บทที่ 25 ซาตานในคราบเทพบุตร

       

             “เหมือนกับสา..” ลลิสาเลิกคิ้วสูง เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนว่าจะน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มหายใจแรง และเสียงเริ่มทุ้มต่ำ กัดกรามจนขึ้นสันปูด “เหมือนยังไง คุณไม่ใช่เหรอที่ให้สาใส่หน้ากาก สวมรอยเป็นคนอื่น”

            “คุณรู้ดีผมหมายถึงอะไร”

            ร่างเล็กนิ่ง เธอรู้เขาหมายถึงการแสร้งทำดีกับเขา ใส่หน้ากากหวังให้เขาตายใจ แต่แค่นี้ถึงกับทำให้โกรธแค้นขนาดนี้เชียวหรือ การเอาตัวรอดเนื่องจากไม่อยากตาย ใครๆเขาก็ทำกันนั้นไม่ใช่หรือไง

            “ก็แล้วยังไง ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์บังคับสา คุณมีความแค้นกับใครถึงขนาดต้องฆ่าให้ตาย มันเกี่ยวอะไรกับสาด้วยเล่า”

            “..........”

            “แล้วถ้าพูดถึงเรื่องหน้ากาก คุณเองก็ใส่ หรือไม่ใช่? วันแรกที่เราเจอกันจำได้ไหม ถ้าสารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ เจอห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ สาก็คงไม่รับงานนี้หรอก”

            “มันไม่ใช่เพราะเงินหรอกเหรอ” เสียงทุ้มต่ำสวนแทรก “อย่างแรกที่ทำให้คุณติดกับ มันไม่ใช่หน้ากาก คุณไม่ได้สนใจผู้ว่าจ้างด้วยซ้ำ นอกจากเงินที่ถูกเสนอไปแบบเรียกได้ไม่อั้น”

            “นั่นมัน..”

            ร่างเล็กเถียงไม่ออก เธอได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัว ก็แล้วเธอผิดอะไร ใครก็ต่างต้องการเงินทั้งนั้น หาเงิน ใช้เงิน ไม่ใช่จุดประสงค์ของมนุษย์หรือ? ทว่าเธอขี้เกียจจะเถียง หรือต่อปากต่อคำกับเขา เรื่องนี้ถ้าจะพูดกันจริงๆ พรุ่งนี้เช้าก็คงไม่จบ เธอจึงเลือกที่จะวกไปยังเรื่องเก่า เรื่องที่เธอไม่อยากทำ และจะไม่มีวันทำ

            “สาจะไม่ฆ่าใคร จะไม่ทำ อย่ามาบังคับสา”

            “กลัวระเบิด?”

            “แล้วใครบ้างไม่กลัว!”

            “มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก ถ้าคุณทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ตุกติก แล้วสามวันนี้ก็อย่าคิดหนี เพราะถ้าคุณไปไม่รอดถูกเสือคาบไปกิน คุณก็จะตายเปล่า หรือไม่ถ้าลูกน้องผมตามเจอคุณจะถูกล่ามโซ่”

            “ล่ามโซ่! คุณ..สาไม่ใช่สัตว์” ร่างสูงชะงักพลางยกยิ้ม ทอดมองร่างบางสายตาคมกริมแฝงความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ หลังโน้มตัวลงมา“แล้วไอ้เสือที่ว่า สาว่าสาเจอมันแล้ว ก็คุณไง! เสือสมิงกินผู้หญิงเป็นอาหาร”

            “.....”

            “เนรคุณ! อุตส่าห์ทำมื้อเที่ยงให้กิน พออิ่มแล้วกลับมาทำกันอย่างนี้?”

            “อะไรนะ” ร่างสูงกลั้วขำ “นี่คุณไม่มีอะไรจะด่าผมแล้วหรือไง”

            หรี่ตาต่ำมองร่างเล็กที่โกรธจัดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ยื่นก้านนิ้วแกร่งกะจะไปไล้พวงแก้มขาวเนียน แต่กลับถูกเจ้าของปัดออกอย่างนึกรังเกียจ จนนิ้วนั้นเปลี่ยนเป็นบีบปลายคางแทน

            “เจ็บนะ”

            “ผมไม่มีเวลามาฟังคุณพล่ามเรื่องผิดชอบชั่วดี หน้าที่ของผมตอนนี้คือเดินหน้าฆ่าพวกมัน เลือกเอาจะเป็นนางนกต่อสวมสร้อยคอระเบิด หรือนางบำเรอนอนรอบนเตียง”

            “ไม่เลือกทั้งสอง”

            “คุณต้องเลือก! เพราะอย่างสุดท้ายคุณจะต้องตาย ซึ่งผมไม่อยากทำ”

            ลลิสานิ่วหน้า เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เขายังดีๆอยู่เลย หรือโกรธที่เธอพูดคำหยาบ เปรียบเขาเป็นเสือ แล้วไงล่ะ! คนเลวอย่างเขาก็ควรจะได้รับแล้วนี่ ใครมันจะไปบ้าเอาใจแลกใจทั้งที่เขามันคือคนเลว ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา

            ลลิสาเม้มริมฝีปากแน่น จ้องเข้าเข้าไปในตาลึก ดวงตาหมองหม่นเคลือบด้วยหยาดน้ำก่อนจะไหลกลิ้งลงมาเป็นทาง กลางอกปวดหนึบ เมื่อรู้ว่าเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการฆ่าคน แน่นอนว่าถึงเธอไม่ลงมือเอง แต่การมีส่วนร่วมก็ไม่แตกต่าง

             “ทำไมต้องทำร้ายคนอื่น ทำไมต้องเอากันถึงตาย พวกเขาทำอะไรให้คุณ!”

            “เรื่องนี้คุณไม่ต้องรู้หรอก”

            “ไม่ให้รู้ งั้นก็อย่าดึงสาไปยุ่งสิ!”

            ร่างบางตะเพิด ตวาดเสียงแหลมใส่หน้าเขา ร่างสูงที่กำลังเมาน้ำตาของเธอ หลุดจากภวังค์นั้นหลอมเป็นความหงุดหงิด ความไม่พอใจที่ถูกตวาดใส่หน้าเป็นครั้งที่สองจากผู้หญิงคนเดียวกันทำให้เขาสติแตก นิ้วที่บีบปลายคางเปลี่ยนเลื่อนลงมาตรงลำคอ ออกแรงบีบแน่น บีบเท่ากำลังทั้งหมดที่เขามี

            “อื้อ!”

            คนถูกกระทำนิ่วหน้า ทั้งมึน ทั้งงงง พยายามดิ้นขลุกขลัก ผลักเขาออก ทว่าภาพที่เขาเห็นกลับไม่ใช่หน้าเธอ แต่เป็นภาพที่คอยตามหลอกหลอนเขาในวัยเด็ก ภาพที่เขามักจะต่อสู้ดิ้นรนอยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้เห็นมัน ทั้งที่นานแล้วที่เขาไม่เห็น ทว่าครั้งนี้เธอกลับเป็นคนปลุกมัน

            “ค คุณ.. อึก”

            ลลิสาเบิกตาโพลงทั้งตี ทั้งจิกกลับสู้แรงเขาไม่ได้ ท่อนแขนและอุ้งมือในตอนนี้ไม่ต่างกันเลยกับเหล็กคีบหนา ง้างเท่าไหร่ก็ไม่ออก ไม่พอมันยังทำเธอเจ็บมากขึ้น คล้ายยิ่งผลักไสยิ่งดันทุรังให้แรงบีบของเขาเพิ่มพูน

            “อะ อิน ..เวร์ โน”

            ความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ทำให้เธอผวา ดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยสัญชาตญาณ ทั้งถีบทั้งตบและข่วน การกระทำเหล่านั้นส่งผลให้ข้าวของบนโต๊ะตกลงมาแตกกระจาย

            เพล้ง!

            ทว่าเสียงของมันที่ดังสนั่นไปทั้งห้อง กลับไม่ช่วยให้อะไรเลย เขาไม่ตื่น ส่วนเธอ..

            “อิน..อึก เวร์ โน”

            กำลังจะตาย...

            “ชะ ช่วยด้วย”

            ภาพที่ไหลมากองกันเสมือนเป็นภาพสุดท้ายในชีวิต ส่วนใหญ่เป็นภาพของพ่อแม่ และสมัยเรียนจบใหม่ๆ ภาพที่ทั้งครอบและเพื่อนสนิทมารวมตัวกันซึ่งหาได้ยากยิ่ง ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และ..

            “สา..ยังไม่อยาก ตะ ตาย”

            เธอพยายามร้องขอชีวิต หลังเห็นว่าภาพล่าสุดนั้นคือเขา วินาทีที่เธอกำลังจะตาย และเธอเห็นบางอย่างภายในนั้น ม่านตาน่ายำเกรง

            ความเจ็บปวด..

            “ปล่อย..อึก สา”

            “.............”

            ความอ้างว้าง..

            “ยะ ยังไม่อยากตาย..”

            และ โดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่

            เธอมองลึกเข้าไปในนั้น จ้องมองเขานิ่ง ในขณะกำลังจะหมดลมก็ยังคงร้องหาความเห็นใจ โดยการยกฝ่ามือเย็นเชียบขึ้นไปทาบแก้ม

            แก้มเนียนที่อยากสัมผัสในตอนแรก

            “อิน...”

            ที่มาพร้อมกับความเมตตาจากสวรรค์ ส่งใครคนหนึ่งมาช่วยได้ทันเวลา ก่อนที่มันจะสายเกินไป

            “นายครับ!”

            คานโลผลักประตูเข้ามาเห็นจังหวะนั้นเข้า จากท่าทีที่เชื่องช้าเปลี่ยนเป็นเร็วในพริบตา กระโจนเข้าหา แบบกระโดดสองทีถึง แม้ไม่ได้มาพร้อมกับม้าขาว แต่เขาก็ว่องไวสุดๆ กระชากแขนคนเป็นนายออก และผลักเธอจนตกเก้าอี้ไป

            เพียงแค่หลุดพ้นจากพันธนาการ ก็หาหลุมหลบภัยทันที เธอคลานเข้าไปใต้โต๊ะอย่างลนลาน ตัวสั่นสะท้านในท่านั่งกอดเข่า ภาพนั้นเป็นที่น่าเวทนาและสงสารยิ่งนักต่อสายตาคานโล ทว่าเขาไม่มีเวลามาปลอบใจ มากไปกว่าการทำให้เจ้านายของตัวเองตื่น ให้เร็วที่สุดในตอนนี้ ก่อนคนที่ตายจะไม่ใช่แค่เธอ

            “นายครับ!”