23 ไม่น่าจะรอด

23 ไม่น่าจะรอด

“ตอนเย็นพวกกองคาราวานจะใช้แอ่งน้ำ ผมเลยคิดว่าคงไม่เหมาะนักหากคุณจะอยู่ในเวลานั้น”

“กองคาราวาน ?”

เธอมองกระโจมซึ่งอยู่ห่างออกไปแล้วยิ้ม คล้ายมีความหวัง ถ้ามีกองคาราวานต้องมีคน

“กองคาราวานเร่ร่อน คนพวกนี้จะเร่ร่อนไปทั่วทะเลทรายพร้อมฝูงแกะ ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แวะพักแค่ไม่กี่อาทิตย์ บางที่ไม่กี่วัน”

ซัลมานหยุดพูดจ้องเธอนิ่ง “อย่าหวังว่าพวกเขาจะช่วยคุณ ขอบฟ้า ถ้าคุณขอร้องพวกเขา เขาจะเดือดร้อน”

น้ำเสียงกดต่ำทั้งดวงตาล้ำลึกขึ้นพาให้ช่องท้องเธอวูบไหว มีความอันตรายแฝงอยู่ในคำเตือน ทว่าทำไมมันทำให้เธอร้อนผ่าวแปลก ๆ

“แล้วคุณล่ะ” เสียงเธอแหบขึ้นขณะถามเขา “ที่ที่คุณอยู่ เป็นอย่างนี้ไหม”

“คุณจะได้เห็นในไม่ช้า แต่ตอนนี้คุณต้องลงน้ำแล้ว”

เขาหันหลังกลับพาเดินไปอีกที่ เมื่อครู่ตอนเธอถามด้วยน้ำเสียงแบบนั้นทำเขาเผลอไปชั่วครู่ ภาพเธอนอนในบ้านหลังเล็กกลางทะเลทรายผุดขึ้นมา

“แล้วเมื่อไรกัน ทำไมการเดินทางถึงได้นานขนาดนี้ ทำไมคุณไม่ใช้รถ”

เขาลอบยิ้มแต่ยังไม่ตอบอะไร เริ่มลงมือถอดเสื้อ

“คุณทำอะไรน่ะ” เธอถามทันที ดวงตาเพ่งมองแต่ร่างเขาอย่างละโมบจากทางด้านหลัง

“ไม่ใช่คุณคนเดียวที่เหนียวตัว อีกอย่างพอมืดน้ำก็เย็นจัด มาเถอะ”

เขาหยุดมือเอี้ยวตัวกลับมา และในตอนนี้ท่อนบนเขาเปลือยจนเห็นผิวทองแดงทำให้เธอเสียสมาธิไปแวบหนึ่ง

“ที่จริงคุณอาบทีหลังก็ได้ คุณควรทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ” เสียงเธอแปร่งปร่าเล็กน้อยแล้วแสร้งทำทีเป็นจับผ้าโพกหน้า

“บังเอิญว่าผม... ไม่ใช่สุภาพบุรุษ” 

ในเวลานี้เขากำลังเผยรอยยิ้มกว้าง พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ บางอย่างทำให้เธอเผลอมอง ใจเต้นโครมครามขึ้น รู้สึกถึงความร้อนไหลวนในร่างกาย ซึ่งเธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น เรือนร่างของเขาเป็นสิ่งที่น่ามอง กระทั่งเขาดึงกางเกงลง

“ให้ตายสิ... ซัลมาน” เธออุทานปิดตา

“ผมจะลงไปก่อน นี่ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษมากพอแล้วสำหรับผม”

ร่างสูงใหญ่คล้ำแดดเดินลุยน้ำกระทั่งถึงเอวจึงค่อยหยุดแล้วหันกลับมา นิ่วหน้าทันทีเมื่อคิดได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในน้ำ เปลือยทั้งร่างโดยที่เธออยู่บนบก

เขาเริ่มรู้สึกตัวว่าพลาดไป คงเพราะใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อเธอมาอยู่ใกล้ ๆ

“อย่าคิดหนี ทะเลทรายตอนกลางวันมันแสนทรมานยิ่งกว่าตกนรก” เขากดเสียงต่ำบอกเธออย่างคนที่รู้ทัน

“เดี่ยวฉันลงไป”

