิ๋วหลากสีสันที่แขวนเรียงรายอยู่เป็นเซ็ท ลลิสาในชุดคลุมท้องสีหวานเดินอมยิ้มพลางลูบหน้าท้องนูนเด่นของตัวเองในวัยเจ็ดเดือน สายตาของเธอเป็นประกายระยับยามที่ได้มองข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อย โดยมีสามีที่น่ารักเดินตามอยู่ไม่ห่าง มือหนาของเขาเข็นรถเข็นคันใหญ่ที่บัดนี้มีทั้งผ้าอ้อมเนื้อนุ่มและขวดนมแบรนด์ดังวางอยู่จนเกือบเต็ม“คุณคะ ดูชุดนี้สิคะ... น่ารักจังเลย”ลลิสาหยิบชุดบอดี้สูทสีชมพูพาสเทลที่มีระบายลูกไม้เล็กๆ ตรงช่วงไหล่ขึ้นมาแนบกับอก ใบหน้าหวานของเธอยิ้มกว้างเหมันต์หยุดรถเข็นแล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างบาง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอที่ถือชุดอยู่ สายตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้อ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเอ็นดู เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก“เล็กขนาดนี้ ลูกจะใส่ได้เหรอสา... ใส่อันนี้ได้ก็ตัวเท่าลูกแมวเพิ่งคลอดเลยนะ”“ก็เด็กแรกเกิดตัวเล็กเท่านี้แหละค่ะ คุณพ่อนี่ไม่รู้อะไรเลย” ลลิสาหันมาค้อนขวับเบาๆ แต่แก้มใสของอีกคนกลับขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเธอเรียกตัวเองว่าพ่ออย่างเต็มปากเต็มคำ“ถ้างั้นก็ซื้อไปเถอะ อะไรท
ล่ามเมีย บทที่ 178 สมหวัง
“มีลูกให้ผมนะ”“หืม..ลูกเหรอ”ลลิสาอุทานแผ่วเบาพลันหลุดยิ้ม“ใช่ หรือว่าคุณไม่อยากมี” เหมันต์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงกับซอกคอขาวระหงจูบพรมอย่างแผ่วเบาไปทั่ว สัมผัสของเขาใต้หยาดน้ำอุ่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่าทำเอาหัวใจของลลิสาเต้นไม่เป็นสรรพฝ่ามือหนาช่วยลูบไล้หยาดน้ำสบู่ชำระล้างร่างกายให้เธออย่างสุภาพและเกรงใจ ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่าน ยิ่งหล่อหลอมให้เนื้อแท้ของความสัมพันธ์แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง ทั้งคู่สบตากันผ่านม่านน้ำใส ส่งยิ้มให้กันด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนที่เหมันต์จะก้มลงมอบจุมพิตแสนหวานรสละมุนรสหวานชื่นใจเป็นการปิดท้ายกิจกรรมยามเช้าหลังจากอาบน้ำเสร็จ ลลิสาช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลอง เหมันต์เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังพลางส่งยิ้มหวานผ่านกระจก“พร้อมไปเดินเล่นในไร่องุ่นหรือยังคะ... ท่านประธานของสา”“พร้อมตั้งนานแล้ว... ”เหมันต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับเปี่ยมสุข เขาปล่อยอ้อมกอดแล้วเปลี่ยนมาจับมือบางของเธอไว้แน่น พร้อมที่จะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และก้าวเดินสู่อนาคตใหม่เคียงข้างเธอด้วยขาที่แข็งแรงคู่น
ล่ามเมีย บทที่ 122 คำสั่ง
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน..” ทั้งที่เธอเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกถึงความไม่พึงพอใจในการกระทำ เขากลับใช้เสียงแผ่วเบากับเธอ ประหนึ่งคนหมดแรง จากนั้นถึงจะค่อยๆหันกลับมา “ไม่เหมือนกันยังไง..” “ผมทำเพื่อเรา ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองฝ่ายเดียว” ลลิสาถึงกับน
ล่ามเมีย บทที่ 121 ขังกันอีกแล้วเหรอ
เธอว่าไม่ใช่เพราะเขาอยากเซอร์ไพรส์ คนอย่างเหมันต์มีหลายอย่างที่หากต้องให้ก็ได้หมด แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเกาะที่ห่างไกลเมือง และเป็นเกาะบนแผ่นดินที่ทั้งเธอและเขาไม่คุ้นเคย ถ้านี่ไม่ใช่เพราะมีไว้หนีปัญหา งั้นคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก “สถานที่กบดานเหรอคะ” ค
ล่ามเมีย บทที่ 118 ทะเลเดือด
“ได้อะไรมาครับ” เหมันต์กลั้นขำ ทันทีที่เห็นเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งราวกับเด็กเข้ามาหา มายิ้มแฉ่งตรงหน้าเขา ชูไข่ปิ้งที่อยู่ในถุงตรงหน้า “แทนแท๊น ไข่ปิ้งค่ะ” ร่างสูงพยักหน้าชี้ไปที่ถุงนั้น “นี่อะไร” “คุณไม่เคยกินเหรอคะ ไข่ทรงเครื่องไ
ล่ามเมีย บทที่ 117 กำลังมีความรัก
ในรถ บรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความเงียบ แต่ไม่ได้บึ้งตึงมากมาย ยังมีส่วนผ่อนคลายอยู่บ้าง เสียงลมหายใจของหญิงสาวเข้าออกไม่สุด เธอไม่รู้ว่าคนขับคิดอะไรอยู่ หากแต่สังเกตจากมือขาวเนียน ไม่เหมือนกับคนเป็นมาเฟียเคยจับปืน กลับหักหมุนควงพวงมาลัยด้วยความอ่อนโยน “โกรธสาไหมคะ”
你可能也喜歡
Bad Dindan สัญญารักใต้เงามาเฟียร้าย
Story ปลายตะวัน8.0K 閱讀量บำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์25.3K 閱讀量ประธานมาเฟียร้ายรัก (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น38.9K 閱讀量เมียชั่วคราว
ชะนีติดมันส์10.9K 閱讀量มาเฟียพ่ายรัก
พีช มะกรูด322 閱讀量สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก
ณิการ์4.8K 閱讀量เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้257 閱讀量ว่าไงคะคุณมาเฟีย
จูนเน็กซ์2.0K 閱讀量
