12 มังกรกลางหลัง

12 มังกรกลางหลัง

ในยามเช้าวันรุ่งขึ้น หงส์หยกยังคงเรียนชงชากับอากงชุนเช่นเดิม เช้านี้อากงชุนยังให้เธอชงชาเขียวเหมือนทุกวัน โดยไม่ได้สอนสิ่งใดเพิ่มเติม นอกจากให้เธออ่านบทกลอนจีนให้ฟัง

ซึ่งแท้จริงแล้ว บทกลอนเหล่านี้หงส์หยกเคยเรียนมาบ้างตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย คณะศิลปศาสตร์ เอกวิชาจีน กวีเอกแห่งราชวงศ์ถังอย่างท่านตู้ฝู่ ยุคใดรุ่งเรืองถึงขีดสุด ยุคนั้นศิลปวัฒนธรรมย่อมเฟื่องฟูตามไปด้วย

“ถ้าอยากชมต้นฉบับกลอนเหล่านี้ ลองถามนายใหญ่ของเธอดูสิ เฟิ่งหวง”

หงส์หยกเงยหน้าขึ้นจากหนังสือรวมบทกลอนท่านตู้ฝู่ฉบับพิมพ์ใหม่ มองหน้าอากงชุนที่ยกจอกชาขึ้นดื่ม พลางซ่อนรอยยิ้มบางไว้ที่มุมปาก

“อากงชุนหมายความว่า… ในบ้านหลังนี้ ไม่สิ ในห้องทำงานของนายใหญ่ มีหนังสือโบราณอยู่อย่างนั้นหรือคะ”

สีหน้าของเธอสว่างขึ้นทันตา เดิมทีเธอตั้งใจจะแกล้งขอตัวไม่มาชงชาในบ่ายวันนี้ เพราะยังคุมอารมณ์ขุ่นมัวจากภาพคุณฟางเหนียงเมื่อคืนไม่ได้

หงส์หยกยิ้มบาง แล้วก้มหน้าอ่านบทกลอนต่อ เป็นบทกวีเป่าขลุ่ย บรรยายเสียงขลุ่ยที่ลอยมากับสายลมในยามค่ำคืน เมื่อกวีคิดถึงการเดินทางไปแดนใต้และหวนระลึกถึงบ้าน

“วันนี้พอเพียงเท่านี้เถอะ อาหวง”

หงส์หยกปิดหนังสือ รินน้ำชาออกจากป้านชาลงในโถพักน้ำ ลวกจอกชาและป้านชาให้เรียบร้อย ก่อนคว่ำไว้บนถาดไม้ตะแกรงเนื้อดี

“อาหวง ที่จริงอากงแทบไม่มีอะไรจะสอนเธอแล้ว นอกจากเรื่องชงชาที่เธอยังทำไม่เป็น แต่เรื่องอื่น ๆ อากงคิดว่าเธอคงรู้แจ้งหมดแล้ว เธอมีอะไรอยากเรียนรู้อีกหรือไม่”

หงส์หยกยืนอยู่ตรงหน้า มือเรียวกุมกันไว้หน้าท้องในชุดถังจวงสีขาวสะอาดตา เพียงนึกถึงสิ่งที่ต้องไป ‘เรียนรู้’ ในยามบ่าย ใบหน้าหวานคมก็ร้อนผ่าวขึ้นทันที

“อันที่จริงเฟิ่งหวงคิดว่า… ไม่จำเป็นต้องมาเรียนรู้สิ่งพวกนี้ก็ได้ เพราะถึงอย่างไร เมื่อนายหญิงหงส์หยกมาถึง ก็ต้องเรียนซ้ำอีกครั้งอยู่ดี”

อากงชุนเพียงยิ้มบาง มองหญิงสาวตรงหน้าที่แม้แต่งกายเป็นสาวใช้ หากไม่อาจปิดบังประกายเฉลียวฉลาดในแววตาได้เลย

“ทำตามคำสั่งนายใหญ่เถอะ อาหวง นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดไว้ถ้วนถี่แล้ว”

หงส์หยกยอบกายบอกลา ก่อนเดินออกจากห้องชงชาบนชั้นสามของบ้านหลักด้วยคิ้วที่เลิกสูง

คิดไว้ถ้วนถี่อย่างนั้นหรือหรือว่าเขาต้องการจะมี ซานไหน่ไน เป็นเรากันแน่แล้วอย่างซูเม่ย… จะเป็นไหน่ไนลำดับที่เท่าไร

ร่างระหงก้าวลงบันไดไม้กระดานแผ่นใหญ่ที่ดูเหมือนทำจากไม้ทั้งต้น พื้นไม้ขัดเงาสะท้อนแสงวาววับ เธอกะอายุไม้คร่าว ๆ คงไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี

