MasukShare
บทที่ 22 โดนเอ็ด
Tanggal publikasi:
2026-03-15 16:01:29
หลังเดินหลุดพ้นธรณีประตูเข้ามา เธอยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นพักหนึ่งเพื่อตั้งหลัก ใช้ความคิดว่าเธอควรจะทำอะไรให้เขากินดี เท่าที่สังเกตหากไม่แกล้งกันโดยการนำอาหารแบ่งแยกชั้นวรรณะมาให้ จะเห็นว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอได้กินแต่ของเดิมๆ ที่ผ่านการอุ่นร้อนแบบแช่แข็งสำเร็จรูปมาแล้ว
แน่นอนว่าถ้ามัวแต่ยืนคิดไม่เดินไปดูวัตถุดิบ เธอจะไม่มีทางคิดออก จึงกวาดสายตาสำรวจเปิดโน่นนี่นั่น และเห็นว่าส่วนใหญ่ในครัวแห่งนี้เก็บแต่อาหารสำเร็จรูปไว้ในตู้แช่แข็ง
เข้าใจดีว่าไม่มีแม่ครัว และเข้าใจดีว่าอยู่ที่นี่ชั่วคราว แต่เจตนาจริงๆของหญิงสาวไม่เพียงแค่จะเข้าครัวแล้วรังสรรค์อาหารเพื่อแสร้งเอาใจเขา หากแต่ตัวเธอเองก็เบื่อของจำเจพวกนั้นเช่นเดียวกัน
“ทำไรดี”
ของสดก็ไม่มี เท่าที่เห็นไม่เส้น ก็ชีส และขนมปัง ยังมีมันฝรั่งอีกอย่าง กับผักที่เหลือติดตู้เย็นอีกนิดหน่อย
หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ เมื่อหนีไม่พ้นเมนูง่ายๆอย่างชีสฟองดู กับแอลเพลอร์มาโกรเนน ว่าแล้วเธอดึงแขนเสื้อ เตรียมหาถุงมือยาง และผ้ากันเปื้อน เมื่อทุกอย่างครบก็เริ่มทำทันที
ด้านของอินเวร์โน
ร่างสูงเสร็จภารกิจจากโกดังในช่วงใกล้เที่ยง เขาเดินกลับมายังห้องของตัวเองเพื่อที่จะใช้ลลิสาไปหามื้อเที่ยง แต่พอไม่เจอก็เดินย้อนกลับมาด้วยท่าทางหงุดหงิด
“มานี่หน่อย”
ระหว่างเดินเจอลูกน้องสองคนกำลังผ่านมาก็กวักมือเรียก ทั้งคู่พอเห็นนายก็ลนลานกึ่งวิ่งกึ่งเดินมายืนก้มหน้าทันที
“ครับนาย”
“เห็นผู้หญิง..”
เพราะไม่รู้ว่าควรใช้สรรพนามอะไรกับลูกน้อง พูดชื่อก็คงไม่รู้จัก จึงชะงักไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นขมวดคิ้วเมื่อได้ยินลูกน้องกล่าวขึ้นมาเอง
“ผู้หญิงของนายเหรอครับ เห็นครับ เธอมาถามหาห้องครัว แล้วเดินไปทางนั้นครับ”
“ห้องครัว?”
