16 พระจันทร์แทนใจ

16 พระจันทร์แทนใจ

ยามค่ำคืนของคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง หงส์หยกย้ายมาอยู่เรือนใหญ่แล้ว ห้องเล็กของเธอหันออกไปทางหลังบ้าน มองเห็นเพียงเรือนคนรับใช้และต้นอิงฮวาที่กำลังผลิดอกขาวสะพรั่งท่ามกลางความมืด

สองวันที่ผ่านมาเธอค้นแทบทุกซอกมุมของตึกเฟยหลงแต่ก็ยังไม่พบสิ่งที่ตามหา

คิ้วคันศรขมวดเล็กน้อย เธอเหลือเวลาเพียงหนึ่งวัน

หงส์หยกเติบโตมากับความรับผิดชอบ มองโลกด้วยความจริงมากกว่าความหวัง เธอรู้ดี… เวลาหนึ่งวัน แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหาแหวนหยกเจอ

มือเรียวเกาะขอบหน้าต่างเก่าแก่แน่น เสียงกู่เจิ้งของคุณฟางเหนียงแว่วมาจากอีกฟากหนึ่งของสวน เสียงเศร้าสร้อยราวกับถ่ายทอดความอัดอั้นจากส่วนลึกของหัวใจ

ดวงตาอัลมอนด์ทอดมองต้นอิงฮวาหน้าเรือนของฟางเหนียง ต้นไม้เก่าแก่ที่หยั่งรากลึกลงในผืนดินเฉกเช่นเดียวกับตัวหญิงผู้นั้น

ไม่ว่าหงส์หยกจะได้ยกน้ำชาในฐานะไหน่ไน่ หรือจะขึ้นเกี้ยวเป็นเจ้าสาวอย่างถูกต้องตามประเพณี

ฟางเหนียงก็ยังคงอยู่ที่นี่อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้เหมือนต้นอิงฮวาต้นนั้นที่ไม่มีวันถูกถอนราก

ด้วยเหตุผลใดก็ตามญาติห่าง ๆ หรือเสน่หาที่ตัดไม่ขาดต้นอิงฮวาต้นนั้นจะยังคงต้องได้รับการดูแลและเธอ… คือคนที่ต้องยอมรับมันไว้

หงส์หยกก้มมองมือของตนเอง นิ้วเรียวเล็กดั่งลำเทียนที่เกาะกุมขอบไม้หน้าต่าง

เธอจำเป็นต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาแหวนของอาม่าเจอ อยู่ในฐานะไหน่ไน่คนใหม่…ยังดีกว่าการแต่งเข้ามาเป็นนายหญิง

นายหญิงที่ต้องคอยดูแลไหน่ไน่คนอื่นซึ่งไม่รู้ว่าจะมีอีกกี่คนในอนาคต

พรุ่งนี้เธอจะหยุดค้นหาแหวนและออกไปโรงแรม

หน้าหวานคมเงยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเสียงกู่เจิ้งเงียบลงพร้อมกับแสงไฟจากเรือนอิงฮวาที่ดับไปในความมืด

หงส์หยกรู้ดีว่าตนเองต้องไปหาซูเม่ยอีกครั้งเพื่อยืนยันความคิดในใจ

บางที… การเป็นภรรยาเก็บ อาจเจ็บปวดน้อยกว่าการเป็นเมียแต่ง

ร่างระหงแหงนมองยอดอาคารสูงไม่มากนัก อันเป็นข้อจำกัดของเขตวิถีการบิน ทว่าอาคารกินพื้นที่กว้างใหญ่เสียจนดูคล้ายปราสาทขนาดมหึมากลางเกาะมาเก๊า

ผมเกล้ามวยสูง ปล่อยลูกผมบางส่วนข้างขมับ ปักปิ่นหยกเรียบงาม สวมกี่เพ้าสมัยนิยมสีงาช้างลวดลายคราม ชายกระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย มือหนึ่งถือกระเป๋าหนังแกะสีขาว อีกข้างประดับสร้อยไข่มุกทรงหยดน้ำ

ขณะก้าวขึ้นบันไดกว้าง หงส์หยกเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดด้านหน้าโรงแรมในใจภาวนาเพียงให้เจี้ยงหลงยุ่งเกินกว่าจะใส่ใจแขกผู้หญิงเพียงคนเดียวเช่นเธอ

