29 จูบอันร้อนอบอ้าว

29 จูบอันร้อนอบอ้าว

ในขณะที่แผนการของทุกคนกำลังดำเนินไปอย่างเงียบงันราวกับเสียงกระซิบในสายลมของรอมาลซาฮารา อีกฟากหนึ่งในเช้าวันถัดไปขณะที่แสงของวันใหม่กำลังเริ่มถักทอเป็นสีส้ม

เสียงลมอู้ภายนอกกระโจมแรงขึ้นพัดส่วนหลังคากระพือไหว ทุกสิ่งเริ่มสลัวจากแสงที่สาดลอดเส้นผ่าประตูหน้าจนเกิดเส้นสีทองทอดยาวถึงกลางพื้นกระโจม

ขอบฟ้าขยับเปลือกตาถี่ ๆ ไล่ความสับสน กลิ่นฟืนต้มชาสมุนไพร กลิ่นแป้งย่าง ลอยคลุ้งในอากาศรวมไปถึงกลิ่นฝุ่นทรายที่มีอยู่ทุกที่ เธอพลิกตัวเมื่อยขบแล้วสะดุ้ง ฝ่ามือนิ่มวางนิ่งบนแผงอกที่ยังกระเพื่อมเบา ๆ

แผงอกเป็นลูก !

เธอพบว่าตัวเองนอนตะแคงมาทางเขาคล้ายเมื่อคืนก่อนจะผล็อยหลับ ทว่าที่แปลกไปคือร่างของเธอเกยไปบนตัวเขาเสียเกือบครึ่ง และนั่นหมายถึง ผิวหนังของเราสองคนสัมผัสกันโดยไร้สิ่งกีดกั้น

เธอเคลื่อนน้ำลายเหนียวลงอย่างฝืดคอ สายตาเจ้ากรรมดันจดจ้องแต่เนินตุ่มเล็กกลางทรวงอกที่ดูเหมือนตั้งเป็นไต รวมถึงขนอ่อนรอบหัวนมลุกชัน

ผิวคล้ำเข้มข้นราวกาแฟในยามเช้าตัดกับสีผิวฝ่ามือเธอที่ขาวนวลเนียน เป็นส่วนผสมที่ไม่ลงตัว หรืออาจลงตัว

เธอยังลังเลทว่าไม่ต้องการเก็บสิ่งนี้มาคิด ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ผิด เขาลักพาตัวเธอ เขาเป็นคนหลอกลวง เธอไม่ควรเกิดความรู้สึกเช่นนี้

ความรู้สึกเช่นนี้ ?

คิ้วเรียวขมวดมุ่นขยับใบหน้าเงยขึ้นจนมองเห็นกรามเหลี่ยมที่ถูกปกคลุมด้วยหนวดเครา เผลอเลื่อนฝ่ามือขึ้นอีกนิดเพื่อพยุงตัว

“เป็นการปลุกที่น่าตื่นเต้นมาก หากไม่ว่าอะไร ผมคิดว่าฝ่ามือของคุณควรหยุดอยู่กับที่ได้แล้ว ก่อนที่มันจะเลื่อนลงไปจนพบแกนโลก”

“แกนโลก ?” เธอเผลอหลุดเสียงออกมา

“รู้อะไรไหม ในยามเช้าคุณไม่ควรเลื่อนมือไปทั่วบนลำตัวชายหนุ่ม”

ซัลมานพลิกตัวคราวเดียวกลายเป็นชะโงกอยู่เหนือร่าง รวบข้อมือเธอสูงเหนือศีรษะ ก่ายท่อนขาแข็งแรงทับเธอไว้ ขยับสะโพกเสียดสีเบา ๆ ให้เธอได้รับรู้ว่าซัลมานน้อยพร้อมค้ำจุนโลก

พวงแก้มเธอร้อนผ่าว การได้สัมผัสผิวหยาบของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกดี ดีจนเกือบแอ่นตัวขึ้นหา

กระแสไฟแล่นปลาบไปทั่วร่างและจ้องเพียงริมฝีปากเหนือเครา แล้วเผลอเลียขอบปากโดยไม่ตั้งใจ

“เล่นกับไฟ... อีกแล้ว” เสียงเขาแหบพร่า

“ไฟ” เธอพึมพำก่อนที่เสียงอ่อนหวานจะถูกกลืนหายด้วยเรียวลิ้นกวาดไล้ ประกบจนแน่น

เธอไม่คิดมาก่อนว่าการจูบกับหนุ่มดิบเถื่อนในกระโจมที่กำลังทวีความร้อนขึ้นจากไอแดดมันจะทำให้เธอร้อนฉ่า  เนื้อตัวเสียดสีกันยิ่งพาให้เร้าอารมณ์

ปากเธอแย้มออกรับเขาเข้าสู่โพรงปากชุ่มชื้น ลิ้นเปียกดันอยู่ภายใน ชอนไช กระหวัดเธอจนมีเสียงน้ำ เขาดุนขอบปากด้วยลิ้น พรมจูบไปทางซอกลำคอสูดดมกลิ่นหอมหวานบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม

“ซัลมาน”

เธอเปล่งเสียงเรียกผะแผ่ว คนด้านบนสะท้านไหว วกริมฝีปากขึ้นหาเธออีกครั้ง กดดุดันหนักหน่วงสอดลิ้นจนลึก

ความรู้สึกคล้ายคนจมน้ำไร้ทางออกแม้ว่าทั่วทั้งร่างร้อนราวกองไฟ เธอรู้สึกดีจนแอ่นตัวเองเข้าหาฝ่ามือกร้านบนทรวงอก เปิดต้นขาเกี่ยวเอวสอบเขาไว้

“คุณชอบแบบนี้”

ซัลมานหลงลืมตนไปชั่วขณะ ความงดงามของขอบฟ้าเขารับรู้ด้วยตา ด้วยกลิ่น และเหนืออื่นใด ด้วยสิ่งที่เต้นตุบในทรวงอกข้างซ้ายมาตลอดสามวันเต็ม เฝ้ามองอย่างใจโหยหา

ทุกอย่างในเช้านี้รวดเร็วจนพวกเราทั้งคู่ตั้งตัวไม่ทัน หนุ่มทะเลทรายแทรกตัวเองกลางหว่างขา ขยับแกนโลกเบียดดุนเนินสาว ทรวงอกเคร่งครัดรวดร้าวจากริมฝีปากและฟันที่ขยับขบเม้มดูดดึง

“อ่า”

เธอเผลอครางเบา แอ่นหยัดจังหวะที่เขาขบฟันลงมาดึงยอดถัน ปล่อยตัวให้คนด้านบนเลื่อนตัวลงลากลิ้นบนแผ่นท้องใกล้ถึงแอ่งน้ำเปียกชื้น เสียงสูดลมหายใจรับกลิ่นรัญจวน ต้นขาเธอถูกจับอ้าออก พลันจมูกโด่งสันซุกลงดุนเนินสาวโหนกนูน

“อือ...” มือเธอไขว่คว้าเส้นผมตรงกลางหว่างขา ทิ้งตัวเองลงปล่อยให้ลิ้นเปียกสำรวจอย่างเต็มใจ

บนเตียงในกระโจมอุ่นกำลังเร่าร้อน สองร่างพันเกี่ยวด้วยขาและเหงื่อไคล พลันมีเสียงทุ้มต่ำไม่ดังมากนักลอดเข้ามา

“ซัลมาน...”

ร่างสูงใหญ่นิ่งขึง ผงกศีรษะขึ้นจากซอกหลืบสามเหลี่ยม ช้อนตามองเธอที่บัดนี้เบิกกว้าง

ขอบฟ้าอุทานในลำคอตกใจทั้งที่สายเกินไป เท้าเล็กยันบ่าแกร่งดันออก ทะลึ่งตัวลุกนั่ง ดึงผ้าห่มปิดร่างเปลือยแดงซ่าน ตระหนกจนไร้เสียง

“รอเดี๋ยว”

เสียงทุ้มสั่นพร่า เขาหยัดกายขึ้นคว้ามีดข้างโต๊ะตัดเชือกที่ข้อมืออย่างใจเย็น หย่อนขาลงเตียงแล้วจัดการปกปิดตัวเองด้วยเสื้อผ้าชุดเดิมนิ่งงัน และเธอเองก็เช่นกัน

มือคล้ำแดดลูบเส้นผมให้เป็นระเบียบคล้ายกับว่าไม่รู้จะเอามือตนเองไว้ตรงไหน และเราทั้งคู่ตระหนักดีว่าเมื่อครู่หากราชิดไม่เรียก เราคงรวมร่างกันไปแล้ว

“สวมเสื้อผ้าชุดเดิม แล้วออกไปด้านนอก กินเสร็จเราจะออกเดินทางกันเลย”

พรึบ !

ขอบฟ้ายกมือป้องตาเมื่อซัลมานสะบัดผ้าหน้ากระโจม เธอหายใจไม่ทั่วท้องด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำ หลุบตาลงมองตัวเอง ปื้นแดงจากหนวดเคราครูดผิวคล้ายสัญลักษณ์แสดงการเป็นเจ้าของ

“ขอบฟ้า ไม่ดีแน่ ๆ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไม่ได้นะ ทุกคนรอความหวังจากเธอ”

เสียงหวานงึมงำแผ่วเบา พยายามห้ามความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมา คล้ายกับคืนนั้นเมื่อหลายเดือนก่อน

“เขาหล่อและเก่ง เธอแค่หลงรูปโฉม” คราวนี้เสียงพึมพำเบาลงกว่าเดิมมาก จนเธอหวั่นเกรงว่าเธออาจไม่ได้หลงแค่รูปโฉม เธอมองประตูที่ลมกระพือไหวบางเบา

ฉันจะทำยังไงดี...