รักปักหัวใจ

อาทิตย์ขานรับสั้นๆ ก่อนจะโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะ ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินนำเลขาฯ สาวตรงไปยังห้องทำงานของผู้เป็นพ่อทันที ชายหนุ่มรู้อยู่เต็มอกว่าการถูกเรียกตัวกะทันหันแบบนี้ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เพิ่งปะทะคารมกันที่ลานจอดรถเมื่อครู่

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด ในเมื่อเธอเลือกที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในเกมการคลุมถุงชนของพ่อ เขาก็พร้อมจะแสดงจุดยืนให้เห็นว่า เขาไม่มีวันยอมตกเป็นหมากในกระดานนี้อย่างแน่นอน ร่างสูงผลักประตูห้องทำงานของบิดาเข้าไปด้วยความมั่นใจ ก้าวอาดๆ เข้ามาภายในห้องโดยมีสีหน้าราบเรียบและนิ่งสนิท

“เซ็นเอกสารให้น้องหน่อยสิ แล้วก็เดินไปส่งน้องที่รถด้วย” คุณสุริยะเอ่ยสั่งทันทีที่ลูกชายเปิดประตูเข้ามา โดยไม่เปิดโอกาสให้เสียเวลาทักทาย

“แฟ้มงานผมจะรับไปตรวจสอบให้ครับ แต่เรื่องไปส่ง ตอนมาคุณจันทร์เธอก็เดินทางมาเองได้ ในเมื่อเป็นถึงผู้บริหารระดับสูง ก็คงไม่ต้องให้ผมคอยเดินตามไปส่งให้เสียเวลางานหรอกมั้งครับ”

อาทิตย์ตอบกลับเสียงแข็ง ถ้อยคำห้วนสั้นแต่น้ำเสียงเรียบเย็น แฝงความประชดประชันตามแบบฉบับของเจ้าตัว

“ฉันสั่งให้ไปส่งน้องก็ไปส่งสิ อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะอาทิตย์!” คุณสุริยะเน้นเสียงหนัก เด็ดขาดจนบรรยากาศในห้องตึงเครียด

“ไม่ต้องลำบากคุณอาทิตย์หรอกค่ะคุณลุง พอดีจันทร์มีประชุมต่อกับฝ่ายการตลาดของวโรธรณ์ช่วงบ่าย และจันทร์ขับรถมาเอง สะดวกเดินทางเองมากกว่าค่ะ”

จันทิมาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มการค้าระบายอยู่บนใบหน้าหวาน เป็นการปฏิเสธคำสั่งของคุณสุริยะอย่างสุภาพทว่าเด็ดขาดในท่าที หญิงสาวปรายตามองรองประธานหนุ่มเพียงเสี้ยววินาทีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า โดยไม่คิดจะลดคุณค่าและศักดิ์ศรีของตัวเอง ให้ต้องกลายเป็นภาระความอึดอัดของผู้ชายที่ไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์คนนี้

คุณสุริยะทอดสายตามองหนุ่มสาวทั้งคู่แล้วนึกถึงเรื่องราวในอดีตด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ภาพความหลังเมื่อครั้งเก่าก่อนยังคงประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของท่านอย่างไม่รู้ลืม ราวกับว่าเสียงร้องเรียกสดใสในวันวานยังคงแว่วกังวานอยู่รอบตัว

“หนูจันทร์... หนูจันทร์อยู่ที่ไหนเอ่ย”

เสียงตะโกนลั่นของเด็กชายอาทิตย์วัยเก้าขวบ ที่กำลังวิ่งร้องเรียกหาหลานสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานและน่ารัก เป็นภาพที่ชินตาสำหรับผู้ใหญ่ จันทิมาเป็นลูกคนเดียวจึงเหงาและโดดเดี่ยว

ด้วยนิสัยร่าเริงและช่างพูดช่างเจรจา ทำให้เด็กชายอาทิตย์มีเพื่อนเล่นสนุกไม่เหงาอีกต่อไป และตัวหนูจันทร์เองก็ทำให้พี่ชายคนเก่งคนนี้หายเหงาได้บ้างในเวลาที่คุณสุริยะพามาเยี่ยมบ้านเพื่อนรักอย่างคุณปกรณ์แห่งตระกูลวโรธรณ์

“พี่อาทิตย์มา หนูจันทร์อยู่นี่ค่ะ” สาวน้อยยิ้มหวานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพี่ชายทันที

“โอ้โห... หนูจันทร์แต่งตัวสวยจัง” เด็กชายอาทิตย์เอ่ยชมปนเอ็นดูน้องสาวตัวน้อย

“คุณแม่บอกหนูจันทร์ว่าพี่อาทิตย์จะมา หนูเลยแต่งตัวสวยๆ พี่อาทิตย์จะได้รักหนูจันทร์คนเดียว”

“หนูจันทร์แต่งตัวแบบไหน พี่ก็รักหนูจันทร์คนเดียวแหละ”

“จริงๆ นะคะ สัญญานะว่าจะรักหนูจันทร์คนเดียวจริงๆ นะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนถามพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยเล็กๆ ออกไปตรงหน้าพี่ชายด้วยท่าทางดีใจ

“อื้ม... พี่สัญญาว่าจะรักหนูจันทร์คนเดียวจ้ะ”

คำสัญญาในวันวานแว่วจางหายไป เมื่อความเป็นจริงในปัจจุบันปรากฏตรงหน้า คุณสุริยะได้แต่เงยหน้าขึ้นมองคนทั้งคู่ ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวออกมาอย่างหนักอก กับความเงียบขรึมและท่าทีตั้งป้อมของบุตรชาย ซึ่งตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความนิ่งสงบและวางตัวดีในแบบฉบับของมืออาชีพจากหลานสาวคนโปรด

หลังจากจันทิมาเอ่ยขอตัวกลับไปทำงานด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเอง อาทิตย์ก็เลือกที่จะเดินผละออกจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อโดยไม่คิดจะใส่ใจคำสั่งบงการใด ๆ อีก ร่างสูงสะบัดหน้าก้าวยาวๆ กลับเข้ามาในห้องทำงานของตนเอง ทันทีที่ปิดประตูสนิท มือหนาก็พาลโยนแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น พลางปลดกระดุมสูทและดึงเนกไทออกให้หลวมเพื่อระบายความอึดอัดที่กำลังพลุ่งพล่านในอก

เรื่องอะไรเขาจะต้องยอมปล่อยให้พ่อใช้ระบบคลุมถุงชนมาบงการชีวิตด้วย! ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ ก่อนจะยื่นมือไปกดปุ่มอินเตอร์คอมเพื่อต่อสายตรงถึงเลขาฯ หน้าห้อง ทั้งที่น้ำเสียงยังคงติดความหงุดหงิดจนยากจะควบคุม