32 ใต้ผ้าคลุมเหนือศีรษะคือพายุทราย

32 ใต้ผ้าคลุมเหนือศีรษะคือพายุทราย

เขาไม่ตอบเพียงตีไม้ลงสะโพกอูฐให้มันย่อตัวลงนั่ง เขากระโดดลงแล้วค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าด้านหลัง

“ขอบฟ้าลงมา”

“ตะ แต่ฉันลงไม่ได้” เธอละล่ำละลัก ดวงตาเบิกกว้างเพ่งมองเพียงกำแพงสีทองอันเกิดจากมวลเม็ดทรายถูกหอบขึ้นสูง ม้วนเป็นลูกเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ

“ให้ตายเถอะขอบฟ้า” เขาสบถแล้วย้อนมาอุ้มเธอลง พานั่งด้านข้างอูฐ

แฮร่ก...

เธอไม่ตกใจอีกแล้วกับเสียงอูฐ เพราะพายุทรายเป็นอะไรที่น่ากลัวกว่ามาก เธอเอาแต่จ้องยังคุ้งฟ้าไกล ๆ ที่กำแพงทรายเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

“คุณกำลังทำอะไร ระ เราไม่หนีเหรอ หนี” เธออู้อี้ในลำคอ มองเพียงเม็ดกรวดสูงทะมึนคล้ายตึกขนาดใหญ่

“เราหนีไม่ทัน นั่งนิ่ง ๆ อย่าลุกหนีไปไหน”

ขอบฟ้าหันมองซัลมาน หนีไปไหนอย่างนั้นหรือ ? เขากำลังเล่นมุกตลกร้าย เธอจะหนีไปไหนได้นอกจากเกาะติดเขาให้เหมือนตุ๊กแก

ครืด...

เสียงดังครืนกัมปนาททำเธอตวัดหน้ากลับไป ฟ้าคำรามพ่นเสียงราวพิโรธ ละอองความชื้นมาพร้อมกลิ่นดินหลังฝนตก เธอขวัญหายจนหน้าซีดเผือด รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อซัลมานคลุมผ้าใบที่ผูกติดกับอานอูฐแล้ว

“ก้มศีรษะไว้ ดึงผ้าปิดจมูกให้มิด หันมานี่”

เขาโอบแขนบนไหล่พลิกตัวเรานั่งหันหน้าเข้าหาอูฐ ทับผืนผ้าใบไว้

“แล้วอูฐล่ะ” เธอเริ่มสั่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงลมกำลังพัดผ้าใบ

“ผมผูกตาพันผ้าให้มันเรียบร้อยแล้ว”

“แค่นั้นเหรอ มันยังร้องอยู่เลย”

ซัลมานไม่พูดอะไร จับศีรษะเธอกดต่ำลงจนมุดหายเข้าไปในทรวงอก เอาเสื้อคลุมตัวเองคลุมอีกชั้น อากาศเย็นลงฉับพลันจนหนาวสั่น แรงกระเพื่อมของพายุทรายใกล้จนผ้าใบสะบัด เสียงอื้ออึงกระแทกเหนือศีรษะ เศษเม็ดทรายครูดผิวจนแสบ

“ฉันกลัว” เธอเอ่ยเสียงเบา แต่เขายังได้ยิน

“เล่าเรื่องสิ” เขาเอ่ยเบา ๆ ข้างหู รวบเธอไว้ในอ้อมกอด

“เรื่อง เรื่องอะไร ว้าย” เธอหวีดร้องเมื่อพายุหอบทรายขึ้น รอบตัวล้วนมีเพียงเสียงหวีดหวิว กลิ่นฝุ่นฟุ้งตลบ

“เป็นต้นว่า คุณอายุเท่าไร” เขาก้มหน้าลงถามจนเกือบชิด พ่นลมหายใจร้อนมองเธอ

“เอาเปรียบกันเกินไปหรือเปล่า คุณถามฉันฝ่ายเดียว อ๊ายย”