เขาไม่ได้สะดุดเรื่องสรรพนาม แถมมองข้ามเลยด้วย กลับไปสะดุดกับสถานที่ที่เธอถามถึงและไปมากกว่า
“ครับ เธอถามด้วยว่านายชอบทานอะไร”
“อารมณ์ไหนวะ..” ก่อนจะพึมพำเสียงเบาเพียงตัวเองได้ยินเมื่อได้คำตอบจึงโบกมือไล่ลูกน้องให้กลับไปยังทางเดิมที่พวกจะไปในทีแรก “อ่า ขอบใจมาก”
“ครับนาย”
ร่างสูงยืนเท้าเอวสอบอยู่ตรงทางเดินอยู่พัก กำลังช่างใจว่าควรจะเดินไปทางห้องครัว หรือเดินกลับห้องดี ท้ายที่สุดคำตอบที่ได้ก็คือเดินกลับ เรื่องอะไรเขาจะไปเสนอหน้าให้เธอเห็น ขนาดการกระทำยังว่าแปลก อีกเดี๋ยวคำพูดคงแปลกตาม การกลับไปตั้งหลักดีที่สุด
หลังจากเขาเดินกลับมายังห้อง นานหลายนาทีกว่าเธอจะกลับมา สิ่งที่สามารถเรียกเสียงเหอะ และการเหยียดยิ้มจากเขาได้ในวินาทีที่เห็นเธอ คือเธอบังอาจใช้งานลูกน้องของเขาให้ช่วยถือสำรับตามหลังมา
เหมันต์จ้องข้ามหัวไปยังลูกน้องข้างหลังร่างเล็กจนพวกเขาเริ่มเลิ่กลั่กกลัวกันหัวหด ทันทีที่เดินถือกันเข้ามาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ก็พากันก้มหัวและลนลานวิ่งออกไปทันที
จากนั้นก็ลากสายตากลับมายังเธอ จ้องมองนิ่งไม่ต่างกัน
“นอนด้วยกันคืนเดียวกล้าขึ้นเยอะเลยนะ”
มือบางที่กำลังจัดจานให้อยู่ในตำแหน่งเหมาะสมชะงักกลางคัน เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มภายหลังจังหวะเอี่ยวตัวมองข้ามไหล่ไปหา
“แล้วไม่ดีเหรอคะ ดีกว่าสาอยู่เฉยๆ”
“มันจะเปลืองโดยใช่เหตุ เราต้องอยู่ที่นี่กันอีกหลายวัน เสบียงที่พกมามันมีจำกัดไม่รู้เหรอ”
คราวนี้เธอขมวดคิ้ว กลางอกแสบร้อนแปลกๆ เมื่อถูกร่างสูงข้างหลังตำหนิอย่างเอาจริงเอาจัง เธอไม่ใช่คนหน้าหนาที่จะฟังอะไรเถือกนี้แล้วยังคงเฉยได้ เกิดมาสามสิบกว่าปีเคยโดนด่าอยู่ครั้งเดียวตอนเธอขับรถเฉี่ยวมอเตอร์ไซค์ ทั้งที่ตอนนั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายผิดด้วยซ้ำ
ทว่าเอาเข้าจริงที่เขาพูดก็เป็นไปได้สูง และเธอเองก็ตกใจที่ไม่ทันได้คิด
ตอนนี้อยู่ในป่า ลืมไปเลย
Bab terbaru
ล่ามเมีย บทที่ 183 ตอนพิเศษ 5
เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเงียบสงบ กลับกลายเป็นวันแห่งความตึงเครียดที่สุดของเหมันต์ มาเฟียใหญ่ที่เคยจับดาบนิ่งสนิทลุยสมรภูมิรบมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับภารกิจที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต นั่นคือ "การอาบน้ำให้ลูกสาววัยสองสัปดาห์เป็นครั้งแรก"ภายในห้องน้ำที่เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นจนอุณหภูมิกำลังสบาย อ่างอาบน้ำเด็กสีพาสเทลแบรนด์หรูถูกเติมน้ำอุ่นจนได้ระดับ เหมันต์ในชุดเสื้อยืดสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักเต็มท่อนแขน กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ย ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดม้วนแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลังจนเสื้อเปียกชุ่ม ทั้งที่ชั่วโมงนี้แอร์ในห้องยังเย็นฉ่ำ“เหมันต์คะ ผ่อนคลายหน่อยค่ะ คุณเกร็งจนลูกพลอยลุ้นไปด้วยแล้วนะ”ลลิสาที่นั่งประคองอยู่ข้างๆ หลุดขำออกมาเบาๆ ยามเห็นสามีร่างยักษ์ทำท่าทางราวกับกำลังจะกู้ระเบิดเวลา“คุณดูสิ ไลลาของผมตัวเล็กนิดเดียว ผมกลัวลูกเจ็บ”น้ำเสียงที่เคยทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด“ถ้าอย่างนั้น มาค่ะ..เดี๋ยวสาช่วย”ลลิสาคอยบอกทีละขั้นตอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมันต์สูดหายใจ
