11 น้ำแกงไม่สูญเปล่า

11 น้ำแกงไม่สูญเปล่า

“อาเจ่ จะไปไหน”

เสียงจินเยว่ร้องทักเมื่อเห็นเฟิ่งหวงพันผ้าไว้บนศีรษะสะแน่นหนา เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมถุงกระดาษใบเล็กในมือ

“เจ่เจ๊จะลงไปนั่งเล่นด้านล่างเสียหน่อย วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน” เฟิ่งหวงตอบพลางคว้าผ้าผืนเล็กซับต้นคอเหมือนไม่มีอะไร

“แล้วทำไมอาเจ่ต้องโพกผ้าไว้ที่หัวล่ะ” จินเยว่ยังไม่หายสงสัย นอนตะแคงมองพี่เฟิ่งหวงที่สวมชุดนอนธรรมดา เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นดูไม่เข้ากับบ้านผู้ดีเก่าแก่เท่าใดนัก แต่กลับเข้ากับเธออย่างน่าประหลาด

“ไม่มีอะไรหรอก” เฟิ่งหวงพูดเสียงเรียบ “อยากลงไปสางผมข้างล่าง ไม่อยากให้ห้องเลอะ ขี้เกียจเก็บ”

คำพูดนั้นเหมือนตอบปิดประเด็น แต่สายตาของเธอกลับหลบเลี่ยง ดวงตาอัลมอนด์เหลือบไปทางหน้าต่าง เหมือนกำลังนับเวลาอะไรอยู่ในใจ

จินเยว่ทำท่าจะอ้าปากถามต่อ ทว่าพี่เฟิ่งหวงกลับรีบเดินออกจากห้องก่อน รอยเท้าเบา ๆ เร่งลงบันไดเหมือนคนกลัวถูกจับได้

เฟิ่งหวงเลาะออกจากเรือนไป๋หลานผ่านทางเดินหินกรวดด้านข้าง ตรงไปยังสวนระหว่างเรือนคนใช้กับเรือนอิงฮวา เธอเลือกเก้าอี้ไม้ตัวยาวสำหรับนั่งเล่นใต้เงาต้นอิงฮวา ที่พุ่มใบพอให้บังสายตาคนผ่านไปมาได้

เธอวางถุงกระดาษลงข้างตัว แล้วค่อยปลดผ้าโพกศีรษะออกช้า ๆ เหมือนถอนหายใจโดยไม่ตั้งใจ

ผมดำยาวสยายลงมาด้านหลัง… ยาวเกือบถึงกลางหลัง ดกหนาและหนักไปด้วยความเป็นตัวตนที่เธอจำใจซ่อนมันไว้ใต้ “วิก” มาหลายวัน

หงส์หยกเริ่มหงุดหงิดกับการต้องสวมวิกผมตลอดเวลา หนังศีรษะคันคะเยอเพราะไม่ได้สระจริงจังมาหลายวัน แม้เธอจะพยายามทำเหมือน “เฟิ่งหวง” สาวใช้เรียบร้อยแต่ภายในกลับเหมือนถูกขังอยู่ในเสื้อผ้าของคนอื่น

เธอลอบเข้ามาในบ้านหลังนี้โดยใช้ชื่อปลอม เพื่อแลกแหวนหยกคืนโดยไม่ให้เจ้าของบ้านรู้… และถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ตอนนั้นเธอคงกลับประเทศไทยไปแล้วเรียบร้อย

แต่แผนของเธอ…เริ่มถูกคนบางคนลากให้หลุดจากเส้นทาง

เธอหยิบหวีจากถุงกระดาษขึ้นมา ค่อย ๆ สางผมยาวที่พันกันเล็กน้อย เสียงหวีลากผ่านเส้นผมดังแกรกเบา ๆ จังหวะนั้นเอง...

ก๊อกแก็ก… เสียงโลหะกระทบไม้ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนอิงฮวา

หงส์หยกชะงักมือทันที หัวใจเต้นขึ้นมาหนึ่งจังหวะโดยไม่ขออนุญาต เธอรีบขยับตัวหลบเข้าซอกมืดหลังพุ่มไม้ ให้เงาใบอิงฮวาบังเรือนร่างไว้

เธอเห็นคุณฟางเหนียงเดินออกจากเรือนโดยมีคนรับใช้ติดตามหนึ่งคนตามเคย ชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อนวันนี้ดูจัดกว่าเมื่อกลางวันเหมือนตั้งใจให้ “ใครบางคน” เห็น ไม่ใช่แค่ใส่สบายอยู่ในบ้าน

ฟางเหนียงมุ่งหน้าตรงไปยังตึกเฟยหลง

หน้าหวานคมของหงส์หยกเม้มปากแน่น คิ้วซ้ายโก่งขึ้นเองอย่างไม่ต้องสั่ง เธออยากเห็นหน้านายใหญ่ตอนนี้นัก… อยากรู้ว่าเขาจะ “เยือกเย็น” ได้แค่ไหน เมื่อมีสาวงามอย่างฟางเหนียงเดินไปถึงเรือนด้วยตัวเอง

เธอนั่งฟังเสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป ทิ้งไว้เพียงลมร้อนยามค่ำกับความหงุดหงิดที่ไม่อยากยอมรับว่าเกิดจากอะไร

