7

ร่างสูงใหญ่ยังเค้นถามขณะกดลำตัวลงกับร่างนุ่มที่อ่อนยวบลงเล็กน้อย ชายหนุ่มจ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลแกมเขียวประกายอย่างจะให้ทะลุเข้าไปถึงใต้บึ้ง

“ฉันบอกแล้วยังไงว่าสิ่งที่คุณกำลังตามหามันก็แค่ความว่างเปล่า ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณทั้งนั้น”

“อย่ามาปากแข็งกับผม!”

ใบหน้าคร้ามเข้มดุดันก้มลงไปจนชิดใบหน้าหวานที่เบี่ยงหลบแทบไม่ทัน อลินทิราเริ่มหายใจขัดและเจ็บร้าวตรงข้อมือที่เขารวบไว้ด้านหลังและบีบมันแทบจะให้ป่นเป็นผง หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นขณะรับรู้ถึงลมหายใจหนักที่พ่นลงบนแก้มเปล่งปลั่ง เธอคุ้นเคยต่อการเผชิญหน้าในสถานการณ์วิกฤติ แต่ไม่ใช่การได้ใกล้ชิดแนบสนิทถึงขนาดนี้

“ผมจะเชื่อที่คุณบอกว่าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับของที่คุณขโมยมา เพราะไซออนเนตไม่มีวันบอกคุณหรอกว่าสิ่งที่ผมกับทีมนักนิวเคลียร์ฟิสิกส์ค้นพบทำอะไรได้บ้าง เขาไม่มีวันบอกคุณว่ามันเป็นธาตุลำดับที่ 119 ...ธาตุหนักอย่างยิ่งที่พัฒนาเป็นอาวุธอานุภาพร้ายแรงกว่ายูเรเนียมหรือพลูโทเนียมที่ใช้ผลิตนิวเคลียร์นั่นเสียอีก!...ทีนี้คุณรู้หรือยังว่ามันไม่ใช่แค่ความว่างเปล่าที่คุณหยิบฉวยมันออกมาจากห้องปฏิบัติการของผม!”

พอเขาพูดจบคนฟังก็นิ่งอึ้ง อลินทิราคล้ายสะดุดลมหายใจตัวเอง หากเป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ สิ่งที่อยู่กับตัวเธอก็อันตรายมากทีเดียว หญิงสาวรู้ดีว่าแดเนียลไม่ได้โกหก หาไม่แล้วค่าตอบแทนของการจารกรรมครั้งนี้จะสูงลิบถึงยี่สิบล้านดอลล่าห์เทียวหรือ และหาไม่แล้วมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้จะไม่ควานหาตัวเธอแทบพลิกแผ่นดินเพื่อให้ได้ชิปข้อมูลกลับไปเช่นนั้นหรือ

แต่...หากแดเนียลได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ไม่แน่หรอกว่าเขาจะไว้ชีวิตจารชนอย่างเธอ  คงจะเป็นการดีกว่าหากเธอจะยื้อเวลาไว้เพื่อหาวิธีหลบหนี

“ฉันไม่มีวันบอกคุณ...และคุณก็จะไม่มีวันได้ในสิ่งที่คุณต้องการ”

“แน่ใจนะว่าจะไม่คืนชิปให้ผม”

ชายหนุ่มลดเสียงต่ำและขบกรามเสียงดังจนหญิงสาวเกิดความหวั่นหวาด ทว่าอลินทิราก็ยังเชิดหน้าอย่างท้าทาย

“ฉันแน่ใจ! ไม่ว่าคุณจะทำยังฉันก็ไม่มีวันบอกคุณ”

“ได้! ออโซลย่า ผมก็มีวิธีการของผมที่จะเค้นเอามันจากคุณจนได้!”

