10 เฟิ่งหวง

10 เฟิ่งหวง

หน้าร้อนของมาเก๊าเป็นเช่นนี้เสมอ เมื่อวานฝนกระหน่ำ วันนี้แดดแผดเผา หงส์หยกเดินลัดเลาะตามทางหินปูเรียบ ไปยังตึกเฟยหลง เหงื่อซึมแผ่นหลังชุ่มชื้นใต้ชุดถังจวงสีขาว

“เฟิ่งหวง”

หงส์หยกชะงักเท้า หันมองต้นเสียง พบร่างอวบอิ่มในกี่เพ้าสีชมพูอ่อนของคุณฟางเหนียง ยืนรอใต้ต้นอิงฮวาข้างผนังรั้วติดเรือนนอนของเธอ สาวรับใช้ถือโถน้ำแกงถ้วยกระเบื้องลายงามยืนขนาบด้านหลัง

หงส์หยกยอบกายทำเคารพ รอยยิ้มไม่จริงใจของคุณฟางเหนียงทำให้เธอขนลุกเกรียว

“กำลังจะไปตึกเฟยหลงใช่ไหม ฉันอยากส่งน้ำแกงให้นายใหญ่”

คิ้วซ้ายหงส์หยกกระตุก มองโถน้ำแกงใบย่อมที่ยื่นออกมา

“ช่วยบอกนายใหญ่ด้วยว่าฉันทำเองกับมือ”

แม้ไม่อยากรับ แต่สถานะเธอตอนนี้เป็นเพียงหญิงรับใช้ว่าที่เจ้าสาว จึงพยักหน้ารับ ประคองโถอุ่นที่วางบนผ้าบุนวมกันร้อน

คุณฟางเหนียงยื่นต่างหูทองอันเล็กประดับพลอยปลอมราคาถูก

“อันนี้เป็นสินน้ำใจเล็กน้อย รับไว้เถอะ”

หงส์หยกยื่นมือ คุณฟางเหนียงหย่อนต่างหูใส่ แล้วหมุนกายกลับเข้าประตูเรือนด้านข้าง

หงส์หยกฉุกคิด สองวันนี้หลังนายใหญ่กลับบ้าน เธอยังไม่เห็นเขาเรียกใช้คุณฟางเหนียงอีก คงเพราะเหตุนี้ถึงดักรอให้เธอเป็นธุระ

เธอเดินระมัดระวัง โถร้อนในมือ กลิ่นโสมลอยฟุ้ง แม้อากาศร้อน แต่คุณฟางเหนียงยังโหมใส่โสม คงหวังผลอะไรสักอย่าง

เท้าเล็กลัดเลาะ ประคองโถจนถึงโค้งประตูทางเข้า วันนี้ประตูเปิด มีองครักษ์ยืนเฝ้าสองนาย หงส์หยกพยักหน้าทัก แล้วเดินทางเดิม

วันนี้แดดดี โถงทางเดินไม่มืดสลัว แจกันลายครามตั้งประดับหลายใบ แต่หงส์หยกไม่ใช่นักสะสม จึงไม่รู้ราคา

เธอหยุดที่ประตูไม้บานหนาทึบ มีห่วงเหล็กห้อยกลาง ห้องเดิม เงยมองป้าย ‘หาน’ สุขุมเยือกเย็น หมายถึงห้องสงบจิตใจ

“ก๊อก ก๊อก”

เธอจับห่วงเหล็กเย็นเฉียบเคาะ แล้วเปิดเข้าไปโดยไม่รอ

ภายใน แสงแดดทะลุจากประตูเปิดสู่สวนส่วนตัว นายใหญ่ยังนั่งทำงาน แต่แปลกตาคือคอมพิวเตอร์พกพา ของทันสมัยชิ้นเดียวในห้อง

มุมปากหงส์หยกลอบยิ้ม นายใหญ่ไม่ใช่คนโบราณ แต่เป็นคนสมัยใหม่

“กึก”

เธอวางโถน้ำแกงบนโต๊ะชงชา แล้วปิดประตู หันกลับ เห็นเจี้ยงหลงเงยมองเธออยู่ก่อน

“วันนี้เอาอะไรมา”

หงส์หยกยอบกาย แล้วเดินไปโต๊ะชงชา มือทับกันด้านหน้า “น้ำแกงค่ะ” เธอลอบมองหน้าคมเข้มที่ไร้สีหน้าอื่นใด

“ถ้วยอยู่ในชั้นล่างโต๊ะชงชา”

เขาบอก แล้วหันกลับทำงาน หงส์หยกเปิดลิ้นชักหา จนเจอถ้วยกระเบื้องเนื้อดีสองใบ

กึก... เธอผงะเมื่อเปิดฝาโถ กลิ่นโสมฉุนกระแทกหน้า กลัวนายใหญ่ไม่แข็งแรงกระมัง

เธอรินน้ำแกงลงถ้วยเล็ก หยิบช้อนคู่ วางให้นายใหญ่ด้านขวา แล้วกลับไปต้มน้ำร้อนเตรียมชงชา