เธอตะโกนตอบอู้อี้ก้าวเท้าแบบเฉียง ๆ เรื่อย ๆ จนใกล้กับกองเสื้อผ้าของเขา ก้มศีรษะลงจ้องขมวดคิ้วนิ่งคิด แล้วชำเลืองลูกตาขึ้นกะระยะม้าที่อยู่ห่างออกไป ไม่ไกลแต่ไม่ใกล้ เหลือบตาไปทางกองคาราวานที่เวลานี้น้อยคนจะอยู่ภายนอกกระโจม

“คุณหันหลังก่อนได้ไหม” เธอเอี้ยวหน้ากลับไป ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก

“อย่าเล่นลูกไม้” น้ำเสียงเขาพร่าขึ้น ตาจ้องเธอนิ่ง

“ไม่ได้ลูกไม้ คุณดูสิ นี่มันทะเลทราย ถ้าฉันหนีคงบ้าเต็มทน”

เธอหลุบตาลงจ้องนาฬิกาที่เขาถอดกองรวมกับเสื้อผ้าไว้ด้วย  เอาละ อย่างน้อยเธอมีเข็มทิศ กริช ที่เหลือค่อยว่ากัน

เธอได้ยินเสียงน้ำจ๋อมแจ๋ม จึงค่อยหันกลับไปทั้งตัว ทำเสียงสวบสาบ

“อย่าเพิ่งหันมานะ อย่าเพิ่งนะ”

เธอก้มลงรวบเสื้อผ้าของเขาทั้งหมดไว้ในอ้อมแขน รวมไปถึงนาฬิกาสุดหรู หยิบก้อนหินขึ้นมาสามสี่ก้อนแล้วค่อยขยับเท้าถอยหลัง

จ๋อม !  เธอโยนหินลงน้ำ

“ฉันลงไปแล้วนะ อย่าหันมานะ”

“แน่ใจเหรอ เสียงมันแปลก ๆ”

“คุณอย่าเพิ่งหันมาแล้วกัน”

จ๋อม ! เธอโยนหินลงน้ำอีกก้อนแล้วค่อยสบถเบา ๆ เมื่อเสียงมันค่อยไปหน่อย เมื่อเห็นหัวไหล่เขาขยับ จึงขว้างหินลงน้ำไปอีกก้อนแรงขึ้น แล้วออกวิ่งทันที

เธอไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอคิดแบบนี้ หนีอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต เธอคงบ้าไปแล้วเพราะอากาศของทะเลทราย

เธอรู้สึกผิดที่เธอยินยอมมากับซัลมานง่ายไปหน่อย ทำไมเธอไม่ดิ้นรนหนี เธออ้างว่าเหนื่อยล้า แต่แท้จริงไม่ใช่ เพราะเมื่อทบทวนจนถี่ถ้วนเธอพบว่า เธออยากจะหนีไปกับเขาขริง ๆ

“หยุดนะ หยุด ขอบฟ้า !”

เธอได้ยินเสียงตะโกนกร้าวตามหลังพร้อมเสียงฝีเท้าลงบนพื้นทราย ร่างเล็กยังคงวิ่งไปทางม้า

เธอเหวี่ยงชุดเขาโยนทิ้งทีละชิ้น ไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ไม่หันไปมองอีกว่าเขาตามทันหรือเปล่า

ซัลมานออกวิ่งทันทีเมื่อขึ้นถึงริมฝั่ง แต่ก็ไม่ทัน เธอวิ่งเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ และตอนนี้เธอใช้กริชตัดเชือกผูกม้าแล้ว

“ให้ตายเถอะ ! ราชิด ราชิดดดด”  เขาตะโกนลั่นแคมป์ วิ่งไปพลางทยอยเก็บเสื้อผ้าทีละชิ้นขึ้นสวม

“อะไรวะซัลมาน”

“พระชายาควบม้าหนีไปแล้ว” เสียงกร้าวตะคอกอย่างฉุนจัดที่เสียรู้พระชายา

“แล้ว...” ราชิดกวาดสายตาลงเบื้องล่าง ยิ้มกริ่ม “ทำไมแก้ผ้า”

“จะถามหาอะไรวะ รีบตามแม่ตัวแสบไป”

ซัลมานหันไปตะคอก แต่เพื่อนสนิทไม่ได้ใส่ใจยืนเอามือป้องหน้าผากจ้องไปทางร่างเล็กที่ควบม้าออกไปห่างไกลทุกที หัวเราะในลำคอ แล้วมองหน้าเพื่อนเมื่อได้ยินบุตรทะเลทรายสบถอีกครั้ง

“คนของนายซัลมาน นายหละหลวมเอง ฉะนั้นต้องเป็นนายไปตามกลับมา”

“ไอ้ห่า”