ล่ารัก

มื้อเช้าท่ามกลางความเงียบสงบควรจะเป็นเวลาเริ่มต้นวันที่ดี หากไม่ใช่เพราะมวลบรรยากาศขมุกขมัวบนโต๊ะอาหารที่ชวนให้กลืนอะไรไม่ลง ความพยายามของพ่อที่จะยัดเยียดลูกสาวเพื่อนสนิทให้เขายังคงไม่ลดละ ทั้งที่เขายืนยันนับครั้งไม่ถ้วนว่าต้องการเลือกคู่ชีวิตด้วยตัวเอง“พ่อครับ... ต้องให้ผมพูดอีกกี่หนว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับหนูจันทร์ของพ่อ ผมมีคนที่ผมเลือกแล้ว”อาทิตย์วางช้อนลงกระทบจานกระเบื้องเสียงดัง แกร๊ก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อระบายความอึดอัดที่อัดแน่นในอก“แต่ฉันอยากให้แกลองเปิดใจคบกับหนูจันทร์ดูก่อน” คุณสุริยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความเด็ดขาด “ส่วนแม่คนรักของแก... หายหัวไปเป็นปีแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมตาสว่างสักที”“ผมเชื่อในเหตุผลของปาน และต่อให้เรื่องระหว่างเราจะจบลงยังไง มันก็ควรเป็นเรื่องที่ผมต้องเรียนรู้และตัดสินใจเอง ไม่ใช่ถูกพ่อบงการ” เขาเน้นย้ำทุกถ้อยคำด้วยสายตามั่นคง ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่าง“หึ! คิดเองตัดสินใจเองงั้นเหรอ?”น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ“รอให้คนอื่นเขาเขวี้ยงทิ้งก่อนล่ะสิไม่ว่า ถึงจะยอมระเห็จกลับมาเกาะแกกินต่อ”“ทำไมพ่อต้องดูถูกคนอื่นข

“รับทราบค่ะ คุณอาทิตย์ ต้องขออภัยที่เสียมารยาท” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระชับและเป็นทางการ ท่วงท่ามั่นใจโดยไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหวแม้แต่น้อย“แล้วนี่มาทำไมแต่เช้า ไม่มีงานการอื่นทำหรือไงถึงได้มาวุ่นวายที่นี่”“ดิฉันนำแฟ้มเอกสารงบลงทุนร่วมระหว่างสองบริษัทมาส่งให้คุณสุริยะเซ็นอนุมัติด่วนค่ะ ไม่ได้มาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของใคร” เสียงหวานตอกกลับอย่างสุภาพ แต่เฉียบคมด้วยเหตุผลทางธุรกิจ“น่าจะให้คนอื่นมา”อาทิตย์ทิ้งถ้อยคำเย็นชาลอยๆ ไว้แค่นั้น ราวกับไม่ต้องการเสวนาต่อ ก่อนจะก้าวเดินนำออกไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมาสนใจหญิงสาวอีกเลยและทันทีที่แผ่นหลังกว้างก้าวเดินลับหายเข้าไปภายในตึก จันทิมาทำเพียงแค่ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ สายตาคมสวยมองตามหลังชายหนุ่มด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่า อาทิตย์กำลังพาลและตั้งป้อมเป็นศัตรูกับเธอ เพราะเรื่องที่บิดาของเขาและบิดาของเธอพยายามจะจับคู่ให้เราสองคน แต่วิธีการแสดงออกที่ใช้อารมณ์เหนือเหตุผล และคอยพูดจากระทบกระเทียบใส่กันทุกครั้งที่ได้พบหน้า มันช่างตรงกันข้ามกับพี่ชายที่แสนดีในความทรงจำวัยเด็กของเธออย่างสิ้นเชิง‘ถ้าคุณอยากได้ระยะห่า

“คุณดวงใจ วันนี้ผมมีนัดกับใครอีกหรือเปล่า ถ้ามีช่วยเลื่อนนัดให้ผมด้วย เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก แล้ววันนี้จะไม่กลับเข้ามาที่บริษัทอีกแล้ว”หลังสั่งงานเลขาฯ เป็นที่เรียบร้อย อาทิตย์ก็คว้ากุญแจรถแล้วก้าวพรวดพราดออกจากบริษัทไปทันทีด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หงุดหงิดจนไม่คิดจะอยากติดต่อหรือเสวนาใดๆ กับใครทั้งนั้น คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง สถานที่ที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวระหว่างเขากับปานดาว คือจุดหมายปลายทางเพียงแห่งเดียวที่ชายหนุ่มนึกถึงในเวลานี้เมื่อก้าวเข้ามาในห้องที่เงียบสงบและเย็นชืด ความคิดเดิมๆ ก็วนเวียนกลับมาตอกย้ำให้สับสน ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคนรอบตัวถึงได้พากันตั้งแง่ และพยายามแทรกแซงความรักที่เขามีต่อปานดาว ทั้งที่ตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่คบหากัน เธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่คอยเอาใจใส่ เข้าใจ และทำให้คนที่เกลียดการถูกบงการชีวิตอย่างเขามีความสุขได้ในทุกๆ วัน แต่ทำไมทุกคนถึงได้เอาแต่พร่ำบอกว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นเพียงแค่การสร้างภาพหลอกลวง!“คุณปล่อยให้ผมต้องสู้กับทุกคนตามลำพังแบบนี้ได้ยังไงปาน... ทำไมคุณถึงไม่กลับมาพิสูจน์ให้พ่อเห็นเสียที ว่าเรื่องระหว่างเรามันคือความรัก ไม่ใช่แค่คำ