“ครั้งหน้าควรลดโสมลง”

คิ้วซ้ายหงส์หยกกระตุกเบา ลอบยิ้มขณะตักใบชาเขียวใส่ป้านชา เธอชงชาเลียนแบบอากงชุนอย่างพิถีพิถัน มั่นใจว่าจะได้คะแนนเต็มสิบ วางจอกชาใกล้ถ้วยน้ำแกงที่เขากินหมด แล้วยกเก็บ หันรอคำสั่ง

“น้ำแกงโถนี้ของคุณฟางเหนียง เฟิ่งหวงพบเธอระหว่างทาง คุณฟางเหนียงกำชับให้บอกนายใหญ่”

หงส์หยกเห็นมือใหญ่ยกจอกชาชะงัก แล้วยกดื่มต่อ เธอรินชาเขียวใสต่ำใกล้ขอบจอก แล้วเอ่ย

“อย่างไร เฟิ่งหวงจะบอกคุณฟางเหนียงว่านายใหญ่ไม่ชอบโสมมาก เห็นควรลดลง”

เธอลอบมอง เจี้ยงหลงสวมชุดถังจวงผ้าไหมสีดำลายมังกร ไม่สวมเครื่องประดับยกเว้นนาฬิกา ผมลงน้ำมันเรียบ ทุยสวย แต่ดกหนาหยักศก คิ้วคันธนูรับดวงตาคมเฉียงผสมโปรตุเกส มือขาวนิ้วเรียวยาวประคองจอกชาใบเล็ก มั่นคง

“ไปเลือกหนังสือในชั้นมานั่งอ่านให้ฟัง”

หงส์หยกสะดุ้ง กำลังพิจารณาใบหน้าคมเข้ม เจี้ยงหลงเอี้ยวหน้ามองตรง นัยน์ตาเทาหม่นลึกแปลก เธอรีบหัน เดินไปชั้นหนังสือ หน้าแดงซ่านนึกถึงจูบเมื่อวาน เธอมองไล่แล้วหยิบนิทานธรรมดา เดินกลับมา

“นั่งสิ”

เธอนั่งตรงข้าม เปิดนิทานชาวบ้านหนุ่มเลี้ยงควายกับสาวทอผ้าอ่านให้ฟัง เจี้ยงหลงจิบชาหมด วางจอก เอนพิงพนัก มือประสานบนท้อง จ้องเฟิ่งหวง

เขานึกถึงน้ำแกงที่คิดว่าเธอทำ ที่แท้เธอชะลอบอกเพื่อดูท่าที ใบหน้างามตรงข้ามผ่องใส จมูกโด่ง ริมฝีปากเย้ายวนหวานยิ่งผลไม้ ชุดถังจวงสีขาวไม่อาจลดสง่าราศี แผ่นหลังตรง

หงส์หยกปิดหนังสือ เงย เห็นเขาจ้องนิ่ง เธอหน้าแดงระเรื่อ “นายใหญ่ให้คะแนนชาวันนี้เท่าไรคะ”

เจี้ยงหลงยกมือประสานที่ปลายคาง มองเรียบเฉย

“ได้สองส่วน”

คิ้วซ้ายหงส์หยกเลิกโก่ง เจี้ยงหลงลอบยิ้มในอุ้งมือ เธอคงสอบได้ที่หนึ่งมาตลอด

“ทำไมคะ ?”

“ไปหยิบป้านชามา”

เธอลุกยกป้านชาที่ยังไม่เทน้ำออก วางตรงหน้า เจี้ยงหลงเปิดฝา เธอก้มมองตาม เขาแอบยิ้ม

“วันนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้ลองชงใหม่ถึงรู้”

คิ้วซ้ายกระตุก เธอถอย แต่มือใหญ่คว้าเอว ตวัดให้ล้มลงนั่งบนตักกว้างแน่นกล้าม เขาประคองหน้างาม โอบหลังรั้งชิด หงส์หยกตาเบิกโต มือยันบ่าแกร่งไว้ เมื่อวานก็โดนหลอกกินเต้าหู้ไปแล้ว

“นายใหญ่ ให้เฟิ่งหวงเรียกคุณฟางเหนียงมาดีไหม”

เขาละสายตาจากริมฝีปาก จ้องตาอัลมอนด์เบิกโพลง

“ไม่ดี”

หงส์หยกกลืนน้ำลาย นัยน์ตาเทาหม่นแน่วแน่ วันนี้คงไม่แคล้ว ขณะเขากดท้ายทอยให้หน้าต่ำลง

“ทำไมนายใหญ่ต้องทำแบบนี้ เฟิ่งหวงเป็นคนรับใช้ของนายหญิงหงส์หยก”

เสียงเธอโกรธกรุ่น มือยันบ่าหนา คนเราไม่อาจตัดสินด้วยหน้าตา น้ำทะเลไม่อาจตวง นายใหญ่ดูสุขุมหล่อเหลา แต่เป็นฮวาซินเจ้าชู้