วันนี้เธอกล้ามาที่โรงแรมคาสิโนหลงพาเลซโดยไม่ลังเลเพราะรู้รู้ดีว่าองครักษ์ประจำตัวนายใหญ่มักอยู่ข้างกายเขาบริเวณด้านหน้าโรงแรมจึงมีเพียงพนักงานต้อนรับธรรมดา

“หลงพาเลซยินดีต้อนรับครับ”

หงส์หยกยิ้มบาง พยักหน้ารับ แล้วเยื้องย่างด้วยรองเท้าส้นสูงสีขาวเข้าไปยังห้องอาหารกึ่งไนต์คลับ

ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท นักร้องและวงดนตรีคงเริ่มแสดงอีกประมาณชั่วโมงหนึ่งไนต์คลับตกแต่งสไตล์จีนย้อนยุคราวทศวรรษหกศูนย์ พนักงานบริการหญิงสวมกี่เพ้าสีน้ำตาลเข้มชายสวมถังจวงสีเดียวกัน

โต๊ะจัดทั้งแบบโซฟายาวและโต๊ะแยกเก้าอี้ กระจายทั่วพื้นที่ หงส์หยกเลือกมุมที่มองเห็นเวทีได้ชัดไม่ใกล้ไม่ไกล และแสงไฟไม่ส่องถึง

“คุณผู้หญิงรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

“ไวน์แดงค่ะ”

“เลือกปีหรือแหล่งผลิตไหมคะ”

“ไม่ค่ะ จัดมาได้เลย”

แสงไฟสลัวในโทนแดงเข้มราวห้องมงคล ส่งให้เวทีกลางยิ่งโดดเด่น

นิ้วเรียวดั่งลำเทียนเคาะเบา ๆ บนเบาะหนังสีแดง อีกมือวางนิ่งบนตัก ร่างกายนั่งตรงรอเวลา

ไวน์แดงรสฝาดอมเปรี้ยวในแก้วใสสะท้อนแสงไฟสีแดงไม่แปลกที่หลงพาเลซจะเป็นคาสิโนอันดับหนึ่งของมาเก๊าแม้แต่ไวน์ยังคัดสรรอย่างดี

ของเหลวสีแดงกำมะหยี่ไหลผ่านริมฝีปากเธออมไว้ชั่วครู่ก่อนกลืน

กลิ่นสมุนไพรบางอย่างลอยขึ้นในโพรงจมูกรสฝาดนำ ก่อนเปรี้ยว แล้วจึงหวาน

หงส์หยกหลับตาพริ้มซึมซับรสชาติก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อเสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้น

ไฟในห้องอาหารค่อย ๆ ลดลงทุกสายตาหันไปยังเวที

ซูเม่ยก้าวออกมาในชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงชายผ่าข้างสูงถึงสะโพก รูปร่างเล็กแต่โค้งเว้าอวบอิ่มยืนกลางเวทีพร้อมรอยยิ้มบางและเสียงร้องหวานใส

ค่ำนี้เธอไม่ได้ร้อง เถียนมี่มี่ อย่างเคยแต่เป็น เยว่เหลียงไต้เปี่ยวหวอเตอซิน“พระจันทร์แทนใจฉัน” บทเพลงของเติ้ง ลี่จวิน

ดวงตาอัลมอนด์ของหงส์หยกหรี่ลงเล็กน้อยยามเสียงขลุ่ยจีนเคล้าเสียงร้องอันนุ่มลึก

เสียงของซูเม่ยคล้ายสะอื้นคล้ายน้ำผึ้งคล้ายเสียงคนเพิ่งตื่นจากฝัน มือที่กำไมโครโฟนสั่นเล็กน้อยดวงตารื้นเงาบางคำขาดห้วง

บทเพลงเดิมไม่มีขลุ่ยจีนแต่การเรียบเรียงใหม่นี้กลับทำให้เสียงร้องยิ่งเศร้าราวกับบทวอนขอให้ชายคนรักหวนคืน

ไม่ใช่เพียงเพลงรักแต่เป็นคำอธิษฐานใต้แสงจันทร์เดียวกัน

‘พระจันทร์แทนใจฉันเธอถามฉันว่ารักเธอลึกเพียงใดฉันรักเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกของฉันจริงแท้ความรักของฉันก็จริงแท้…’