เขาหัวเราะเบา ๆ รัดเธอไว้ให้มุดตัวลงแผงอก เธอพลันโอบท่อนแขนรอบตัวเขาจนแน่น ตัวสั่นเทิ้ม

“งั้นผลัดกันตอบ ผมสามสิบเอ็ดปี”

“ฮึ ทำอย่างกับว่าฉันอยากรู้” เธอพึมพำชิดแผ่นอกร้อนจัด ซุกจมูกลง “ฉันยี่สิบสี่”

เขาโอบเธอแน่นเข้าก้มศีรษะจนจมูกโด่งสันชิดเส้นผม ความรู้สึกอยากให้พายุทรายอยู่ให้นานกว่านี้... ชั่วนิรันดร์

“ผมลูกคนเดียว” เสียงเขาพร่าขึ้น

“แบบนี้ฉันก็เสียเปรียบน่ะสิ ฉันมีน้องสาวชื่อดารินทร์ ซึ่งคุณรู้อยู่แล้ว เพราะเธอกับคุณร่วมมือกัน”

เธออู้อี้อยู่ตรงทรวงอก เสียงหวีดเม็ดทรายดังขึ้นจนเธอขดตัวเข้าไปอีก สังเกตว่าเขานิ่งเงียบไปจึงเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเขาเพียงจ้องเธอนิ่ง จนเธอเกิดอาการประหม่ากะทันหันเลยหันเหความสนใจ

“คุณไม่มีน้องแน่เหรอ อย่างลูกพี่ลูกน้องก็ได้”

“อันที่จริงมันไม่เชิงว่าผมเป็นลูกคนเดียว”

เสียงงึมงำของเขาทำให้มองเขานานและเพราะลมข้างนอก เธอจึงมุดหน้าลงกับแผงอก ฟังเสียงหัวใจเขาเต้นแรง กระซิบถาม

“หมายความว่ายังไง”

“พ่อผมมีเมียหลายคน”

น้ำเสียงเศร้าสร้อยพาให้ขอบฟ้าขมวดคิ้ว แย้งขึ้น

“คนที่นี่มีเมียได้ถึงสี่คน”

“ใช่... ผมเป็นลูกจากภรรยาคนที่สี่”

แล้วความเงียบก็ครอบคลุมอีกครั้ง เหมือนว่าซัลมานต้องการหยุดพูด เขากระชับอ้อมแขนรัดเธอแน่นขึ้น พ่นลมหายใจบนเส้นผม แต่แล้วถ้อยคำที่เคยเปล่งอยู่คนเดียวภายในกลับหลั่งไหลออกมาไม่รู้ตัว

“แม่ผมเป็นชาวเบดูอิน เผ่าบานีริยาฮ์ สวยงามด้วยดวงตาสีทอง ผิวเข้มดั่งทะเลทรายหน้าร้อน อ่อนหวาน นั่นคือภาพในความทรงจำของผม”

ขอบฟ้านั่งนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาเล่า เธอรู้ว่าสิ่งนี้ต้องเป็นส่วนที่อยู่ลึกที่สุดในจิตใจ และยากที่จะทำให้คนปากแข็งเช่นเขาพูดออกมาได้

“แต่แล้ววันหนึ่ง ตาของผมก็ให้ท่านแต่งงานไปกับชีคคนหนึ่งเพื่อความปลอดภัยของเผ่าเรา เพื่อสมานฉันท์และสานสัมพันธ์ คำพูดสวยหรูก็เท่านั้น ในความเป็นจริงแล้วเรายังคงเป็นเพียงชาวเผ่าไร้ค่าและเกะกะกลางทะเลทราย”

เธอจับน้ำเสียงของเขาได้ มันเจือความน้อยเนื้อต่ำใจจากความ อยุติธรรม

“แล้วตอนนี้แม่ของคุณ...” เธอไม่กล้าเอ่ยต่อ เบียดตัวลึกในทรวงอก