24 ทรายดูด

24 ทรายดูด

เขากัดฟันกรอกสบถคำหยาบแล้วกระโดดคร่อมม้าก่อนจะกระทุ้งส้นเท้าลงสีข้าง จากนั้นม้าสีหมอกก็พุ่งทะยานฮ่อเหยียดสุดตัวตามเธอไปติด ๆ โดยมีเสียงหัวเราะของราชิดไล่หลัง

เขาพยายามควบคุมจิตใจตนเองให้สงบเมื่อเห็นหลังของขอบฟ้ากลายเป็นจุดเล็ก ๆ ห่างไกลออกไปทุกที หากเป็นปกติเขาคงสงบและรับมือได้อย่างเฉียบคมมากกว่านี้

ทว่าพอเป็นเธอ เขากลับรู้สึกโกรธและกลัวในขณะเดียวกัน ความเวิ้งว้างจะฆ่าเธอทีละน้อย ตายช้า ๆ อย่างทรมาน

แค่จินตนาการท้องไส้พลันวูบโหวงหายใจติดขัด เร่งฝีเท้าม้าให้เร็วที่สุดเท่าที่ในชีวิตของเขาเคยทำมา

ขอบฟ้าเหลียวมองด้านหลังพลันเบิกตากว้าง เงาสีดำใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอพลันกระแทกส้นเท้าสีข้างม้า กระตุ้นให้มันเร่งความเร็วขึ้นอีก

บ้าไปแล้ว เธอต้องบ้าไปแล้ว

เธอยอมรับว่าการทำบุ่มบ่ามในครั้งนี้เป็นความบ้าคลั่งผสมดีเดือด ทะเลทรายตรงหน้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เธอไม่รู้ทิศทาง ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยทรายราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด

ร่างระหงพยายามขืนตัวอยู่บนหลังม้าที่ไม่มีอาน มือพันเชือกบังเหียนกับอุ้งมือจนแน่น ดึงกระชาก บ้างผ่อน ทว่าเจ้าม้าตัวนี้รู้ดีว่าแท้จริงใครกันแน่ที่เป็นนาย ดังนั้นมันจึงฮ่อเหยียดเต็มฝีเท้าอย่างสนุกสนานโดยมีเธอหน้าไร้สีเลือดนั่งโยกไกวอยู่ด้านบน

“ไอ้บ้า ม้าบ้า เดี๋ยวก่อน ช้าลง ช่วยด้วย ช่วยด้วยยย ซัลมาน !”

ขอบฟ้าตกใจทันที เธอเรียกชื่อซัลมานทั้งที่เพิ่งจะหนีจากเขามา ดวงตาหรี่แคบต้านลม หัวใจเต้นโครมครามหวาดกลัว ร่างเธอกำลังลื่นไถลลงเรื่อย ๆ

ใกล้จะตกม้าร่อมร่อ แต่แล้ว...

พรวด พรึบ !

จู่ ๆ ม้าตัวนี้กลับหยุดนิ่งก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนตัวเองจมลงในทราย เธอตื่นตระหนกคุมสติไม่อยู่ตาเบิกถลน พยายามดึงให้มันลุกแต่กลับจมเร็วกว่าเดิม

ทรายดูด !!

“ช่วยด้วย พ่อจ๋าแม่จ๋า ลูกผิดไปแล้วที่เคยคิดอยากจะเป็นอิสระ หนูจะรีบกลับไปแต่งงาน ช่วยฟ้าด้วย”

ในเวลานี้ความคิดเธอเตลิดไปไกลด้วยความตกใจจนสติหลุด เธอโทษความผิดที่ยังเป็นชนักติดหลังทำให้เกิดสิ่งนี้ เธอกำลังโดนทำโทษจากการคิดอกตัญญู เรี่ยวแรงเธอหดหายและน้ำตาไหลพรากหวาดกลัว

“อยู่นิ่ง ๆ”

เสียงทุ้มดังขึ้นดั่งเสียงสวรรค์ ขอบฟ้าเอี้ยวหน้าทั้งน้ำตามองเขาด้วยสีหน้าโล่งอกและดีใจ

“ซัลมาน !”