ล่ามเมีย บทที่ 182 ตอนพิเศษ 4
ภายในห้องคลอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาและเสียงเตือนจากเครื่องมือแพทย์ เหมันต์ในชุดปลอดเชื้อสีเขียวเข้มกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มือหนาอันสั่นเทากุมมือเรียวบางของลลิสาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล สายตาคมจับจ้องเพียงแค่ใบหน้าซีดเซียวของภรรยาตัวน้อยที่มีหยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า“อื้อ... เหมันต์... สาเจ็บ” ลลิสาสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายสั่นสะท้านจากแรงบีบรัดของมดลูกที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาจากความเจ็บปวดที่แทบจะทนไม่ไหว“มากไหม มันเจ็บแค่ไหนกันลสิลา...”“เจ็บมากค่ะ แต่ก็มีความสุข..เรากำลังเห็นหน้าลูกของเราแล้วนะคะ”เหมันต์กระซิบเสียงสั่นพร่า เขาใช้ผ้าก๊อซชุบน้ำคอยซับเหงื่อที่หน้าผากและแก้มใสอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้มลงประทับจูบลงบนหลังมือของเธอซ้ำๆ ราวกับต้องการจะรับเอาความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นมาไว้ที่ตัวเอง“เอาล่ะครับคุณแม่ มดลูกเปิดเต็มที่แล้วนะครับ เตรียมตัวเบ่งตามจังหวะที่หมอบอกนะ... หนึ่ง สอง สาม เบ่งครับ!” เสียงคุณหมอสูติฯ ดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มสมรภูมิครั้งสำคัญ“อื้อออออออ!” ลลิสากัดฟันเบ่งสุดแรงเกิ
ล่ามเมีย บทที่ 181 ตอนพิเศษ 3
ลลิสาซบหน้าลงกับอกอุ่น ยิ้มรับคำพูดของสามีด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข สายตาของทั้งคู่ทอดมองไปยังเตียงหลังน้อยที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงและความรักของคนเป็นพ่ออย่างแท้จริงแสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องเนอสเซอรี่ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักและความตื่นเต้น เหมันต์และลลิสากำลังช่วยกันตกแต่งเตียงเด็กอ่อนไม้โอ๊กที่เพิ่งประกอบเสร็จเมื่อวันก่อนให้สมบูรณ์พร้อมต้อนรับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก“เหมันต์คะ... ช่วยหยิบกล่องโมบายดนตรีตรงนั้นให้สาหน่อยค่ะ” ลลิสาในชุดเดรสคลุมท้องผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มเอ่ยบอกสามี พลางใช้มือข้างหนึ่งประคองหน้าท้องกลมโตวัยแปดเดือนเศษไว้เหมันต์ขยับกายอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเอื้อมหยิบกล่องอุปกรณ์แบรนด์หรูมาเปิดออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีก้านโมบายสีขาวและตุ๊กตาผ้าทอมือรูปก้อนเมฆ พระจันทร์เสี้ยว และดวงดาวดวงน้อยหลากสีสันพาสเทลห้อยระย้าอยู่ มาเฟียหนุ่มร่างยักษ์บรรจงหยิบชิ้นส่วนเหล่านั้นขึ้นมาเกาะเข้ากับขอบเตียงไม้ด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดราวกับกำลังกู้ระเบิด แต่สายตาที่จ้องมองของเล่นชิ้นจิ๋วกลับอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็