ความฟุ่มเฟือยของคนโบราณ คือการใช้ไม้ชั้นดีสร้างบ้าน และยิ่งบ้านใดใช้ลำต้นใหญ่ทั้งต้น ยิ่งแสดงถึงฐานะของตระกูลนั้น

เธอเดินลงมาจนถึงห้องครัวหลักของบ้านใหญ่ เหล่ามาม่ากำลังเตรียมอาหารกลางวันกันอย่างขะมักเขม้น

กลิ่นควันจากเตาจีนโบราณลอยคลุ้ง เตาฟืนแบบจีนถูกก่อเป็นเคาน์เตอร์กว้าง มีหลุมตรงกลางวางกระทะใบใหญ่สีดำมันเงา ขนาดเกือบเท่ากระด้งไทยแต่ลึกกว่า ด้านล่างเป็นช่องใส่ฟืน ทำให้อาหารที่ได้มีกลิ่นไม้หอมติดรสเฉพาะตัว

“วันนี้ทำอะไรกันคะ ขอเฟิ่งหวงเป็นลูกมือด้วยแล้วกัน”

บรรดามาม่าในครัวต่างกวักมือเรียกหาเธอทันที ดูเหมือนในสายตาพวกเขา เฟิ่งหวง…จะคล่องมือกว่าจินเยว่เสียอีก

“มา ๆ อาเฟิ่ง วันนี้มีแค่ซุปหอยเป๋าฮื้อ ผัดซีอิ๊วเนื้อวัว แล้วก็ของหวานทำถ่องสอยเท่านั้น”

“งั้นให้เฟิ่งหวงช่วยทำอะไรดีคะ”

หงส์หยกพับแขนเสื้อขึ้นสูงถึงข้อศอก เตรียมตัวลงมือโดยไม่รอคำสั่ง เธอหยิบเนื้อวัวสันนอกออกมา แล่เป็นชิ้นเล็ก ๆ ตามแนวเส้นใยเพื่อไม่ให้เนื้อเหนียว จากนั้นผสมเบกกิ้งโซดาลงไปเล็กน้อย ตามด้วยซอสน้ำมันหอย คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วใส่ถุง นำไปแช่ตู้เย็นพักไว้

“นั่นอาจิน ดูอาเฟิ่งสิ ยังไม่ทันสั่งก็ทำเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

จินเยว่แลบลิ้นให้มาม่าซื่อ พลางหัวเราะเบา ๆ “งั้นจินเยว่ขอเป็นเด็กเสิร์ฟอย่างเดียวก็พอแล้ว”

เพื่อความรวดเร็ว หงส์หยกจึงเริ่มทำน้ำเชื่อม ปล่อยเรื่องหั่นผักและเตรียมเส้นสำหรับผัดให้มาม่าเถาซัวจัดการเอง น้ำเชื่อมทำจากน้ำตาลทรายแดงไม่ขัดสีที่เธอร่อนอย่างละเอียดก่อนนำลงใส่น้ำ ตั้งไฟกลางค่อนอ่อน บีบมะนาวลงไปเล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้น้ำตาลตกผลึก จะได้เก็บไว้ใช้ได้นาน

ระหว่างคนหม้อ เธอพลันนึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นต้นดอกมะลิอยู่ในสวนของนายใหญ่ หากเก็บมาใส่ในน้ำเชื่อม คงช่วยเพิ่มกลิ่นหอมได้ไม่น้อย คำนวณเวลาแล้ว ยังพอเหลือเฟือ

“มาม่าซื่อ เฟิ่งหวงขอไปเก็บดอกมะลิมาใส่น้ำเชื่อมก่อนนะคะ”

“มันอยู่ตรงไหนของบ้าน ทำไมไม่เคยเห็น”

“อยู่ในสวนตึกเฟยหลงค่ะ เฟิ่งหวงวิ่งไปแป๊บเดียว”

พูดจบหงส์หยกก็ผลุนผลันออกไปทันที ไม่ทันได้ยินเสียงมาม่าทั้งสามทักท้วง เธอเดินแกมวิ่งไปยังอาคารสองชั้นด้านซ้ายของบริเวณบ้าน ที่กั้นด้วยสวนเล็ก ๆ

ประตูใหญ่เปิดไว้เช่นเคย หงส์หยกพยักหน้าทักทายองครักษ์ แล้วเดินไปตามโถงทางเดินเดิมที่คุ้นเคย