“ตอนนี้เธออยู่บ้านนี้ เป็นคนของฉัน รอหงส์หยกมา เธอถึงกลับเป็นคนของเธอ”

หงส์หยกโก่งคิ้วซ้ายต่อหน้า มุมปากเขาหยักขึ้นเสี้ยววินาที

“สองอาทิตย์ ช่วงเช้าเรียนสิ่งที่หงส์หยกต้องเตรียมเป็นนายหญิงตระกูลเจี้ยง บ่ายมาห้องหาน เรียนสิ่งที่หงส์หยกต้องรู้ในยามค่ำคืน”

หน้าเธอระเรื่อทีละนิดดั่งดอกแย้มเช้า เขาจดจ้องขณะพูดถึงสิ่งที่เธอต้องทำสองอาทิตย์

“เฟิ่งหวงไม่คาดว่าบ้านตระกูลเจี้ยงยังคงประเพณีสาวใช้ข้างห้อง”

เจี้ยงหลงยิ้มออกมาเมื่อได้ยินปากเย้ายวนช่างเจรจา ทำให้เธอตาพร่า โดนรั้งเข้าหา โน้มศีรษะจูบหนักหน่วง ริมฝีปากอุ่นแย้มเปิดปากเย้ายวน ชิวหาแทรกเกี่ยวลิ้นน้อยให้ตอบสนอง มือที่ยันบ่าอ่อนยวบ เกาะยึดยามเขาร้อนเร่งให้รับไฟรัก

แม้ลมพัดจากประตูบานกว้าง แต่ร่างร้อนระอุของเขาส่งให้เธอร้อนดั่งไฟเผา ร่างกอดรัดแนบ เหงื่อผุดซึมไรผมและหลังจากจูบที่ทวีสวาท

หงส์หยกเพียงรับสิ่งที่เขาสอน นำทางให้เรียนเกี่ยวลิ้น ริมฝีปากหนาครอบเธอ แทะเล็มขอบปากด้วยเสน่หา ลมหายใจกระชั้น

“นะ นายใหญ่”

เสียงหวานร้องเมื่อมืออุ่นทาบเนินทรวงงามใต้ชุดถังจวง เขาลูบแผ่วเชื่องช้าไปกับจูบทรมาน หงส์หยกกำบ่าแน่น แอ่นร่างเข้าหามือที่รุกรานใต้ชั้นในถึงเนื้อเนียนนุ่ม

เขาทาบมือกว้างบนเต้างาม บีบคลึงเบา ๆ เป็นจังหวะ หงส์หยกได้ยินครางทุ้มในลำคอ แรงชายยกร่างบอบบางวางบนโต๊ะ ดันร่างแกร่งเข้าตรงกลางระหว่างขาเพรียวยาว

หงส์หยกเบี่ยงหน้าหนี รู้สึกมือรุกรานด้านล่างเข้าสู่กางเกงสีเข้ม

“ไม่คะ นายใหญ่หยุด”

มือใหญ่ชะงักก่อนถึงเนินเนื้อสาวเพียงน้อย เขาปรับลมหายใจ ซบหน้าซอกคอ พรมจูบโค้งลำคอ แล้วยึดตัวขึ้น อุ้มเธอลงจากโต๊ะ

“พรุ่งนี้บ่ายค่อยมาใหม่ กลับไปเถอะเฟิ่งหวง”

ร่างสูงโปร่งกระถดถอย หันหลังออกไปรีบร้อน ลืมยอบกาย เมื่อถึงประตู เอี้ยวหน้ากลับ เห็นเขายืนริมประตูสวน เหม่อมองนอก

“จริง ๆ นายใหญ่เรียกคุณฟางเหนียงมา เฟิ่งหวงไม่ต้องชงชาบ่าย ไม่ต้องเปลืองตัวเป็นเครื่องสำราญ”

 กึก ! หงส์หยกปิดประตูไม่เบา สาวเท้าเร็วเท่าตัว รีบออกจากตึกเฟยหลง ใจพาลโกรธนายใหญ่เจ้าชู้ ใบหน้าแดงซ่านจนถึงคอ นึกภาพแก่นกายเขาลุกโชนดันเนื้อผ้าสูง หรือเพราะน้ำแกงคุณฟางเหนียงไปตลอดทาง ใจเธอยังครุ่นถึงอารมณ์เสน่หาไม่วาย

ส่วนเจี้ยงหลงไม่หันมองหญิงสาวช่างประชดที่ออกไป ไฟปรารถนาคุกรุ่น แก่นกายผงาดง้ำ ไม่อาจดับได้ด้วยสมาธิ จึงยืนมองสวนจีนรอให้อ่อนลงเอง

หงส์หยก เขาไม่รู้แน่ชัดว่าเธอลอบเข้าบ้านเพื่ออะไร แต่คาดเดาไม่ยาก แหวนหยก... วางนิ่งในตู้เซฟที่ธนาคาร อย่างไรเสียเธอจะหาไม่เจอในบ้านหลังนี้

แต่หงส์หยก... ต้องแต่งกับเขา โดยเร็วที่สุด