33 คำวอนขอ

33 คำวอนขอ

“ท่านไปสบายแล้ว ผมคิดว่าท่านโชคดีที่พระอัลลอฮ์ทรงเมตตารับท่านไปเร็วกว่ากำหนด”

เธอไม่แน่ใจว่าที่เขาเล่ามาหมายความว่าอะไร แต่ไม่กล้าถามต่อ “ฉันเสียใจด้วยค่ะ แล้วพี่น้องของคุณล่ะ”

“ผมจำไม่ได้ว่ามีพี่น้องกี่คน และแม่คนอื่นชื่ออะไร ผมไม่ได้โตมากับพวกเขา อาจมีกลับไปอยู่ที่นั่นบ้างแค่เพียงครั้งคราว”

เขานึกไปถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เขายังได้รับโอกาส สิทธิ์ในฐานะเจ้าชายวิ่งเล่นอยู่ภายในพระราชวังไซฮาตนาเดีย จวบจนกระทั่งพระเชษฐาขึ้นครองตำแหน่งมกุฎราชกุมาร เขารู้ได้โดยฉับพลันว่าบ้านเกิดของเขากำลังถูกสั่นคลอน

“น้องสาวของฉันชื่อดาว อย่างที่รู้อยู่แล้ว” จู่ ๆ เธอก็โพล่งขึ้นมา วางมือลงแผงอกเล่น “ฉันอิจฉาน้องสาวของฉันมาตลอด เธอน่ารัก ขี้เล่น มีรอยยิ้มแสนหวาน และเธอไม่ต้องมีหน้าที่รับผิดชอบต่ออะไรทั้งนั้น”  ขอบฟ้าเงียบงันไป

“พ่อของฉันรักน้องสาวฉันมาก ไม่ว่าดาวอยากได้อะไร มักต้องได้ก่อนฉันเสมอ เหมือนเช่นในเวลานี้กลับต้องเป็นฉันที่ถูกจับแต่งงาน” เธอรู้สึกถึงอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้น

“คุณไม่ต้องมาสงสารฉันหรอกนะซัลมาน และถึงแม้ว่าฉันจะอิจฉาน้อง แต่ว่าฉันรักดาว ฉันผิดไหม” เธอขยับหน้าออกเพื่อเงยขึ้นจ้องเขา

“ผิดอะไร”

“ผิดที่อิจฉาน้อง ฉันเป็นพี่สาว ฉันควรเป็นคนที่ต้องเสียสละ ทำเพื่อครอบครัว”

มือคล้ำเข้มกดศีรษะเธอแนบอก ใช้ฝ่ามือใหญ่กดประคองอย่างระมัดระวัง พายุด้านนอกกรรโชกแรง แต่เสียงหัวใจของเขากลับหนักแน่นและมั่นคง อื้ออึงจนกลบเสียงพายุ หรือจริง ๆ แล้วมันกำลังเต้นรัวแรงเพราะอย่างอื่น

นิ้วกร้านขยับปัดปอยผมที่บังอาจระเรี่ยดวงหน้าอันงดงามไปทัดใบหู แล้วช้อนอุ้งมือข้างใต้กรอบหน้าดันจนเธอแหงนตั้งบ่า ให้เธอสบตาอำพันเปล่งแสงภายใต้ผ้าใบมืดสลัว

“ไม่เลยขอบฟ้า คุณเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ คุณกล้าเผชิญต่ออันตรายด้วยการแต่งงานจอมปลอม” เขาทิ้งช่วงเพื่อเคลื่อนสายตามองดวงหน้าคมหวานที่ยังจ้องเขานิ่ง “ที่สำคัญคุณกล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง และยอมรับมัน มีใครบ้างที่ไม่มีความรู้สึกนี้ จริงไหม”

ขอบฟ้าขยับลำคอกลืนน้ำลาย ใจความที่เขาเปล่งเสียงออกมาคล้ายกระซิบทว่าหนักแน่นแทรกซึมเข้ามาข้างในยังทรวงอกที่เต้นโครมคราม

เสียงลมหวีดหวิวภายนอกยังดังกระหึ่มราวโลกสั่นไหว แต่เสียงที่กึกก้องอยู่ข้างในกลับดังยิ่งกว่าและมันน่ากลัวจนเธอต้องการเบือนหน้าหนี

แต่เธอไม่ทำเช่นนั้น

เธอวางมือลงฐานคอหนาอย่างไว้วางใจ แหงนดวงหน้าตั้งบ่ารอคอยอย่างคาดหวังถึงบางสิ่งที่ล่อแหลมในความรู้สึก และเขาไม่ทำให้เธอผิดหวัง

เรือนร่างของซัลมานร้อนผ่าวยามที่ขอบปากอ่อนนุ่มของเราสัมผัสกันใต้ผืนผ้าใบ ขยับเบียดแผ่วเบาทีละน้อยคล้ายหยั่งเชิงถึงความรู้สึกที่แผดเผามาตลอดหลายวันว่ามันจะใช่หรือไม่

ผิวนิ่มรอยหยักด้านบนให้ความรู้สึกอ่อนหวานขณะที่เขาขบเม้ม กระแสวูบวาบบางอย่างกำลังแล่นปลาบทั่วร่างจนเขาต้องกดแรงหนักหน่วงขึ้น ทรวงอกกระเพื่อมสูดอากาศก่อนจะประกบลงครอบครองทั้งหมดด้วยริมฝีปากหนาเหนือเครารกครึ้ม

