17 ยกน้ำชา

17 ยกน้ำชา

ใบหน้างดงามบนร่างระหงแหงนมองท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับย้ำเตือนว่าอากาศของมาเก๊าในหน้าร้อนนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยสักวันเดียว

หงส์หยกเดินไม่รีบร้อน หลังจากออกมาเดินเล่นออกกำลังกายในสวนยามเช้า ก่อนจะมุ่งหน้ากลับเรือนหลัก วันนี้คือวันที่เธอต้องยกน้ำชา

นายแม่จัดชุดมาให้เธอเพียงพอสมฐานะ เป็นกี่เพ้าสีแดงธรรมดา ไม่หรูหรา ไม่โดดเด่น บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเป็นเพียง “คนรับใช้” มิใช่เจ้าสาวเอกของบ้าน

หญิงสาวก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เดินไปตามโถงทางเดินยาวจนถึงห้องนอนเล็กของตน

“อาเจ่ มาเตรียมตัวเร็วเข้า”

เสียงจินเยว่ร้องทักทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป หงส์หยกเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียง มองชุดกี่เพ้าที่แขวนรออยู่หน้าตู้เสื้อผ้าไม้ใบเล็ก

ห้องที่จัดให้เธออยู่คงเป็นห้องของคนรับใช้เก่าของนายแม่ เครื่องเรือนเรียบง่าย ทำจากไม้เนื้อแข็ง ดูทนทานแต่ไร้ความหรูหรา

“รู้หรือยังว่าจะยกน้ำชากี่โมง” หงส์หยกถามเบา ๆ

“นายใหญ่มาแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ข้างล่าง ทุกคนรออาเจ่อยู่คนเดียว”

หงส์หยกสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองแสงแดดนอกหน้าต่างอีกครั้ง ยังเช้าเกินไป… หรือเธอคิดไปเองว่าพิธีควรจะเป็นตอนสาย

“มาเถอะเจ่เจ๊ รีบแต่งตัวเถอะ”

จินเยว่สีหน้าตื่นเต้นจนหงส์หยกอดยิ้มไม่ได้ เด็กสาวคนนี้ยังคงสดใสและไร้เดียงสาเสมอ

“ได้สิ ช่วยอาเจ่แต่งตัวหน่อยแล้วกัน”

ชุดกี่เพ้าสีแดงเรียบ ๆ เมื่ออยู่บนเรือนร่างของหงส์หยกกลับดูไม่ธรรมดา เนื้อผ้าฝ้ายแนบไปกับแผ่นหลังที่เหยียดตรง ส่งให้เอวคอดและสะโพกผายอย่างพอดี

เธอเกล้าผมมวยต่ำท้ายทอยอย่างง่าย ๆ ใช้เพียงคลิปสีดำธรรมดา ไม่ประดับอะไรเป็นพิเศษ ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา

ในเมื่อทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง เธอไม่อยากสร้างความทรงจำสวยงามให้ตัวเองมากเกินไป วิมานกลางอากาศ… ยิ่งสวย ก็ยิ่งเจ็บ

“ไปเถอะอาเจ่ เรียบร้อยแล้ว”

หงส์หยกเดินตามจินเยว่ลงชั้นล่างเข้าสู่โถงรับแขก ตกแต่งด้วยสีแดงเพียงเล็กน้อย เธอก้มหน้ามองพื้นตลอดทาง จนกระทั่งมาหยุดตรงหน้าโต๊ะนายแม่และนายพ่อ จึงค่อยยอบกายแล้วนั่งลงกับพื้น

“มาเสียที เอาล่ะ เริ่มพิธีได้เลย”

หงส์หยกเหลือบตามองชายที่นั่งข้างเธอ เจี้ยงหลงสวมถังจวงสีแดง ผิดไปจากทุกครั้งที่เธอเคยเห็น

เธอรับจอกน้ำชาจากมือเขา รอให้เขายกก่อน จึงส่งต่อให้นายแม่

จากนั้นทำเช่นเดียวกันกับนายพ่อ

พิธีเรียบง่ายจบลงโดยไม่มีคำอวยพรยืดยาว ไม่มีถ้อยคำสัญญาใด ๆ

มีเพียงอากงชุนที่ลุกขึ้นยื่นถุงผ้าของขวัญให้ เธอเงยหน้ามองชายชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น คล้ายอากงหวังของเธอเอง

“ฟ้าสวรรค์บันดาลให้มาเป็นคู่ชีวิต ขอให้หลานทั้งสองครองรักกันจนแก่เฒ่า”

หงส์หยกพยักหน้ารับคำ เธอยังไม่กล้าหันไปมองชายข้างกายด้วยซ้ำ

“มา แม่เตรียมโต๊ะจีนไว้แล้ว ไปกินข้าวมงคลกัน”

“ผมขอตัวพาหงส์หยกกลับตึกเฟยหลงเลยครับ”

ร่างระหงสะดุ้งเฮือก เงยหน้ามองเจี้ยงหลงที่ลุกขึ้นยืน มือใหญ่ยื่นออกมาตรงหน้าเธอ ก่อนที่เธอจะทันตอบ เขาก็โน้มตัวลงคว้ามือเล็กขึ้นมา จูงออกจากห้องไปทันที

“นายใหญ่… ไม่รอให้ถึงเย็นก่อนหรือคะ”

เขาไม่ตอบ เพียงจับมือเธอแน่นพาเดินผ่านสวนเล็ก เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่เหนือศีรษะ ผ่านตึกอิงฮวาที่เธอสังเกตเห็นคุณฟางเหนียงยืนมองอยู่ด้านใน ตึกเฟยหลงประดับโคมแดงเต็มไปหมด จนหงส์หยกอดถามไม่ได้