หงส์หยกจ้องมองเวทีไม่วางตาเธอรู้ดี…บทเพลงนี้ไม่ได้ร้องเพื่อผู้ชมทั้งห้อง

แต่มันกำลังร้องให้ใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

หงส์หยกวางแก้วไวน์ลงแทบจะในทันที ลุกพรวดจากโซฟาสีแดง คว้ากระเป๋าถือใบยาวสีขาวขึ้นแนบลำตัว แล้วเบือนหน้าหนีเวที หันหลังจะออกจากห้องอาหารให้เร็วที่สุด

ท่ามกลางแสงไฟสีแดงที่สาดส่องไปยังเวทีกลาง ด้านในกลับมืดสลัว หากแต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงโซฟามุมหนึ่งใกล้ทางออก รายล้อมด้วยกลุ่มคนสองสามคน และมีองครักษ์ยืนเรียงรายด้านหลัง

ร่างระหงแข็งทื่อในเสี้ยววินาทีไม่อาจหลบเลี่ยงสายตาสีเทาหม่นดั่งเหยี่ยวที่จับจ้องมาอย่างแม่นยำ

นายใหญ่ตระกูลเจี้ยงดูประหลาดใจเพียงชั่ววูบ ก่อนดวงตาคู่นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นพายุแห่งความโกรธที่แผ่กระทบตรงมายังเธอเต็มแรง

เสียงขลุ่ยท่อนสุดท้ายค่อย ๆ เบาลงจนเพลงจบเสียงปรบมือ เสียงผิวปากดังขึ้นรอบทิศบางคนลุกขึ้นเดินไปมอบรางวัลให้ซูเม่ยถึงขอบเวที

แต่หงส์หยกกลับทำได้เพียงยืนนิ่งถูกตรึงด้วยสายตาสีเทาหม่นราวทะเลคลั่ง

“นายใหญ่ให้มาเชิญครับ” เสียงลี่จิ่นดังขึ้นข้างตัว เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเห็นองครักษ์ประจำตัวยืนรออยู่แล้วโดยที่เธอไม่ทันสังเกต

ระยะทางไม่กี่เมตรจากมุมห้องถึงโต๊ะของนายใหญ่กลับยาวนานราวเดินผ่านทะเลเพลิง สายตาสีเทายังคงจับจ้องเธอไม่วางกร้าวกระด้างขึ้นทุกก้าวที่เธอเดินเข้าใกล้

ชุดกี่เพ้าสีงาช้างสะท้อนแสงในความมืดของไนต์คลับเนื้อผ้ามันเงารัดรึงเน้นสัดส่วนทุกส่วนของเรือนร่าง

เจี้ยงหลงไล่สายตามองตั้งแต่ปลายผมเกล้ามวยลำคอขาวผ่อง เอวคอดบางทรวงอกอิ่มที่ดันเนื้อผ้านูนสูงจนถึงรองเท้าส้นสูงสีขาวที่ขับให้ปลีน่องเรียวยาวยิ่งกว่าเดิม

ริมฝีปากสีเบอร์กันดีสีเดียวกับที่เขาเคยเห็นเมื่อคืนก่อน

ดวงตาอัลมอนด์กลมเบิกเล็กน้อยมีร่องรอยหวั่นไหว แต่ท่วงท่ากลับยังสง่างามดั่งหงส์

เขาเหลือบตามองคู่ค้าร่วมโต๊ะทุกคนเข้าใจสัญญาณนั้นดีต่างเอ่ยขอตัวลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่ต้องมีคำพูดใด

เหลือเพียงเขากับเธอ

“นายใหญ่” เสียงหวานนุ่มเอ่ยขึ้นหงส์หยกหยุดยืนตรงหน้าโซฟาไม่ยอบกาย

“นั่งลง” นิ้วชี้ของเจี้ยงหลงตวัดไปยังที่ว่างข้างกาย ไม่หันมามองเธอแม้แต่น้อย

ทันทีที่เธอนั่งลงลำแขนแข็งแรงก็โอบหลังรัดเอว ดึงเธอเข้าไปชิดต้นขาใหญ่

หงส์หยกรีบยกมือยันเอวสอบของเขาไว้ผ้าไหมถังจวงเย็นเฉียบไม่ต่างจากดวงตาสีเทาที่หันกลับมามองตรง ๆ

“มาทำอะไรที่นี่”

“เฟิ่งหวงแค่อยากพักผ่อน”

มือที่รัดเอวเธอบีบแน่นขึ้นร่างสาวเผลอเกร็ง

“มีสิ่งหนึ่งที่เธอต้องจำไว้ให้ดี”เสียงทุ้มต่ำกระซิบใกล้ใบหน้า “ฉันไม่ชอบคนโกหก”