ล่ามเมีย บทที่ 180 ตอนพิเศษ 2
“เดี๋ยว...” ลลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดึงแขนเสื้อของสามีไว้“หลังนึงเอาไว้ห้องนอนใหญ่ของเรา อีกหลังเอาไว้ห้องเนอสเซอรี่ ส่วนอีกหลังเอาไว้ที่ห้องทำงานผม... เวลาคุณพาลูกไปหาผม จะได้มีที่นอน” เหมันต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ลลิสาได้ประท้วง“แล้วก็... โซนเสื้อผ้าเด็กอ่อนตรงนั้น คอลเลกชันเด็กผู้หญิงแรกเกิดจนถึงหนึ่งขวบ ผมเอาทั้งหมด จัดไซส์ละสองชุด”“คะ... คุณคะ!”พนักงานร้านถึงกับมือสั่น ตาโตด้วยความตื่นเต้นตื้นตันที่จะทำยอดทะลุเป้าในวันเดียว“ใช่ ทั้งหมวก ถุงมือ ถุงเท้า อ่างอาบน้ำทองคำขาวตรงนั้นด้วย... อ้อ แล้วก็รถเข็นเด็กคันที่แพงที่สุดและปลอดภัยที่สุดในร้าน เอามาด้วย” เหมันต์สั่งรัวๆ ราวกับกำลังช๊อปปิ้งในซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป“เหมันต์! พอแล้วค่ะ สาใส่ให้ลูกไม่ทันหรอกนะคะ ของพวกนี้เด็กๆ โตไวจะตายไป” ลลิสารีบเข้ามากอดแขนหนา พยายามจะยื้อบัตรเครดิตคืนมา แต่เหมันต์กลับรวบตัวเธอเข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างนึกเอ็นดู มือหนาลูบหัวทุยสวยของภรรยาอย่างเบามือ“เงินผมมีให้ลูกกับคุณใช้ไปทั้งชาติก็ไม่หมดหรอก... อะไรที่ทำให้คุณมีค
ล่ามเมีย บทที่ 179 ตอนพิเศษ 1
บรรยากาศภายในร้านเสื้อผ้าและของใช้เด็กอ่อนอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แสงไฟสีนวลตาตกกระทบลงบนชุดบอดี้สูทตัวจิ๋วหลากสีสันที่แขวนเรียงรายอยู่เป็นเซ็ท ลลิสาในชุดคลุมท้องสีหวานเดินอมยิ้มพลางลูบหน้าท้องนูนเด่นของตัวเองในวัยเจ็ดเดือน สายตาของเธอเป็นประกายระยับยามที่ได้มองข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อย โดยมีสามีที่น่ารักเดินตามอยู่ไม่ห่าง มือหนาของเขาเข็นรถเข็นคันใหญ่ที่บัดนี้มีทั้งผ้าอ้อมเนื้อนุ่มและขวดนมแบรนด์ดังวางอยู่จนเกือบเต็ม“คุณคะ ดูชุดนี้สิคะ... น่ารักจังเลย”ลลิสาหยิบชุดบอดี้สูทสีชมพูพาสเทลที่มีระบายลูกไม้เล็กๆ ตรงช่วงไหล่ขึ้นมาแนบกับอก ใบหน้าหวานของเธอยิ้มกว้างเหมันต์หยุดรถเข็นแล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างบาง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอที่ถือชุดอยู่ สายตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้อ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเอ็นดู เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก“เล็กขนาดนี้ ลูกจะใส่ได้เหรอสา... ใส่อันนี้ได้ก็ตัวเท่าลูกแมวเพิ่งคลอดเลยนะ”“ก็เด็กแรกเกิดตัวเล็กเท่านี้แหละค่ะ คุณพ่อนี่ไม่รู้อะไรเลย” ลลิสาหันมาค้อนขวับเบาๆ แต่แก้มใสของอีกคนกลับขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเธอเรียกตัวเองว่าพ่ออย่างเต็มปากเต็มคำ“ถ้างั้นก็ซื้อไปเถอะ อะไรท
ล่ามเมีย บทที่ 178 สมหวัง