“ทำไมนายใหญ่ต้องห้อยโคมแดงด้วยคะ”

เขาหยุดเพียงชั่ววินาที ก่อนโน้มกายลงช้อนร่างเธอขึ้น อุ้มข้ามธรณีประตูเข้าไป หงส์หยกตกใจจนต้องโอบแขนรอบคอเขา ไหล่กว้างแข็งแรงใต้ฝ่ามือทำให้หัวใจเธอสั่นแปลก ๆ

“นายใหญ่รู้จักสุภาษิตไทยไหมคะ ดอกพิกุลร่วง”

เขายังคงเดินขึ้นบันไดอย่างมั่นคง

“ตอนนี้นายใหญ่ก็เป็นแบบนั้น”

เขาหยุดมองเธอ “แปลว่าอะไร”

“ก็หมายถึง… กว่าจะพูดได้แต่ละคำ เหมือนกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก”

เขาวางเธอลงบนเตียงใหญ่ที่ประดับโคมแดงเหนือหัวเตียง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“เธออาย”

“ไม่ค่ะ” หงส์หยกเชิดหน้าขึ้น “แค่คิดว่าฟ้ายังไม่มืด เราไม่ควร… เอ่อ… รีบเกินไป”

มือใหญ่เริ่มแกะกระดุมกี่เพ้า เธอรีบจับมือเขาไว้ “มันหน้าอายนายใหญ่”

เจี้ยงหลงยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่มีอะไรต้องอายเลยเฟิ่งหวง… เอามือลงเถอะ”

หงส์หยกชะงักมือตนเอง ปล่อยตกลงข้างลำตัว ยืนรอนายใหญ่แกะกระดุมกี่เพ้า จากนั้นจับร่างเธอหันหลัง รูดซิปออก มีเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อชุดกี่เพ้าร่นลงจากแผ่นหลัง จินเยว่ให้เธอสวมเพียงตู้โตวสีแดงบนล่าง

เพียงกี่เพ้าเปิดออก แผ่นหลังเปิดเปลือย รอยสักลายนกฟินิกซ์พลันปรากฏสู่สายตานายใหญ่

มืออุ่นร้อนทาบบนแผ่นหลัง ปลายนิ้วไล้ตามรอยสักหลากสี ห้าสีรวมกัน ตั้งแต่ส่วนหัวจนปีกสยายออก มือร้อนลูบไล้ถึงส่วนเท้าที่ยืนบนเปลวไฟ รอยสักแม้ไม่ทั่วแผ่นหลัง มีเว้นเนื้อนวลขาวไว้บ้าง แต่ใหญ่พอสมควร เขารู้ว่าต้องใช้เวลาสักนาน

“นายใหญ่รังเกียจหรือเปล่า”

เจี้ยงหลงยังพูดไม่ออก นัยน์ตาเทาล้ำลึกเปล่งประกาย ปลายนิ้วลูบผ่านตัวนกหลากสีดั่งมีชีวิต เขาผลักชุดกี่เพ้าออกจากไหล่ ดึงลงจากกายสาว หมุนหงส์หยกให้กลับมารับจูบร้อนแรงแสนหวาน

หงส์หยกหลงในเสน่หาสัมผัสร้อนแรง ไม่รู้ตัวจนล้มลงเตียงนอน โดยมีร่างสูงใหญ่เปลือยกายทั้งหมดตามทาบติด แทรกกายลงหว่างขาเธอ

เจี้ยงหลงพรมจูบลงซอกคอ ผ่านไหล่บอบบางนวลเนียน ค่อยลงเนินเต้างามด้านบน มือกอบฐานทรวง ดันขึ้นให้จงอยงามตั้งชูชัน นิ้วตวัดผ่านแผ่วเบา หัวนมเล็กสีชมพูสวยสด เขาดูดกลืนกินหิวกระหาย ลิ้นสากตวัดข้างในตรงฐานหัว

ร่างหงส์หยกแอ่นรับแรงปรารถนา มือเรียวแทรกเข้าเส้นผมเทาเข้มของนายใหญ่ ตรึงแน่น อารมณ์พิศวาสนำพาให้หลงลืมทุกสิ่ง ไม่รู้ตัวยามเจี้ยงหลงถอดชิ้นส่วนที่เหลือจากร่างกายสาว

มือร้อนลูบลงด้านล่าง ผ่านเอวกิ่ว แล้ววกขึ้นเคล้นคลึงทรวงงามอีกครั้ง ปากหนายังไม่ปล่อยถันงาม เฝ้าดูดกินเคล้นคลึงไม่ห่าง ความอวบอิ่มเต็มมือใหญ่ กายชายแทรกเข้าให้ปลายป้านสัมผัสทางเข้าเล็กน้อย สร้างความคุ้นเคย ให้หงส์หยกรับรู้สิ่งที่กำลังเกิด

เจี้ยงหลงพลิกร่างบอบบางนอนคว่ำ เขาปลดผมจากพันธนาการ โยนคลิปติดผมทิ้ง สางมือเข้าให้เส้นผมสยายเต็มแผ่นหลัง มือใหญ่ลูบลงเรื่อย ๆ ผ่านรอยสักลงสะโพกงาม แล้วกอบกุมแน่น วกขึ้นแผ่นหลังถึงท้ายทอย ปัดปอยผมออก แล้วโน้มกายลงใกล้

“ไม่เลย นายใหญ่ไม่รังเกียจสักนิด”