เมื่อทำความเข้าใจรายละเอียดงานเรียบร้อยแล้ว จันทิมาก็เอ่ยขอบคุณและขอตัวกลับออกมาด้านนอก ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องทำงาน ทอรุ้งและบรรดาก๊วนน้องสาวสุดแสบก็รีบปรี่เข้ามาหาด้วยความสนใจทันที“ว่ายังไงบ้างคะพี่จันทร์ คุณน้าเก็จแก้วเลือกชุดไหนให้พี่จันทร์ใส่เดินฟินาเล่เหรอคะ” ทอรุ้งเอ่ยถามด้วยสายตาเป็นประกายตื่นเต้น“ต้องเป็นชุดมาสเตอร์พีซของงานสิคะ เดี๋ยวปอยพาพี่จันทร์ไปลองชุดที่ห้องวีไอพีดีกว่า จะได้เห็นของจริงกันเลย!” ปวิตากล่าวยิ้มๆ ก่อนจะขยับเข้ามาคล้องแขน จูงมือพี่สาวคนโปรดให้เดินตามไป“พวกเราไปด้วยสิ!” ทอรุ้งกับริสาไม่รอช้ารีบก้าวเดินตามปวิตาไปติดๆ“นี่ไงคะพี่จันทร์ ชุดฟินาเล่คอลเลกชันล่าสุดที่คุณแม่ออกแบบ ชุดจริงคัตติ้งเป๊ะและสวยสะกดมากเลยใช่ไหมคะ”ปวิตาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะขยับไปนำชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่แขวนโชว์เด่นอยู่กลางห้องลองชุดระดับวีไอพีออกมาให้จันทิมาชมจันทิมาทอดสายตามองชุดเจ้าสาวชั้นสูง (Haute Couture) ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความชื่นชม ตัวเสื้อท่อนบนเป็นแบบเกาะอก ตัดเย็บจากผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสทอมืออย่างประณีต โค้งรับช่วงเอวให้ดูเพรียวระหง ก่อนจะทอดตัวยาวสยายลงสู่พื้นด้วยชายกระโปรง

“เออ... มึงอย่าเพิ่งบ่นกูเลยวะ คนยิ่งเครียดๆ อยู่” อาทิตย์โบกมือปฏิเสธด้วยสีหน้าเซ็งจัด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับเพื่อนสนิท“ตกลงมึงเครียดเรื่องอะไรของมึงวะไอ้อาทิตย์” ตะวันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระอา พลางดันแก้วเครื่องดื่มไปให้“จะเรื่องอะไรล่ะ ก็คุณพ่อกูน่ะสิ ดันไปรื้อฟื้นคำสัญญาโบราณกับคุณอาปกรณ์ พ่อของคุณจันทร์เขา ว่าจะจับให้กูกับเขาแต่งงานกันให้ได้!” อาทิตย์อธิบายด้วยความหงุดหงิดที่สุมอก“แต่งงาน! มึงต้องแต่งงานกับคุณจันทร์เนี่ยนะ!” ตะวันร้องลั่นด้วยความตกใจกับข่าวใหญ่ที่เพิ่งได้รับรู้“เออสิวะ! โคตรบ้าเลยมึง สัญญาเด็กๆ ที่กูพูดอะไรไว้ยังจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนนั้นกูเพิ่งจะอายุแค่เก้าขวบเองนะเว้ย!” ชายหนุ่มสบถรำพันความอึดอัดให้เพื่อนรักฟัง“แล้วทางคุณจันทร์ล่ะ... เขายอมรับเงื่อนไขคำสัญญานั่นด้วยเหรอวะ” ตะวันรีบถามต่อด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ“วันนี้เธอจะเพิ่งจะเริ่มวางท่าห่างเหิน และเอ่ยปากปฏิเสธไม่ยอมให้กูเดินไปส่งต่อหน้าคุณพ่อก็จริง แต่คนเผด็จการระดับพ่อกู มีเหรอจะยอมล้มเลิกโปรเจกต์คลุมถุงชนเชื่อมธุรกิจง่ายๆ... กูถึงได้กำลังจะบ้าตายอยู่นี่ไง!” อาทิตย์กระแทกเสียงตอบเพื่