ฝ่ามือร้อนจัดประคองกรอบหน้าตรึงเธอรับความเร่าร้อนที่เพิ่มทวีคูณ แย้มขอบปากสอดเรียวลิ้นตวัดข้างใน

“ซัลมาน...” เธอครางชื่อเขาแผ่วเบาแล้วถูกดูดดึงจนกลืนหาย

เขาดุนดันอยู่ภายในสำรวจควานไปทั่ว เสาะหาซอกซอนลึกไปตามไรฟัน เอียงดวงหน้าเพื่อบดเบียดกดขอบปากจนลมหายใจของเรากลืนกินกัน

โลกภายนอกพลันเลือนหายเหลือเพียงไฟเร่าร้อนระอุที่ลุกโชนภายใต้ผ้าคลุม เธอขยับร่างเบียดแน่นขึ้น เลื่อนฝ่ามือกระทั่งทาบบนลำคอใต้เคราหนาก่อนจะเลื้อยไปด้านหลัง โอบท้ายทอยเขาด้วยอุ้งมือนุ่มชื้นเหงื่อ

ทุกอย่างคล้ายกับว่าเหมาะสม ถูกต้องตามความรู้สึกของขอบฟ้า คล้ายโชคชะตาจงใจให้เธอมาพบกับเขา... โจรทะเลทราย

“ขอบฟ้า..” เสียงครางทุ้มต่ำดังลอดเมื่อริมฝีปากขยับออก เคลื่อนเคราสากลงแก้มนุ่มสู่ใบหู “บางสิ่งมันได้ก่อเกิดเป็นไปตามกำหนดแห่งสายลม”

เขาพูดบางสิ่งออกมาเป็นภาษาเก่าแก่ ถ้อยคำที่เธอฟังไม่เข้าใจ ดั่งคืนแห่งความทรงจำ แหบต่ำข้างลำคอ แต่เธอรับรู้ว่าเป็นถ้อยคำอ่อนหวาน เธอเอี้ยวหน้าไปหาเขาอีกครั้ง

“จูบฉันอีก ซัลมาน”

คำวอนขออ่อนเบาแทรกเข้าสู่ห้วงสามัญสำนึกของซัลมาน เขาพ่นลมหายใจอ่อนจางรวยรินพลางถอยห่าง ประคองหน้าเธอไว้

“ยังไม่ใช่ตอนนี้”

เธอเพ่งสายตาจับจ้องเขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ แต่แววตาว่างเปล่ากะทันหันของเขาทำให้เธอตระหนักได้ว่าเป็นตัวเธอเองที่คิดไปเองฝ่ายเดียว ร่างกายร้อนผ่าวอยู่ฝ่ายเดียวและเขายังควบคุมทุกอย่างได้ดีราวกับว่าจูบเมื่อครู่เป็นจูบธรรมดา จูบที่ไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนเช่นเธอ

เธอเลื่อนมือลงแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง อับอายและน้อยใจที่ตัวเองแสดงสิ่งนั้นออกมา เอ่ยเสียงเบามีก้อนสะอื้นในลำคอ

“ฉันเข้าใจแล้ว”

“ไม่ คุณไม่เข้าใจ” เขาหยุดพูด มีความอึดอัดบางอย่างที่เขาอยากจะพูด แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ มือเผยอผ้าใบเล็กน้อย “พายุสงบลงแล้ว”

แดดจ้าแยงตาเธอทันทีเมื่อเขาสะบัดผ้าคลุมออก เธอยกมือป้องตามองพายุทรายที่เคลื่อนตัวผ่านไป

“ไปเถอะ เราต้องเดินทางต่ออีกไม่นานก็จะถึงโอเอซิสแล้ว”

เธอยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิมใช้สายตาจดจ้องโจรทะเลทราย เจ้าบ่าวคืนเดียว คนที่ลักพาตัวเธอมา

เธอรู้ตัวดีว่าความคิดชั่ววูบเมื่อครู่ ช่วงที่เราทั้งคู่แนบชิดจนลมหายใจรินรดกันนั่นผิด ผิดมหันต์

ทว่า... เธอไม่อาจห้ามหัวใจตัวเองได้

เธอโยนความผิดให้กับความอ้างว้างของรอมาลซาฮารา ที่ทำให้เธอเกิดรู้สึกเปลี่ยวเหงาฉับพลัน จนเผลอคิดไปว่าแรงเต้นของชีพจรที่ยังรัวกระหน่ำอยู่ในเวลานี้

มันแรงจนเกินไปจนเธอกลัวว่าซัลมานจะได้ยิน รัวเร็วดั่งกลองโดลเฉลิมฉลองของเผ่าเบดูอิน

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสัมผัสเธอ... แต่ทำไมใจเธอเต้นโครมครามเหมือนคืนนั้นที่นิวยอร์ก

เธอควรเกลียดเขา... ใช่ไหม ? ทั้งที่เขาเคยช่วยให้เธอลืมทุกอย่าง

เธอกำลังหวั่นไหว... เพราะความหลัง หรือเพราะเขาจูบเธออีกครั้งกันแน่

เธอได้แต่หวังว่าแรงเต้นของหัวใจในตอนนี้

จะเกิดจากความหวาดหวั่น ความกลัว มิใช่เพราะ... ความรัก