28  ลูบนา

28  ลูบนา

ช่วงหัวค่ำ เวลาเดียวกัน ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

ความเวิ้งว้างไกลสุดลูกตาสีครามจนเกือบดำมืดยังคงมีเสียงเดียวที่บรรเลง คือเสียงเกลียวคลื่นกระทบชายฝั่งอ่าวไซฮาตนาเดีย

ณ จุดหนึ่งของพระราชวัง คล้ายหอคอยสูง ทว่าเปิดกว้างเป็นลานดั่งดาดฟ้าเหนือยอดทรงโดมประดับดาว สถานที่ลับต้องห้ามที่ซึ่งชีคมูซาชื่นชอบเป็นพิเศษ

เขามักใช้เวลาทอดสายตามองดินแดนที่อีกหน่อยจะเป็นของเขา ใคร่ครวญทบทวนถึงทุกแผนการเพื่อให้ตนเองได้ครองราชย์โดยสมบูรณ์ไร้ข้อครหาและมั่นคง

“ว่ายังไงมาลิก”

สุรเสียงเข้มข้นขึ้นยามละสายตาออกจากทิวทัศน์ในคืนไร้จันทร์ ก้าวเดินลงสู่พื้นเบื้องล่างพลางลูบหัวสัตว์ทรงเลี้ยงขนปุยสีทองอย่างเอ็นดู

“เจ้าชายซัลมานอยู่กับกองคาราวานเลี้ยงแกะ คาดว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”

ชีคมูซาขยับเท้าไปอีกทางโดยมีสัตว์เลี้ยงคู่พระทัยตามติดดั่งเงา มันทอดขาเชื่องช้าเลียนแบบผู้เป็นนายทว่าหนักแน่นด้วยมวลกายเกินกว่าสองร้อยกิโลกรัม ส่ายหัวอาดเอี้ยวศีรษะไปทางซ้ายเปล่งเสียงคำรามกึกก้องอวดซี่ฟันเขี้ยวแหลมคมพร้อมกระชากชิ้นเนื้อจนหลุดขาดวิ่น

โคร่งงงงง !!

“หยุด ! มูฟาซา”

ชีคมูซาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุดันทว่าอ่อนเชื่อม จนสิงโตเงียบเสียงลง เหลือเพียงเสียงฟืดฟาดในลำคอและเสียงเพอในทรวงอกดั่งแมวตัวน้อย ๆ

“แล้วคนของเรา ถึงไหนแล้ว”

ชีคหนุ่มยังเดินเอื่อยไม่เร่งรีบออกจากสถานที่ต้องห้ามเข้าสู่โถงระเบียงทอดยาวเพื่อตรงกลับไปยังห้องบรรทม

“คนของเราแฝงตัวเข้ากับอีกกองคาราวานหนึ่งของเผ่าอุรชัชนูร แต่ยังไม่ใกล้กันนัก คาดว่าจะใช้เวลาถึงตัวอีกสามวัน”

“สามวัน” สุรเสียงทุ้มต่ำพูดในลำคอ “ส่งชีคสุฟยานไปยังเผ่าบานีริยาฮ์ แจ้งแก่ชีคมุฮัมมัค ตาของน้องชายเราว่าหลานของเขากำลังทำสิ่งใดอยู่ และทิ้งคนไว้ปะปนในเผ่า”

พระองค์ทรงชะงักหยุดเมื่อพบร่างของสตรีสาวรับใช้กำลังถือผ้าพับแล้วหลายชิ้นยกสูงเหนือทรวงอก เดินอยู่กลางโถงระเบียงเดียวกับเขา

“นั่นใคร !!”

