31 พายุทราย

31 พายุทราย

เธอกรีดร้องเมื่อตัวเอนไปข้างหน้า ตอนนี้เจ้าอูฐเร่งฝีเท้าขึ้นเดินลงสู่ที่ราบ เธอขยุ้มอานแน่น ร่างโยกเอนจนโยนราวกับอยู่กลางคลื่นลมพายุกลางมหาสมุทร

“ไม่เอาแล้ววว ซัลมาน ฉันจะลง” น้ำเสียงขอบฟ้าเริ่มไม่ดี เธอมองพื้นแกว่งไกวด้านล่าง ตัดสินใจหาทางรอดด้วยการกระโดดลงจากอูฐ

แต่เธอคิดผิดมหันต์ ทันทีที่เธอปล่อยมือจากอาน ร่างของเธอก็ถูกแรงโน้มถ่วงดึงลงทางด้านข้าง

ทุกอย่างเกิดขึ้นช้า ๆ เหมือนภาพสโลว์โมชั่น เธอเห็นพื้นทรายใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ  ก่อนที่ร่างของเธอจะสัมผัสพื้นนุ่ม

ตุบ ! ทันทีที่ร่างเธอสัมผัสพื้นพลันกลิ้งลงเนินเตี้ยหมุน... สามตลบเต็ม ๆ ! เธอมองทุกอย่างหมุนเป็นวงกลมก่อนจะหยุดลง

“แค่ก ๆ ๆ”

ลำคอและปากเต็มไปด้วยทรายจนสำลัก ผ้าคลุมหลุด หัวกระเซอะกระเซิง มือเท้าถลอกจากแรงกระแทก นอนแผ่หราบนพื้นทรายร้อนหมดสภาพ พึมพำเบา ๆ

“ฉันจะไม่ยอมขี่มันอีกแล้ว”

แต่แล้วเงาดำของบางคนก็ทอดลงเหนือเธอ…

ซัลมานยังคงนั่งอยู่บนอูฐอย่างสง่างาม พาอูฐเหยาะเท้ามาใกล้ ก้มศีรษะมองเธอ… ปวดกรามจากการกลั้นหัวเราะ

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงเรียบทว่ากลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับขบขัน

“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ ฉันคงสบายดีหรอกมั้ง” เธอแหวกลับ พยุงตัวลุกนั่ง ปัดทรายบนมือส่งสายอาฆาตให้อูฐ

แต่ซัลมานเพียงแค่ส่ายหน้า กระโดดลงจากอูฐอย่างง่ายดาย แล้วเดินเข้ามาหาเธอ

“บอกแล้วให้จับแน่น ๆ” ซัลมานกระตุกยิ้ม “แต่คุณกลับเลือกกระโดด ใจเด็ดจริง ๆ”

เธอหรี่ตาใส่เขา รู้ดีว่าเขาไม่ได้ชมเธอแม้แต่น้อย ส่งมือให้เขาช่วยดึง

“ฉันคิดว่าลงมาสวยงามแล้วนะ เสียแค่กลิ้งสามรอบเท่านั้น”

เธอปล่อยให้เขาดึงร่างขึ้นจากพื้น แต่ไม่ทันระวัง ร่างของเธอเสียหลักเซไปด้านหน้า

ปึก ! หน้าของเธอชนเข้ากับแผงอกแข็งแรงของเขาเต็ม ๆ ไม่ใช่สิ ร่างเธอทั้งร่างรวมไปถึงอกอวบ ๆ ด้วย กระแทกกับร่างแกร่งดั่งคอนกรีต

จมูกเผลอสูดรับกลิ่นเครื่องเทศอ่อนจางและกลิ่นเหงื่อทะเลทราย หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ภาพยามเช้าและจูบแสนเร่าร้อนแทรกขึ้นทันที ทุกสิ่งรอบกายเงียบลงชั่วขณะ

“คุณควรลองดูใหม่” เสียงกระซิบข้างใบหูทำให้เธอสะดุ้ง ใบหน้าเห่อร้อน ผลักอกเขาออกแล้วรีบถอยห่าง

“ฉันจะลองอีกครั้ง ต่อให้กลัวฉันก็ไม่ยอมให้คุณมาหัวเราะฉันอีก”

แม้ว่าเธอประกาศลั่นทว่าน้ำเสียงยังประหม่า แต่ถ้าให้เธอกลัวอูฐ เธอเลือกกลัวโจรทะเลทรายคนนี้มากกว่า คนที่กำลังทำให้หัวใจของเธอกระดอนหลายตลบ

ดังนั้นในเวลานี้ร่างสองร่างจึงโขยกเขยกตัวโอนเอนไปตามจังหวะเดินของสัตว์สี่ขาที่ขอบฟ้าตื่นกลัวเมื่อแรกเริ่ม  ท่ามกลางแสงแดดแผดจ้าและพื้นทรายอันร้อนระอุ กระไออ้าวร้อนพาลมอู้พัดเหนือเนินทราย

ร่างของคนทั้งคู่ค่อยลับหายไปจนเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ ดั่งรอยขีดที่พระเจ้าหลงลืมทิ้งไว้กลางรอมาลอัลซาฮารา

แห้งแล้ง และ เวิ้งว้าง

เธอเอนร่างไปด้านหลังพิงอกแกร่ง ในเมื่อเขาทำให้เธอต้องตกระกำลำบาก ร้อน เหนื่อย หิว ฉะนั้นการใช้เขาให้เป็นพนักเก้าอี้ชั่วคราวคงไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไร

แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าแผ่นหลังเขาไม่ใช่พนักเก้าอี้ ทว่าเป็นแผ่นหินที่มั่นคง ? เธอรีบผลักความคิดนี้ออกไปทันทีด้วยการหาเรื่องชวนคุย

“คุณเคยคิดไหมว่าการลักพาตัวมันผิดบาป”

“ฮึ” เสียงแค่นแรงจนลมหายใจกระแทกผ้าคลุมหน้า

“คุณไม่เชื่อเหรอ” เธอเอี้ยวหน้ากลับไปมองเห็นเพียงผ้าคลุมสีดำ “ตามความเชื่อคนไทย การลักเอาของของคนอื่นมามันเป็นบาป ลักเล็กขโมยน้อยยังต้องตกนรก แล้วนับประสาอะไรกับฉันที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ ตายไปคุณคงตกนรกขุมลึกสุด”

“นี่พูดมาจากคนที่เข้าศาสนาแล้วแน่เหรอ”

เธอเม้มปากสะบัดหน้ากลับ “ไม่รู้สิ จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงสิ่งนี้ขึ้นมา คงเพราะคุณพาฉันมาเผชิญชะตากรรมอันโหดร้าย”

“โหดร้าย ! คุณไม่ต้องทำอาหารเอง ได้นอนกระโจมอย่างดี อาบน้ำธรรมชาติ เหมือนคุณมาท่องเที่ยวเสียมากกว่าแล้วผมเป็นไกด์”

“อะไรนะ !” เธออดไม่ได้เอี้ยวคอกลับไปอีกแล้ว และพบว่าเขาก้มศีรษะลงจนมองเห็นนัยน์ตาสีทองเจิดจ้า ไม่มีขุ่นมัวเหมือนน้ำเสียง “คุณล้อฉันเล่น”

“ล้อเล่น ? อย่าลืมสิ ผมพาคุณออกมาจากพระหัตถ์ชีคผู้ซึ่งคุณไม่อยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว...”

“ใครบอกว่าฉันไม่เต็มใจ” เธอพูดแทรกทันที

“การแต่งงานเพื่อแลกกับสัมปทานน้ำมัน เราคงไม่เรียกการแต่งงานนี้ว่าเป็นแต่งงานหรอกขอบฟ้า”

น้ำเสียงเขาทอดยาวคล้ายรำพันคนเดียว ในคราแรกเขาคิดว่าเธอคงแต่งงานเพราะเงิน ตำแหน่งพระชายา ทว่าพอได้อยู่ด้วยหลายวัน เขากลับพบว่าผู้หญิงรักอิสระเช่นเธอคงไม่ต้องการอยู่ในกรงทอง

เขาไม่ควรคิดเช่นนั้น... เข้าข้างตัวเอง

เธอเบือนหน้ากลับคิ้วเรียวขมวด หรี่ดวงตาลงใช้ความคิด เธอจำได้ว่ายังไม่เคยบอกเขาเรื่องการแต่งงานเพื่อแลกเปลี่ยนสัมปทานน้ำมัน

“อีกอย่าง” ซัลมานยังคงพูดต่อ “ผมช่วยชีวิตคุณไว้ถึงสองครั้ง สองครั้ง ! ขอบฟ้า” เขาเน้นเสียง “ฉะนั้นถือได้ว่าผมคือผู้มีพระคุณของคุณ”

“ผู้มีพระคุณ ! เฮ้อ... พระเจ้าช่างเล่นตลกไม่ยุติธรรมเสียเลยที่ส่งโจรทะเลทรายมาแล้วทำให้กลายเป็นผู้มีพระคุณ”

ขอบฟ้าร้องเสียงสูงแหงนดวงหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนแล้วพูดเสียงดังขึ้นคล้ายกับต้องการให้ใครสักคนที่บงการโชคชะตาของเราทั้งคู่อยู่ได้ยินชัด ๆ เต็มสองหู

“ผมเป็นยิ่งกว่านั้น แต่ผมไม่คิดมาก่อนว่าคุณเป็นคนตลก”

เขาหยุดพูด ภาพหลายเดือนก่อนผุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ จนเสียงพร่า และเธอเหมือนจำได้เช่นกัน เสียงหัวเราะเล่นหัวหยุดลงจนพากันเงียบอีกครั้ง

“ไม่ ส่วนใหญ่คนที่ตลกน่ารักคือน้องสาวของฉัน” เธอตอบหลังจากเงียบสักพัก “ฉันคิดว่าเพราะทะเลทราย ความเวิ้งว้างของมัน ทำให้ฉันเปลี่ยนไป”

“ผมว่าคงเพราะคุณรู้สึกมีอิสระมากกว่า”

เขาพูดถูก ขอบฟ้ายอมรับในใจอย่างเงียบงัน เธอได้รับอิสรภาพชั่วคราวจนหลงลืมไปว่าตนเองมีหน้าที่ที่ต้องทำ

นัยน์ตาน้ำตาลเข้มหม่นลงก่อนจะเจิดจ้าขึ้นเพ่งไปยังจุดที่ไกล ๆ ขมวดคิ้วเปล่งเสียงแผ่วเบา รู้สึกถึงอูฐกำลังกระสับกระส่าย มันส่งเสียงร้อง

“ซัลมาน...” เธอกลั้นหายใจคล้ายอากาศหดหายกะทันหัน

“ผมเห็นแล้ว” น้ำเสียงหนักแน่นพร้อมบังคับให้อูฐหยุดเดิน

“เห็น... คุณเห็นอะไร ใช่ไหม มันใช่อย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า”

พายุทราย !