“ใจเย็น ๆ”

เขาบอกเธอเสียงเบา แต่จริง ๆ แล้วเขาควรบอกตัวเอง เพราะในเวลานี้ดวงตาเขาแผดเผาด้วยความกลัว ชีพจรรัวแรงทว่าภายในกลับเย็นเยียบจนมือเท้าชา

เขากระโจนลงม้า หยิบเชือกที่กระเป๋าหลังอาน แล้วเดินเข้าใกล้ มือชื้นเหงื่อกำเชือกจนเอ็นปูดโปน เหวี่ยงเชือกไปให้ทันที

“จับเชือกไว้ขอบฟ้า พันตัวเองที่เอว” เขาสั่งเสียงเครียด

มือเล็กสั่นเทารีบรับเชือกมาแล้วผูกตัวเอง ไม่แน่ใจว่าแน่นดีหรือเปล่า แต่อย่างน้อยเธออุ่นใจที่มีเขาอยู่ตรงนี้

“ช้า ๆ อย่าเร่ง ไม่อย่างนั้นคุณจะจมเร็วกว่าเดิม”

เธอพยักหน้ารับ ปากสั่นระริกซีดเผือด สองมือจับเชือกไว้แน่น มองเขาพันเชือกสองทบกับอุ้งมือ

เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมไหลเข้าตาเขาจนแสบร้อน เขารู้ว่าชีพจรที่กำลังเต้นรัวคือความกลัวจนเหงื่อกาฬหลั่งไหล จึงต้องข่มกลั้นมือที่สั่นเทา

“ซัลมาน ซัลมาน...”

เสียงเธอสั่นเครือ มองเขาพร่าเลือนจากหยาดน้ำตา พยายามนั่งนิ่ง ๆ

“ขอบฟ้า คุณต้องปล่อยให้ม้าจมลงไป แล้วผมจะดึงคุณขึ้นมาเอง”

“แต่ถ้า... ถ้าฉันขึ้นไม่ได้” ดวงตาตื่นกลัวชำเลืองมองตัวม้าที่จมลงไปครึ่งตัวแล้ว

“ปีนขึ้นมา คุณเหยียบหลังมันไว้ อย่าให้ตัวเองตกลงไป ผมจะรอจังหวะดึงคุณขึ้นมา”

“ฉัน... ไม่กล้า” ปากเธอสั่นจนฟันกระทบกัน

“เชื่อผม ค่อย ๆ นะ ช้า ๆ ถ้าคุณเร็วเกินไป ทรายจะดูดทุกอย่างลงไปอย่างรวดเร็วไม่กี่วินาที”

ขอบฟ้ากัดปากด้วยฟัน ข่มความกลัวงอหัวเข่าขึ้นนั่งยองบนหลังม้า พยายามทรงตัวไม่ให้เอนตกลงไป

“ดีมาก ไม่ยากเลยใช่ไหมคนดี ค่อย ๆ ยืนนะ ช้า ๆ เกร็งตัวไว้อย่าทิ้งน้ำหนัก”

เธอคิดว่าเสียงเขาสั่นเช่นกัน แววตาเขาล้ำลึกแฝงความตื่นกลัว สถานการณ์ในตอนนี้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แม้ว่าเธอจะถูกลักพาตัวมาแต่เธอทำให้เขาต้องลำบาก

เขาช่วยชีวิตเธอสองครั้งแล้ว...

เธอพยายามทำตามที่เขาสั่งทุกอย่างและจ้องเพียงดวงตาอำพัน ยืดร่างขึ้นจนยืนบนหลังม้าได้

ฮี่ ๆ ๆ

ม้าเริ่มร้องออกมาเมื่อตัวมันจมลงถึงลำคอพยายามดีดตัวแต่แรงดูดของทรายทำให้มันทำได้เพียงส่ายหัวไปมา

“ฮือ ๆ ซัลมาน” เธอสั่นไปทั้งตัว

“ไม่ต้องร้อง เอาละ ถ้าผมสั่งให้กระโดด ดีดตัวออกมา เข้าใจไหม”

“ฉะ ฉันกลัว” เธอเสียสมาธิเอี้ยวมองม้าเมื่อมันจมลงอีก

“ไม่ต้องกลัว มองผม ขอบฟ้า มองผม”

เสียงทุ้มนุ่มนวลทำให้ขอบฟ้านิ่งสงบ เธอหันกลับมาจ้องเขาดั่งเดิม พยักหน้าเบา ๆ จับเชือกแน่นรอคอย

ความเงียบในตอนนี้มีเพียงเสียงทรายสวบสาบขณะที่ม้าเริ่มจมลง ทรายอัดแน่นจนม้าไร้เสียงร้อง เท้าของเธอกำลังจะหายไปในทราย แต่เธอยังยืนนิ่งจ้องตาเขาไว้

“กระโดด กระโดดเลย เดี๋ยวนี้ !”

ซัลมานตะโกนเสียงสั่น ตัวเขาสะท้านไปทั้งร่างไม่กล้ามองเท้าเธอที่เริ่มจมลง รอเธอดีดตัวเองด้วยการย่อเข่ายันหลังม้า เธอกระโดดไกลเท่าที่แรงเธอจะทำได้

ร่างระหงลอยอยู่ในอากาศไม่กี่วินาที ก็ร่วงหล่นโดยมีอ้อมแขนเขาคว้าใต้รักแร้เธอไว้

ทว่าเท้าของเธอกลับไปไม่พ้น