เร็วกว่าที่หญิงสาวจะคาดคิดเมื่อใบหน้าคมคายก้มลงไปหาอย่างรวดเร็วก่อนลิ้นหนาจะฉกเข้าไปในปากอิ่มที่เผลอเผยอออกด้วยความตื่นตระหนก

                อลินทิราตัวชาไปชั่วขณะที่บุรุษเรือนร่างกำยำสูงใหญ่กระชากสติสัมปชัญญะของเธอออกไปด้วยสัมผัสทางปากที่ไม่เคยให้ใครได้จาบจ้วง

“อื้อ!” พอรู้สึกตัวอีกทีหญิงสาวจึงพยายามตะเบ็งเสียงผ่านลำคอแต่ไม่อาจหลุดลอดออกมาพ้นริมฝีปากที่ถูกประกบปิดไว้แน่น เธอจะทำอะไรได้บ้างกับร่างกายที่รุ่มร้อนจนอ่อนเปียกเมื่อพบกับประสบการณ์ใหม่จากปลายลิ้นหนาซอกไซ้ไปทั่วทุกแห่งในกระพุ้งแก้มซึ่งแม้แต่ชายหนุ่มเองที่อยากสั่งสอนสายลับสาวก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกอณูในปากเล็กนั่นหอมหวานเย้ายวนใจมากแค่ไหน แต่แล้วแดเนียลกลับต้องทิ้งสัมผัสสุดท้ายอันหวามไหวไว้บนริมฝีปากอ่อนบางที่สั่นระริกบนใบหน้าหวาน

“ฉันจะฆ่าคุณ แดเนียล ไพรซ์!”

 อลินทิราคำรามลึกในลำคอเหมือนนางเสือสาวติดจั่น ร่างสูงใหญ่ยังตรึงมือเธอไว้ด้านหลังร่างบอบบางซึ่งถูกดันชิดด้านข้างของรถคาดิลแล็คโดยที่ขาเรียวยาวก็ยังพาดอยู่บนเอวหนาแนบแน่น ชายหนุ่มจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยและแค่ยกยิ้มมุมปากพร้อมกับเลิกคิ้วอย่างผู้กำชัยชนะ

“คุณได้โอกาสนั้นไปแล้ว ออโซลย่า...ตั้งแต่ตอนที่คุณจ่อปืนมาที่ผม”

“และฉันก็จะไม่มีวันใจอ่อนกับคนที่ฉันไม่รู้จัก สาบานได้!”

“ตอนนี้คุณก็รู้จักผมแล้วนี่ไง แต่คุณจะไม่มีวันได้โอกาสนั้น โอกาสที่ได้ฆ่าคนที่จะพาคุณไปลงโทษให้สาสม!”

“คุณจะพาฉันไปไหน?” สายลับสาวตั้งคำถามเสียงพร่า ไม่นึกเลยสักนิดว่าคนที่เคยเข้มแข็งอย่างเธอจะมาเสียท่าให้นักนิวเคลียร์ฟิสิกส์ในคราบนักธุรกิจจับตัวได้

“เป็นอะไรไปล่ะ ออโซลย่า...คุณกลัวหรือ?” แดเนียลเลิกคิ้วและเหยียดปากราวจะเยาะเย้ยให้กับร่างบอบบางที่เริ่มสั่นเทา แสงสีส้มยามอัสดงจะลาลับพาดผ่านบนใบหน้าคร้ามคมทว่าน่าพรั่นพรึง เขากำลังเยือกเย็นลงในขณะที่ความร้อนในกายของอลินทิราพุ่งสูง หญิงสาวไม่เคยคาดคิดว่าคนเก่งอย่างเธอต้องมาพบเจอกับหนทางตีบตัน เขาจะทำอะไรกันแน่...เขาอาจพาเธอไปทรมานแล้วฆ่าทิ้งเสียหากเธอยอมคายความลับ

“ไม่!” เสียงอันมั่นคงถูกขับออกมาจากเรียวปากอิ่มสวย “ฉันไม่เคยกลัวอะไร ถ้าฉันเป็นคนขี้ขลาดก็ไม่มีวันที่จะทำงานให้ไซออนเนตได้”

 “ใช่!...คุณผู้หญิง...ไซออนเนตต้องการคนกล้าหาญที่ไม่จำเป็นต้องมีมันสมองไว้คอยคิดตริตรองหรือสงสัยในคำสั่งขององค์กร หรือคุณจะปฏิเสธอีกว่าไม่ใช่”

ยิ่งพูดก็ดูเหมือนเธอจะยิ่งถูกเขารุกไล่และตีกรอบให้แคบลงทุกด้าน สายลับสาวจึงเลือกที่จะไม่ออกความเห็นใด ๆ ต่อไปเกี่ยวกับสิ่งที่เธอกระทำ

“แดเนียล...” อลินทิราลดเสียงต่ำก่อนพูดอย่างอ่อนหวานและปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นฝ่ายเบียดตัวเข้าหาเขามากขึ้น