30 มันก็แค่อูฐ

30 มันก็แค่อูฐ

ส่วนอีกคนเมื่อได้ออกมาจากกระโจมพลันสะท้านเฮือก การได้สูดอากาศภายนอกทำให้สติเขาคืนกลับมา ยิ่งเห็นหน้าเพื่อนรักยิ่งรู้สึกโล่งใจ

“ทำอะไรอยู่” ราชิดถามทันที

“เพิ่งตื่น” น้ำเสียงยังแหบแห้ง จ้องสบตาราชิดตรง ๆ

“ฮึ โกหกตัวเองเถิดหลานชายชีคมุฮัมมัค” ราชิดส่งน้ำเสียงประชดพร้อมยกยิ้มอย่างรู้ทัน หลุบตามองด้านล่างแล้วส่ายหน้า

“พูดมากเสียเวลา มีอะไร” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน

“เหยี่ยวข่าวมีสารมา”

ซัลมานรับกระดาษแผ่นเล็กคลี่ออก “พี่ชายเราส่งคนมากับคาราวานแกะของเผ่าอุรชัชนูร ถ้าเช่นนั้นเราจะเปลี่ยนแผน ฉันจะพาพระชายาอ้อมเสียหน่อยด้วยอูฐ ส่วนนายแยกไปอีกทางเพื่อเป็นตัวล่อ”

“แยก ! ฮ่ะ ฮ่า ฟังแล้วกลิ่นทะแม่งนะ มีแผนล่อลวงพระชายาหรือเปล่า” ราชิดเอ่ยกระเซ้า รับแผ่นกระดาษมาอ่านแล้วฉีกทิ้ง

“แต่การล่อลวงมันก็เป็นแผนเราไม่ใช่เหรอ เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา ไม่ต้องห่วง” เขาพูดเสียงเบาลงผ่านกรามที่ขบแน่น

“เอาเถอะ ยังไงคงต้องตามนั้น แล้วพบกันที่เผ่าแล้วกันเพื่อน”

“เดี๋ยวก่อน ส่งข่าวไปให้พี่ชายเราว่าจะขอแลกตัวประกัน”

“ไหนที่คุยกันว่า...” ราชิดพูดไม่ทันจบ ซัลมานแย้งแทรกขึ้นมาก่อน

“มันเป็นแผนหลอก ใช้คนส่งสาร เราจะใช้เหยี่ยวเฉพาะกับสายลับ เพื่อป้องกันท่านชีคจับได้ ส่งไป สั้น ๆ ง่าย ๆ ฉันอยากจะดูใจพี่ชายว่าเขาคิดยังไงกับเรื่องนี้”

“เรื่องนี้ นายคงหมายถึงพระชายา”

ซัลมานอึ้งงัน เบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อปกปิดบางอย่าง

“แล้วถ้าท่านชีคจะเอาทั้งสัมปทาน ทั้งเจ้าสาว”

เขาหันหน้าไปทางกระโจมที่ดูเหมือนว่าพระชายากำลังเปิดผ้าม่าน ดวงหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมจนเห็นเพียงลูกตา ทว่าเขารู้ว่าเธอสวยงามเพียงใด

“ฉันไม่มีทางยอม เราต้องได้ทั้งสัมปทาน และเจ้าสาวเช่นกัน”

“นายกำลังเสี่ยง ทางที่ดีส่งพระชายากลับถึงมือชีคคงดีกว่า”

“แต่ฉันไม่คิดว่าพี่ชายจะต้องการเจ้าสาว...”

เขาเงียบงันลงเมื่อพูดจบ ทอดสายตามองเธอที่กำลังเดินมาใกล้ด้วยความหน่วงร้าว

หากสงครามจะเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงคนเดียว

หากอัลลอฮ์ทรงประสงค์ เราจะปล่อยให้มันเกิด...

เสียงคนในคาราวานเริ่มคึกคักเมื่อพระอาทิตย์ทอแสงเปลี่ยนสี เธอมองอูฐที่ซัลมานกำลังจูงมาจากระยะไกล ยกมือขึ้นป้องตาเพ่งมองด้วยความตื่นกลัว

“ขี่อูฐเป็นไหม” เสียงทุ้มถามขึ้นทันทีเมื่อมาถึงตัว

“อะไรนะ” ขอบฟ้ายังไม่ละสายตาไปจากสัตว์ตัวใหญ่ “ขี่อูฐ ?”

“ใช่ ขี่อูฐ” ซัลมานย้ำอีกครั้ง เธอมองเชือกในมือกร้านแล้วจ้องอูฐตัวใหญ่ที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง

แค่มองจากระยะไกลเธอยังหวั่นกลัว ยิ่งระยะประชิดตัวพลันร่างเธอแข็งทื่อจ้องมันด้วยแววตาหวาดระแวง

สัตว์ร่างใหญ่สูงกว่าที่เธอคาดไว้ ขายาวเพรียวแข็งแรงและทุกครั้งที่มันขยับตัว เสียงกุบกับของกีบเท้ากระทบผืนทรายดังก้องอยู่ในโสตประสาท

“มะ มันสูง” เธอพึมพำ แหงนดวงหน้าจ้องหน้ามัน... ใบหน้าของมัน  !