หงส์หยกนิ่งไป ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะคลายออกช้า ๆ เธอหันมองไปทางเวทีซูเม่ยยังคงร้องเพลงต่อไปเสียงหวานใสยังมอบความสุขให้ทั้งห้อง

“เฟิ่งหวงแค่อยากรู้บางอย่าง”

“ถ้าอยากรู้อะไร ถามฉัน” เจี้ยงหลงเอ่ยเสียงราบ “ไม่จำเป็นต้องมาดูด้วยตัวเอง”

หงส์หยกก้มมองมือตัวเอง ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อผ้าเรียบลื่นก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง

“พรุ่งนี้เฟิ่งหวงต้องยกน้ำชาเป็นไหน่ไน เฟิ่งหวงแค่อยากเห็นด้วยตาตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าตัดสินใจไม่ผิด”

เจี้ยงหลงนิ่งไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยเสียงต่ำหนักแน่น

“ตั้งแต่เด็ก ฉันถูกอบรมโดยทวดรับตำแหน่งตั้งแต่อายุสิบเก้า ทุกการตัดสินใจในตระกูลผ่านฉันเพียงคนเดียว”

ดวงตาสีเทาหม่นจับจ้องเธอแน่วแน่

“ฉันคิดถี่ถ้วนแล้วและรับรองด้วยเกียรติของนายใหญ่ว่าสิ่งนี้ดีที่สุดสำหรับทั้งเธอและฉัน”

“เป็นไหน่ไนจะดีได้อย่างไรคะนายใหญ่” หงส์หยกถามเสียงสั่นเล็กน้อย

“แต่งกับชายอื่นเป็นภรรยาเพียงคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ”

มือใหญ่รัดเอวเธอแน่นขึ้นทันทีแรงหึงพลุ่งพล่านจนอกแกร่งสั่นสะเทือน

“ไม่ดี”

คิ้วซ้ายของเธอโก่งสูง “ไม่ดี ?แล้วอะไรถึงจะเรียกว่าดี เฟิ่งหวงเป็นซานไหน่ไนวันหนึ่งอาจมีซื่อไหน่ไน อู่ไหน่ไน”

หน้าเข้มก้มต่ำลงใกล้ กลิ่นแอลกอฮอล์ กำยาน และกลิ่นกายร้อนระอุอบอวล

“ตอนนี้ไม่ใช่ซานไหน่ไนแล้ว”

หงส์หยกชะงักก่อนดวงตาจะสั่นไหวเมื่อเข้าใจความหมาย ภาพซูเม่ยที่ร้องเพลงทั้งน้ำตาแล่นวาบขึ้นมาในหัว

“กลับกันเถอะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

เจี้ยงหลงลุกขึ้นยืนยื่นมือให้เธอ หงส์หยกมองมือใหญ่นั้นครู่หนึ่งก่อนวางมือลงไป

ภาพนายใหญ่จูงมือหญิงสาวนิรนามเดินออกจากคาสิโนหลงพาเลซ

สร้างความแตกตื่นไปทั่วบริเวณ

พนักงานทุกคนโค้งคำนับรวมถึงโค้งคำนับเธอไปพร้อมกัน องครักษ์ชุดดำตามหลังเป็นขบวน ฝ่ามือเล็กชื้นเหงื่อจนเจี้ยงหลงเหลียวมอง

“ต่อไปจะไปไหนต้องมีองครักษ์ไปด้วยเข้าใจหรือไม่”

“ค่ะ เฟิ่งหวงเข้าใจ”

“ดี”

เขาดันแผ่นหลังบางให้ขึ้นรถแล้วตามขึ้นไปนั่งข้างกัน มือใหญ่กุมมือเธอแน่นวางลงบนตักอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“อย่ากังวลเรื่องอนาคตปล่อยให้ฉันจัดการเองมีฉันอยู่เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” ประโยคเรียบง่ายแต่น้ำเสียงทุ้มต่ำมั่นคงกลับทำให้หัวใจหงส์หยกบีบรัดแน่น

ตลอดชีวิตเธอเข้มแข็งเพียงลำพังแบกรับทุกอย่างโดยไม่เคยพึ่งใคร

แต่ในวินาทีนั้นเธอกลับรู้สึกได้ว่าการมีใครสักคนยืนอยู่ข้าง ๆ มันอันตรายต่อหัวใจเพียงใด

“ค่ะนายใหญ่ เฟิ่งหวงจะจำไว้”