6

“คุณไม่ควรรู้จักฉัน แดเนียล”

 อลินทิราเหยียดมุมปากพร้อมหรี่นัยน์ตาลง “ฉันว่าคุณควรกลับไปเสียจะดีกว่าเพราะสิ่งที่คุณกำลังตามหามันก็แค่ความสูญเปล่า”

“มันอยู่ในมือคุณ ออโซลย่า...มันเป็นความลับที่อาจฆ่าคนได้ทั้งโลก!”

แดเนียลยังคงเยือกเย็นแม้คำพูดนั้นจะทำให้อีกฝ่ายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาอีก นอกเหนือจากความลังเลในแววตาสีน้ำตาลแกมเขียวใสสว่างคู่นั้น อีกอย่างหนึ่งที่เขายังมองเห็นได้ชัดเจนก็คือ ออโซลย่า เป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์ดึงดูดยิ่งกว่าในรูปบนหน้าจอแล็ปท็อป

“ไซออนเนตบอกอะไรคุณบ้างหรือเปล่าเกี่ยวกับสิ่งนั้นที่เขาใช้ให้คุณไปจารกรรมมันมา”

“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้!”

 หญิงสาวแผดเสียงโต้กลับโดยไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าร่างสูงใหญ่กำลังคืบเข้ามาใกล้ทุกขณะ เธอรู้เพียงว่าประสาทสั่งการควบคุมกำลังเริ่มเสียศูนย์ เธอไม่เคยพบเจอใครที่ไม่แสดงออกซึ่งความสะทกสะท้านใด ๆ ทั้งที่ถูกปืนจ่ออยู่ตรงหน้าเช่นเขา

“ฉันเป็นคนขององค์กร เมื่อไหร่ที่ได้รับคำสั่งฉันก็ต้องทำภารกิจให้ลุล่วง ฉันปฏิบัติตามหน้าที่โดยไม่จำเป็นต้องมีคำถาม”

“น่าชื่นชมสายลับแสนสวยที่ยอมให้องค์กรมืดใช้เป็นเครื่องมือ”

“คุณว่าอะไรนะ”

“ผมอยากแนะนำให้คุณปฏิเสธคำสั่งที่คุณไม่มีวันรู้ว่ามันจะทำให้คนอื่นพบกับความหายนะมากแค่ไหน!”

“แดเนียล...อ๊ะ!”

 หญิงสาวร้องได้แค่นั้นเพราะมัวแต่ฟังสิ่งที่เขาพูดโดยไม่ทันได้ระวังปลายกระบอกปืนที่ถูกเจ้าของร่างสูงใหญ่จับมันไว้ด้วยมือเปล่าก่อนรวบข้อมือบางและหักมันทั้งสองข้างจนปืนกระเด็น

“โอ๊ย! ไม่!”

 อลินทิราร้องเสียงหลงเมื่อถูกจู่โจมชนิดไม่ทันตั้งตัว ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะว่องไวและตอบโต้เธอได้อย่างชำนาญ แดเนียลใช้แขนหนารวบร่างระหงเข้าไปหาอกกว้าง อลินทิราไม่มีโอกาสได้สั่งสอนเขาอย่างใจคิดเพราะแขนทั้งสองข้างถูกมือหนาราวคีมเหล็กจับไพล่ไว้ข้างหลังและใบหน้าหวานอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ

“ปล่อยฉัน! แดเนียล ฉันน่าจะยิงคุณเสีย...โอ๊ย!”

อลินทิราร้องออกมาอีกเมื่ออีกฝ่ายออกแรงกดข้อมือบางจนเจ็บร้าวไปถึงหัวไหล่ น่าเจ็บใจอย่างที่สุดเพราะเธอประเมินเขาต่ำเกินไป แดเนียล ไพรซ์ มีอะไรมากกว่าที่เธอคิด

“บอกผมมาว่าชิปอยู่ที่ไหน!”

ชายหนุ่มคำรามถามเสียงลั่น เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ นัยน์ตาสีน้ำเงินอมม่วงฉายความดุกร้าวออกมาอย่างน่ากลัว

“ไม่! คุณจะไม่ได้อะไรจากฉัน และจะไม่มีวันรู้ด้วยว่าไอ้ชิปนั่นอยู่ที่ไหน”

“ผมขอถามคุณอีกครั้ง ถ้าไม่ยอมบอก ออโซลย่าต้องสิ้นชื่ออยู่ที่แคนยอนแลนด์นี้แน่!”

“ถ้าการตายของฉันจะมีเกียรติ...อื้อ!”

ร่างระหงคำรามใส่เขาบ้างก่อนตอบโต้กลับด้วยเข่าทว่าโชคร้ายที่แดเนียลตะปบขาเรียวข้างนั้นไว้ได้เสียก่อนและจับมันกดไว้กับบั้นเอวไม่ยอมปล่อย

“ชื่อของคุณไม่มีวันได้จารึกลงบนฮอล ออฟ เฟรม อย่างคนที่กล้าหาญหรอก ออโซลย่า ตราบใดที่คุณยังเต็มใจให้องค์กรมืดใช้เป็นเครื่องมือ!”

“โอ๊ย!”

เสียงหวานกรีดลั่นเพราะคนตัวใหญ่ดันร่างแบบบางไปชนด้านข้างรถคาดิลแล็ค อลินทิราเบิกตาโพลงเมื่อเธออยู่ในท่าที่ด้านหน้าเบียดชิดกับเขาซ้ำร้ายยังรู้สึกว่ามือหนาสากระคายปัดป่ายไปบนเรียวขาที่ยังพาดอยู่บนเอวของเขา

“ผมไม่ได้เรียนรู้แค่เรื่องธุรกิจกับวิทยาศาสตร์หรอกนะ แต่วิชาป้องกันตัวสอนผมให้รู้จักความรอบคอบ อย่าได้ประมาท...โดยเฉพาะกับผู้หญิง!”

เสียงห้าวดุนั้นดังอยู่ชิดใบหูหญิงสาวก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะชูมือข้างหนึ่งซึ่งกำปืนพกกระบอกเล็กที่เขาดึงมันออกมาจากสายรัดถุงน่อง

“นี่คุณ!” สายลับสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาล้วงลึกเข้าไปใต้กระโปรงและควานไปทั่วขอบแพนตี้รอบสะโพกผาย เจ้าของใบหน้าทรงเสน่ห์ร้ายกาจทำให้เธอร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อลินทิราไม่เคยแนบชิดกับผู้ชายคนไหนมากถึงขนาดนี้

“แดเนียล...คุณมันคนไร้มารยาท!”

“ถ้าขืนผมยังมารยาทดีกับคุณก็อาจจะตายด้วยวิคทอริน็อกส์เล่มนี้ก็ได้!”

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มดึงมือหนาออกมาจากชายกระโปรงพร้อมมีดพับด้ามเล็กที่เธอเหน็บติดตัวไว้ยามฉุกเฉิน หญิงสาวพยายามฮึดสู้ทว่าก็ไม่อาจตอบโต้คนที่เธอเคยปรามาสเขาไว้ในใจแต่แรก แดเนียลทั้งฉลาดและแข็งแกร่ง แต่สายลับสาวก็ยังคิดหาวิธีเอาตัวรอดแม้จะอยู่ในอ้อมกอดที่รัดเธอแน่นยิ่งกว่าโซ่เหล็ก

“บอกผมว่าชิปนั่นอยู่ที่ไหน!”