ตากลมโตจ้องเธอนิ่งเฉย สีน้ำตาลเข้มลึกราวกับหลุมดำ ขนตาหนาโค้งยาวเหนือดวงตา ทำให้มันดูเหมือนกำลังคิด ! มันกำลังพิจารณาเธออย่างถี่ถ้วน

หรือบางทีอาจจะกำลัง จำเหยื่อของมัน !

ปากร่องหยักหนาเคลื่อนไหวงุบงับกำลังเคี้ยวบางอย่างเฉื่อยชาเป็นจังหวะ ลิ้นชมพูแลบออกมาเล็กน้อย  หุบเข้าไปใหม่ ด้านข้างขอบปากมีน้ำลายเล็ก ๆ เป็นฟองฟอดเกาะอยู่ เธอขนลุกเกรียว !

“มะ มันจ้องฉันอยู่”

เธอพูดเสียงเบา พลางก้าวถอยหลัง แต่เจ้าสัตว์ตรงหน้าเอียงคอเล็กน้อย ขยับกีบเท้าเข้าใกล้เธอมากขึ้น

“คุณกลัวอูฐ ? แต่ไม่กลัวทะเลทาย” เขาพูดกลั้วหัวเราะ มือดึงอูฐดื้อไว้ไม่ให้เดินเข้าใกล้เธอ

“คะ ใครบ้างไม่กลัว ดูมันสิ มะ... มันดูไม่น่าไว้ใจ !”

ขอบฟ้ารีบเถียงกลับ ดวงตาจ้องปาก น้ำลาย และดวงตาเยาะเย้ยแวบหนึ่ง

“และมัน... ดูถูกฉัน !”

“ดูถูก ? มันเป็นอูฐขอบฟ้า”

เขาทอดเสียงระอา แต่เหมือนว่าเสียงของซัลมานไม่ได้เข้าไปในหูของเธอ ดวงตาหวานคมยังไม่ละไปจากเจ้าสัตว์ยักษ์

ทันใดนั้น...

แฮร่ก !!

“ว้าย !” เสียงหวีดตกใจดังขึ้นพลางกระโดดหลบไปข้างซัลมานทันที มือจับแขนเสื้อเขาแน่น

อูฐตัวใหญ่ยังทำเสียงเดิมซ้ำหลายครั้ง หายใจแรง ๆ พ่นลมออกจากจมูก มีไอน้ำพวยพุ่งปนออกมาด้วยเป็นสายยืดเหนียว เธอทำหน้าขยะแขยง

“คุณตลกดี กลัวอูฐ” เขาตบหลังให้มันนั่งลง แต่มันยังจ้องมองเธอ

“มันยังมองฉัน ! ฉันจะไม่ขึ้นเด็ดขาด”

“ทางเลือกมีให้ไม่มากนัก” เขาหมุนตัวมาทางเธอพลางเดินเข้าใกล้ “หนึ่งขึ้นอูฐ สองเดินกลางทะเลทราย”

เพราะขอบฟ้ายังจ้องแต่หน้าของอูฐทำให้ไม่ทันตั้งตัวเมื่อซัลมานรวบเอวเธอขึ้น พริบตาเดียวร่างของเธอลอยเหนือพื้นทราย ถูกจับวางบนอานอูฐอย่างรวดเร็ว

“ไม่ ไม่ ! ซัลมาน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”

ขอบฟ้ายังไม่ทันตั้งตัวดี พลันซัลมานเหวี่ยงตัวเองขึ้นซ้อนหลัง จากนั้นพื้นใต้ร่างกายของเธอก็เริ่มเคลื่อนที่

เจ้าสัตว์ร่างใหญ่ส่งเสียง ‘กระหึ่ม’ ในลำคอ ยกขาก้าวไปข้างหน้า เธอพยายามหาที่จับที่ซึ่งไม่ใช่ตัวมัน มือเล็กคว้าเชือกไว้แต่มันยังไม่ใช่หลักประกันที่ดีพอ เมื่อร่างระหงกำลังเอนลู่ ซ้าย ขวา ซ้าย และขวา ตามจังหวะเดิน

“ซัลมาน ฉัน ฉันคิดว่า ฉันจะตกแล้ว” เธอกลั้นเสียงสะอื้นเกือบหวีดร้อง พยายามยึดอานอูฐแน่น

“จับให้ดีสิ”

เสียงทุ้มเขาคล้ายพอใจ เจือความอบอุ่นและขบขัน นัยน์ตาอำพันมองเนินทรายโดยมีร่างนุ่มอยู่ในวงแขนพร้อมเสียงหวีดเบา ๆ ที่ไม่ได้ทำให้เขารำคาญ อกเขากระเพื่อมหัวเราะสนุกระคนเอ็นดูที่เธอตกใจ

“ขี่ช้าลงหน่อยได้ไหม” เสียงเธอสั่นนิด ๆ

“ผมไม่ได้บังคับมันสักหน่อย มันเดินของมันเอง”

“กรี๊ดด !”