“มีลูกให้ผมนะ”“หืม..ลูกเหรอ”ลลิสาอุทานแผ่วเบาพลันหลุดยิ้ม“ใช่ หรือว่าคุณไม่อยากมี” เหมันต์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงกับซอกคอขาวระหงจูบพรมอย่างแผ่วเบาไปทั่ว สัมผัสของเขาใต้หยาดน้ำอุ่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่าทำเอาหัวใจของลลิสาเต้นไม่เป็นสรรพฝ่ามือหนาช่วยลูบไล้หยาดน้ำสบู่ชำระล้างร่างกายให้เธออย่างสุภาพและเกรงใจ ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่าน ยิ่งหล่อหลอมให้เนื้อแท้ของความสัมพันธ์แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง ทั้งคู่สบตากันผ่านม่านน้ำใส ส่งยิ้มให้กันด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนที่เหมันต์จะก้มลงมอบจุมพิตแสนหวานรสละมุนรสหวานชื่นใจเป็นการปิดท้ายกิจกรรมยามเช้าหลังจากอาบน้ำเสร็จ ลลิสาช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลอง เหมันต์เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังพลางส่งยิ้มหวานผ่านกระจก“พร้อมไปเดินเล่นในไร่องุ่นหรือยังคะ... ท่านประธานของสา”“พร้อมตั้งนานแล้ว... ”เหมันต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับเปี่ยมสุข เขาปล่อยอ้อมกอดแล้วเปลี่ยนมาจับมือบางของเธอไว้แน่น พร้อมที่จะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และก้าวเดินสู่อนาคตใหม่เคียงข้างเธอด้วยขาที่แข็งแรงคู่น
ล่ามเมีย บทที่ 28 อยากแกล้ง
เป็นนางนกต่อ อีกหลายชีวิตจะต้องเดือดร้อน เป็นนางบำเรอ เดือดร้อนแค่เธอคนเดียว “ถือว่าฉลาด” เหมันต์ยกยิ้มหลังได้คำตอบนั้น เขามองเธอนิ่งอยู่พัก ไม่ได้สนใจว่ามันจะมาจากความรู้สึกแบบไหน ถูกบังคับ หรือว่ายังไง ความแค้นรุมสุมเขา และทุกครั้งที่นึกถึงศัตรูเขาม
ล่ามเมีย บทที่ 27 เลือกมาสิคะ
เหมันต์จึงลากสายตาคมกริบไปยังจุดนั้นเอง เห็นรอยแดงเป็นปื้นเริ่มออกม่วง พรุ่งนี้คงจะเข้มกว่านี้ แค่นั้นก็ได้คำตอบแล้วว่าเธอรู้สึกอย่างไร “เป็นไข้หรือเปล่า” เขายังคงถามต่อ และสิ่งเหล่านั้นกำลังจะเรียกน้ำตาของคนถูกถามให้ไหลออกมา ยามนี้สภาพจิตใจของเธออ่อนแอนัก เพียงแค
ล่ามเมีย บทที่ 26 ลากคอมา
หลังจากนั้นลลิสาก็กลับมายังห้องเดิมของตัวเองอีกครั้งตามคำแนะนำของคานโล ทั้งที่ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาไม่แม้แต่อธิบาย ไม่บอกอะไรกันเลยสักคำ ร่างเล็กยืนอยู่หน้ากระจกที่มีฝุ่นเกาะติด หากแต่ไม่หนาเตอะเท่าโต๊ะเครื่องแป้ง มองลำคอระหงที่มีรอยแดงเป็นปื้น เห็นรูปง่ามนิ้
ล่ามเมีย บทที่ 25 ซาตานในคราบเทพบุตร
“เหมือนกับสา..” ลลิสาเลิกคิ้วสูง เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนว่าจะน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มหายใจแรง และเสียงเริ่มทุ้มต่ำ กัดกรามจนขึ้นสันปูด “เหมือนยังไง คุณไม่ใช่เหรอที่ให้สาใส่หน้ากาก สวมรอยเป็นคนอื่น” “คุณรู้ดีผมหมายถึงอะไร” ร่างเล็กนิ่ง เธอรู้เขาหมายถึงการแสร
Anda juga akan menyukai
คลั่งรักเด็กซื่อ NC20+
Beefy Cat33.6K Dibacaพิษรักมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar34.1K Dibacaแผนรัก มังกรร้าย
dragonred2414.4K Dibacaเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน9.4K Dibacaมาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม28.0K Dibacaพลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก
ญาดาวดี ณ รัตติกาล2.8K DibacaFinally, You Yielded (กว่าจะยอมมาเป็นของฉันนะนายเย็นชา)
ยิ้มแย้ม หยาดเยิ้ม115 Dibacaพันธะสารวัตรธีร์
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.2K Dibaca