เธอนึกได้ว่าหากจะไปสวน ต้องผ่านห้องทำงานของนายใหญ่ แต่ตอนนี้กลับไม่อยากเผชิญหน้ากับใบหน้าคมเข้มคู่นั้น จึงเลือกเดินเลยโถงลงไปด้านข้างตึก ลัดเลาะไปตามพื้นดินแนบผนังเพื่ออ้อมไปยังสวนด้านหลัง

ทางเดินแทบไม่มีเป็นกิจจะลักษณะ ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าคนสวนเข้าออกกันอย่างไร

ดวงตารีอัลมอนด์เปล่งประกายเมื่อเห็นต้นดอกมะลิขนาดไม่เล็ก สูงประมาณระดับเอว ปลูกอยู่มุมหนึ่งของรั้ว หงส์หยกรีบสาวเท้าเข้าไปหา

ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกคล้ายจังหวะลมหายใจดังแผ่วเบาแต่หนักแน่นขึ้นภายในสวน ทำให้เธอชะงัก

สายป่านนี้แล้ว… นายใหญ่มาทำอะไรอยู่ที่นี่ ?

ร่างระหงก้าวย่องเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งมองเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเจี้ยงหลง

แสงแดดยามสายตกกระทบผิวที่ชื้นเหงื่อ เผยผิวขาวอย่างคนจีนตัดกับรอยสักมังกรสีชิงที่ทอดยาวบนแผ่นหลัง รอยสักนั้นดูราวกับมีชีวิต เคลื่อนไหวไปพร้อมกับจังหวะร่างกายของเขา

หงส์หยกเคยเห็นการฝึกยุทธแบบโบราณมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่มักเป็นเพียงการฝึกลมหายใจให้เข้ากับท่าทาง

ทว่า สิ่งที่นายใหญ่กำลังฝึกอยู่ตรงหน้านั้น แตกต่างโดยสิ้นเชิง

กระบี่จีนในมือเขาร่ายรำอ่อนช้อยแต่ทรงพลัง เสียงคมเหล็กผ่าอากาศดังแหวกผ่านจนเธอสะดุ้ง

ไม่ใช่ดาบ… หากเป็นกระบี่จริง ๆ ใบยาวเรียว คมสองด้าน ด้ามไม้ขัดเงาสลักลวดลาย หัวด้ามมีพู่สีแดงห้อยอยู่ พริ้วไหวตามทุกการเคลื่อนไหว

กลางลำกระบี่สลักอักษรจีนโบราณคำว่า “หลง” มังกร สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดในความเชื่อของชาวจีน

เงาแสงแดดสะท้อนบนคมกระบี่ ความยาวราวหนึ่งเมตร พลิกข้อมือยกสูง พู่สีแดงสะบัดขึ้นตามแรง ก่อนแทงลงอย่างรวดเร็ว พู่เหวี่ยงกลับไปด้านหลัง

นิ้วทั้งห้ากุมด้ามแน่นแต่ไม่เกร็ง ผ่อนคลายหากตื่นตัว แรงจากลมปราณภายในไหลผ่านหัวไหล่ ท่อนแขน ไปถึงปลายกระบี่ ข้อมือควบคุมทุกทิศทางราวกับเป็นร่างเดียวกันกับอาวุธ

เจี้ยงหลงพลันตวัดด้ามกระบี่ หมุนปลายคมชี้ขึ้นแล้วหยุดนิ่ง คมกระบี่อยู่ระดับเดียวกับหูพอดี

เขาสัมผัสได้ถึงเสียงสวบสาบแผ่วเบาจากพุ่มไม้ด้านหลัง จึงเอี้ยวหน้ามอง เห็นเพียงแผ่นหลังร่างระหงที่ไหววูบผ่านกอพุ่มไม้ วิ่งลัดหายไปยังซอกตึกเฟยหลงอย่างรวดเร็ว

หงส์หยก

ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นมองท้องฟ้า แดดสายเริ่มแรงแล้ว คงใกล้เวลาอาหารเที่ยงเต็มที วันนี้เขาลืมตัวฝึกกระบี่นานกว่าทุกวัน เพราะต้องการขจัดความโหยหากายในใจให้มอดลงเสียบ้าง

ร่างสูงก้มลงหยิบเสื้อคลุมตัวยาวขึ้นสวม

ปกติเขาไม่เคยเปิดเผยเนื้อตัว โดยเฉพาะแผ่นหลังให้ใครเห็น ยกเว้นทวด แม้ยามร่วมอภิรมย์กับหญิงใด เขาก็ยังคงสวมเสื้อคลุมตลอด

แต่หงส์หยก… เฟิ่งหวง…

ไม่ว่าเธอจะใช้ชื่อใดก็ตาม เขาจะทำให้เธอมาอยู่กับเขาบนเตียงให้เร็วที่สุด