จากระยะนี้ มองไม่เห็นภายในตึกเฟยหลงชัดนัก แต่แสงไฟชั้นล่างลอดผ่านหน้าต่างเป็นเงาไหว ๆ ราวกับห้องกำลังมีคนอยู่

“นายใหญ่…”

เสียงฟางเหนียงดังแผ่ว ๆ ลอยมาตามทางลม

หงส์หยกขยับตัวไปใกล้พุ่มไม้ เงยหน้าเพียงนิดให้มองเห็นช่องหน้าต่างได้มากขึ้น

ภายใน… ฟางเหนียงยอบกายเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหานายใหญ่ที่นั่งอยู่ในห้องพักผ่อนด้านล่าง เขายังคงอยู่ในชุดถังจวงสีดำ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกเงาหนังสือบังไว้

“ไม่ได้เรียกมา”

ประโยคนั้นสั้นและเรียบจนฟางเหนียงชะงัก ใบหน้าหวานซึ้งเหมือนเผือดสีลงวูบหนึ่ง แต่เธอกลับยิ้ม... ยิ้มแบบคนที่ไม่ยอมแพ้

“ฟางเหนียงคิดว่านายใหญ่อยากฟังฟางเหนียงดีดกู่เจิ้งสักเล็กน้อยก่อนเข้านอน”

เจี้ยงหลงไม่ตอบ ก้มอ่านหนังสือต่อเหมือนไม่มีเธอยืนอยู่ในห้อง แต่ฟางเหนียงก็ยังไม่ถอย เธอหันไปพยักหน้าให้คนรับใช้รีบนำกู่เจิ้งมาวางไว้บนโต๊ะเตี้ยสำหรับเครื่องดนตรี

ครู่ต่อมา เธอนั่งลงด้านหลังกู่เจิ้ง ปลายนิ้วแตะสายอย่างรู้มุม ก่อนเริ่มบรรเลง เสียงพิณยี่สิบเอ็ดสายแว่วหวาน ลื่นไหล เป็นเพลงเถียนมีมี่ที่ถูกตีความใหม่ด้วยเสียงเครื่องดนตรีจีน

ท่วงทำนองนั้นหวาน อ้อนวอน และชัดเจนยิ่งกว่า “คำพูด” ใด ๆ

เหมือนบุปผามีใจ แต่ธารากลับไร้ไมตรี เหมือนหญิงสาวยื่นหัวใจให้ชายคนหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า… แต่ชายคนนั้นยังนั่งอ่านหนังสือ

หงส์หยกพิงหลังกับไม้พุ่ม ฟังเพลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างคนรู้ทัน

ร้องเพราะแค่ไหน… ถ้าคนฟังไม่อยากฟัง ก็ไม่ต่างอะไรจากเสียงลม

ทว่าเวลาค่อย ๆ ผ่านไป เพลงเงียบลงแล้ว

แต่คุณฟางเหนียง… ยังไม่กลับออกมาเสียที

หงส์หยกเริ่มนั่งไม่ติด เธอผุดลุกขึ้น เดินออกจากเงาพุ่มไม้ไปชะโงกมองตึกเฟยหลงจากมุมที่มองเห็นหน้าต่างชั้นบนชัดขึ้น

ไฟในห้องนอน… สว่างวาบขึ้น

แล้วดับลง

เพียงชั่วครู่เดียว แต่พอให้หัวใจเธอสะดุดวูบ เหมือนมีมือมาดึงเอาอากาศในอกออกไป

ภาพเตียงสีขาวกลางห้องโบราณผุดขึ้นมาเอง ภาพจุมพิตหนักหน่วงเมื่อกลางวันภาพที่เธอพยายามไล่มันออกไป… กลับยิ่งชัดขึ้นเมื่อรู้ว่า “อีกคน” อาจได้รับสิ่งเดียวกัน

ในอกสะท้านเจ็บแปลบประหลาด ไม่ใช่เจ็บแบบแผล แต่มันเป็นความหน่วงที่ไม่อยากยอมรับว่าเรียกว่าอะไร

หงส์หยกกำกิ่งอิงฮวาในมือแน่นจนใบไหว แล้วค่อยปล่อยมือออกให้มันคืนตัว พลางสูดลมหายใจช้า ๆ

อย่าโง่ หงส์หยก เธอมาเพื่อแหวน ไม่ใช่เพื่อผู้ชาย

เธอก้มลงหยิบถุงกระดาษ เปิดเอาตาข่ายครอบผมขึ้นมาสวม รวบผมยาวซ่อนไว้จนหมด ก่อนหยิบวิกปลอมสีดำสั้นประบ่าขึ้นสวมทับอย่างชำนาญ

ไม่กี่นาที “หงส์หยก” ก็ถูกกลืนกลับเป็น “เฟิ่งหวง” ตามเดิม

เธอหันหลังเดินกลับไป๋หลานโดยไม่หันไปมองตึกเฟยหลงอีก แต่ในใจเหมือนยังมองอยู่ตลอดเวลา

ดูท่าน้ำแกงโถร้อนเมื่อกลางวัน… คงไม่เสียเปล่า