มาลิกแผดเสียงกร้าวกระโจนพรวดเดียวถึงตัวสาวรับใช้ ล้วงกริชพกข้างเอวขึ้น ทว่าเด็กสาวทรุดลงกับพื้นเสียก่อนด้วยท่าทีอ่อนแรงและขลาดกลัว หมอบกราน ดวงหน้าก้มต่ำหน้าผากจดพื้น

เขาจ้องร่างระหงแล้วพลันนึกถึงเชลยที่ถูกขังอยู่ในห้อง เจ้าสาวตัวปลอม รูปร่างท่าทางคล้ายคลึงกันจนเขาต้องเคลื่อนตัวไปใกล้ ก้มศีรษะมองผ้าคลุมสีดำสนิทกำลังสั่นเทา เนื้อผ้าลวดลายเดียวกับคนรับใช้ฝ่ายวังหลังของเขาเอง ปกปิดเรือนร่างทั้งหมดรวมถึงใบหน้าที่เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีดำ

ไม่ใช่สีข้าวฟ่าง

ท้องไส้ที่ปั่นป่วนเมื่อครู่เริ่มสงบลง เขาคิดไปได้อย่างไรว่าจะเป็นดารินทร์น้องสาวขอบฟ้า ซึ่งป่านนี้คงนอนครุ่นคิดอยู่ว่าจะตอบเขาอย่างไรดี

เหลืออีกหนึ่งวันเท่านั้น...

“ชื่ออะไร” เขากดเสียงต่ำ ทว่าหญิงรับใช้ยังนิ่งเงียบคล้ายไม่รู้ภาษาถิ่น จึงเดินไปใกล้แต่ข้ารับใช้ชิงพูดขึ้นเสียก่อนเป็นภาษาอังกฤษ

“หมะ หม่อมฉันชื่อลูบนาเพคะ เป็นข้ารับใช้ที่พระชายาพามาด้วยจากประเทศไทย”

มูซายังจ้องนิ่งครุ่นคิด หญิงสาวใต้เบื้องพระบาทสั่นเทิ้มจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน

“เราไม่รู้มาก่อนว่าพระชายาพาสาวใช้มาด้วย”

เขายังจ้องครุ่นคิดเหตุใดสาวใช้ชาวไทยจึงสวมใส่ชุดท้องถิ่นของเมืองนี้ แต่พลันคิดได้ว่าเขาได้ขอให้พาคนที่นับถืออิสลามมาด้วย จึงเบือนหน้าออก ทว่าสัตว์ทรงเลี้ยงยังคงติดใจข้ารับใช้โดยมุดหัวเข้าไปในผ้าคลุม

“มูฟาซา !”

ชีคหนุ่มจ้องสัตว์เลี้ยงเห็นมันเอาจมูกดุน ๆ เข้าไปกระทั่งมันได้สิ่งหนึ่งมาจากข้ารับใช้ ทำเสียงพึงพอใจในลำคอ ขยับอุ้งปากเคี้ยวแล้วจึงค่อยผละออกห่างเดินตามเจ้านายสูงศักดิ์ที่มันยกย่องให้เป็นราชา

เขาเดินผ่านไปแล้วไม่ได้สนใจอีก ทำเพียงหลุบตาลงมองหางตาด้วยท่วงท่าสง่างาม ชายเสื้อคลุมสะบัดเกิดลมปะทะดวงหน้างาม

ดารินทร์ตัวสั่นเทิ้มไม่กล้าลุกขึ้นจากท่าเดิม กะพริบตาไล่หยาดน้ำที่รื้นออกหยดลงพื้นลายหินอ่อนเย็นเยียบใต้ร่าง

น่ากลัว ! เขาเป็นผู้ชายที่น่ากลัวมาก

ร่างยังสั่นสะท้านแม้ว่าเวลาผ่านไปสักพักแล้ว จวบจนแว่วเสียงทหารผลัดเปลี่ยนเวรยาม จึงค่อยหยัดกายขึ้นจากท่าหมอบคลาน เส้นประสาทตึงเครียดเหลียวหน้ากลับไปด้านหลัง ดูให้แน่ใจว่าคนทั้งหมดหายไปจากโถงยาวแห่งนี้ จึงค่อยปล่อยลมหายใจที่เผลอกลั้นไว้

เธอเสี่ยงมากพอแล้วในคืนนี้ ถ้าไม่ได้สายลับอีกคนคอยช่วยในวังหลัง เธอคงปลอมตัวเป็นสาวใช้ไม่ได้

วันนี้เธอต้องกลับห้องก่อน ไว้รอหลังจากชีคมูซาเข้าไปถามเธออีกครั้ง เธอค่อยลงมือ

ค้นหาสิ่งที่ต้องการ เพื่อพี่ฟ้า...

เผ่าอุรชัชนูร ? พี่ฟ้า ตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน