ใจรัก

“รับทราบค่ะ คุณอาทิตย์ ต้องขออภัยที่เสียมารยาท” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระชับและเป็นทางการ ท่วงท่ามั่นใจโดยไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหวแม้แต่น้อย

“แล้วนี่มาทำไมแต่เช้า ไม่มีงานการอื่นทำหรือไงถึงได้มาวุ่นวายที่นี่”

“ดิฉันนำแฟ้มเอกสารงบลงทุนร่วมระหว่างสองบริษัทมาส่งให้คุณสุริยะเซ็นอนุมัติด่วนค่ะ ไม่ได้มาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของใคร” เสียงหวานตอกกลับอย่างสุภาพ แต่เฉียบคมด้วยเหตุผลทางธุรกิจ

“น่าจะให้คนอื่นมา”

อาทิตย์ทิ้งถ้อยคำเย็นชาลอยๆ ไว้แค่นั้น ราวกับไม่ต้องการเสวนาต่อ ก่อนจะก้าวเดินนำออกไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมาสนใจหญิงสาวอีกเลย

และทันทีที่แผ่นหลังกว้างก้าวเดินลับหายเข้าไปภายในตึก จันทิมาทำเพียงแค่ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ สายตาคมสวยมองตามหลังชายหนุ่มด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่า อาทิตย์กำลังพาลและตั้งป้อมเป็นศัตรูกับเธอ เพราะเรื่องที่บิดาของเขาและบิดาของเธอพยายามจะจับคู่ให้เราสองคน แต่วิธีการแสดงออกที่ใช้อารมณ์เหนือเหตุผล และคอยพูดจากระทบกระเทียบใส่กันทุกครั้งที่ได้พบหน้า มันช่างตรงกันข้ามกับพี่ชายที่แสนดีในความทรงจำวัยเด็กของเธออย่างสิ้นเชิง

‘ถ้าคุณอยากได้ระยะห่าง ฉันก็ไม่ขัดความปรารถนาของคุณหรอกค่ะ แต่กับอีแค่พูดกันตรง ๆ แค่นั้นทำไม่เป็นรึยังไงนะ...คุณอาทิตย์’

หญิงสาวบอกกับตัวเองในใจอย่างเด็ดเดี่ยว เธอจะไม่มีวันลดคุณค่าและศักดิ์ศรีของตัวเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายที่ไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์อย่างเด็ดขาด

เมื่อปรับองศาความคิดได้แล้ว จันทิมาก็ขยับเท้าก้าวเดินตามเข้าภายในอาคารสำนักงาน ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและหลังที่ตั้งตรงสง่างาม ไม่ใช่เพื่อตามไปพบเขา แต่เพื่อไปปฏิบัติหน้าที่ในฐานะตัวแทนของบริษัทวโรธรณ์ให้สมบูรณ์แบบที่สุด

อาทิตย์ยิ่งแสดงออกให้ทุกคนรับรู้ถึงความไม่ชอบใจ เขามักจะพูดจากระทบกระเทียบเธออยู่บ่อยครั้งในทุกโอกาสที่ได้พบหน้า ถึงแม้ความจริงแล้วทั้งคู่จะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก เพราะเขามักจะเป็นฝ่ายคอยหลบเลี่ยงเพื่อไม่ให้ต้องเผชิญหน้ากับเธอเสมอ

‘ความดีและความผูกพันในอดีต ไม่มีค่าพอจะซื้อความเคารพจากคนไร้วุฒิภาวะได้หรอก จันทิมา เลิกคาดหวังในตัวผู้ชายคนนี้ได้แล้ว’

หญิงสาวบอกกับตัวเองในใจด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีอีกแล้วความรู้สึกขมขื่นหรือหยาดน้ำตาที่ต้องคอยแอบปาดทิ้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะอารมณ์ให้คงที่ ก่อนจะขยับเท้าก้าวเดินตามชายหนุ่มเข้าไปภายในอาคารสำนักงาน ไม่ใช่เพื่อตามไปเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่เพื่อนำแฟ้มเอกสารสำคัญของบิดาไปมอบให้แก่คุณสุริยะตามหน้าที่

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูสำนักงานใหญ่แห่งวงศ์ศรีเข้ามา หญิงสาวไม่ได้ก้มหน้าหรือหลบสายตาเพื่อซ่อนความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป ใบหน้าสวยหวานยังคงประดับด้วยความมั่นใจและทรงเกียรติในแบบฉบับของตัวแทนแห่งตระกูล “วโรธรณ์”

ข่าวลือและภาพเหตุการณ์ปะทะคารมที่ลานจอดรถเมื่อครู่คงแพร่สะพัดมาถึงภายในอาคารเร็วกว่าที่คิด เพราะทันทีที่ก้าวผ่านโซนรับรอง บรรยากาศรอบตัวก็ดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะ สายตาหลายคู่ของพนักงานที่ลอบมองมามีทั้งแววเห็นใจและระือความสงสาร กับท่าทีเฉยชาของรองประธานหนุ่มที่ไม่เคยคิดจะรักษาน้ำใจเธอเลย

แต่ครั้งนี้ จันทิมาไม่ได้แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น หญิงสาวทำเพียงแค่ปรายตามองสบกับทุกคนด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น จนเป็นฝ่ายพนักงานเหล่านั้นเองที่ต้องรีบพากันหลบสายตา ก้มหน้าทำเป็นสนใจงานตรงหน้าแทบจะทันที

จันทิมาสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมฝีเท้าให้ก้าวเดินตรงไปยังห้องทำงานของคุณสุริยะ ด้วยจังหวะที่มั่นคงและสง่างามที่สุดเท่าที่ผู้บริหารหญิงคนหนึ่งจะทำได้

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“เชิญ”

เสียงทรงอำนาจของคุณสุริยะเอ่ยอนุญาต ก่อนที่เจ้าตัวจะละมือจากแฟ้มเอกสารงานตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ คุณลุง” หญิงสาวก้าวเข้าไปภายในห้อง พร้อมทำความเคารพเพื่อนสนิทของบิดาด้วยกิริยานอบน้อมน่าเอ็นดูเช่นเคย

“อ้าว... หนูจันทร์ ว่ายังไงลูก คุณพ่อใช้ให้มาสิเนี่ย” รอยยิ้มเอ็นดูระบายขึ้นบนใบหน้าของประธานใหญ่ทันทีที่เห็นหน้าหลานสาวคนโปรด

“ค่ะ คุณลุง จันทร์นำแฟ้มงบลงทุนของบริษัทมาให้คุณลุงเซ็นอนุมัติค่ะ”

“ดีมาก... หนูจันทร์มานั่งพักตรงนี้ก่อนนะ”

คุณสุริยะเอ่ยชวนพลางผายมือไปยังโซฟารับรอง ก่อนจะหันไปกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงาน เพื่อต่อสายตรงหาเลขาฯ หน้าห้องด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณอัจฉรา... เชิญนายอาทิตย์มาพบผมที่ห้องหน่อย”

“ค่ะ ท่าน” ปลายสายรับคำอย่างรู้งาน ก่อนที่เลขาฯ สาวจะลุกจากโต๊ะแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของรองประธานที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“เชิญ”

“คุณอาทิตย์คะ ท่านประธานเชิญพบที่ห้องค่ะ” เลขาฯ สาวเลื่อนประตูเปิดออกก่อนจะเอ่ยแจ้งด้วยความสุภาพ

“อื้อ ขอบคุณ”