ตอนที่ 8

“แล้วนี่รอบนี้ ว่างกลับมาอยู่ได้กี่วันกันล่ะลูก”

พฤทธิ์ก้มลงมาถาม พลางแกล้งกระชับวงแขนกอดลูกสาวคนโตที่นานทีปีหนจะกลับมาเยี่ยมบ้านแรง ๆ เหวี่ยงร่างเล็กไปมาอย่างหยอกเย้า ทำให้ไม่ทันเห็นเลยว่ารอยยิ้มของคนเป็นลูกจืดเจื่อนลงไปหลายส่วนตอนได้ยินคำถาม

แต่เพียงชั่วอึดใจความหมองเศร้าเหล่านั้นก็ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มร่าเริง

“น่าจะนานจ้ะพ่อ ช่วงนี้เขางดบิน หนูเลยเหมือนได้โควตาพักร้อนฟรียาว ๆ เลย นี่ปีนี้น่าจะเป็นปีแรกเลยมั้งที่หนูจะได้กลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้าน”

“จริงด้วย ได้พักแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นี่รู้ไหมว่าแม่เขาน่ะบ่นเป็นประจำเลยนะว่าห่วงเราอย่างนู้นอย่างนี้ ลูกจะได้นอนพอไหม จะได้กินข้าวอิ่มหรือเปล่า แล้วเวลามีข่าวเกี่ยวกับเครื่องบินทีนะ บ่นยาวจนพ่อหูชาไปเลย”

มาธวีหัวเราะร่า หัวใจอุ่นซ่านด้วยรับรู้ถึงความห่วงใยจากใจจริงของสองผู้ปกครอง ที่แม้จะไม่นึกเห็นด้วยเท่าไรกับเส้นทางชีวิตที่เธอเลือกเดินเพราะอยากให้เธอเข้ารับราชการเยี่ยงมารดา กระนั้นก็ไม่ได้ขัดขวาง

“เนอะ ตอนนี้หนูรวยมากแล้ว พักใช้เงินบ้าง”

พูดไปแล้วคนเหลือเงินติดบัญชีไม่กี่หมื่นก็กระแอมไอ รู้สึกกระดากปากขึ้นมาตงิด ๆ

“ว่าแต่ ... มีแค่แม่เองเหรอที่ห่วงหนูอะ”

“พ่อก็ห่วงครับ คิดถึงด้วยเนี่ยยย”

พฤทธิ์บอกแล้วกดปลายจมูกเข้าที่กลางกระหม่อมอย่างคิดถึงและมันเขี้ยว แต่แล้วก็ต้องชะงัก ย่นจมูก

“อือหือ ไม่คิดจะสระผมหน่อยเหรอลูก เน่ามากเลย” 

“พ๊อ!!”

คนโดนทักเรื่องกลิ่นหัวถึงกับเสียหลัก แผดเสียงดัง

“เอ้า พ่อพูดจริง ๆ ไม่ได้โกหก”

ยังจะย้ำอีก! มาธวีพ่นลมหายใจพรืด

“ถึงจะเป็นเรื่องจริงพ่อก็ห้ามเอามาพู๊ดดด มันไม่ดี”

“แล้วคนอาบน้ำแต่ไม่ยอมสระผมนี่เรียกว่าอะไร อ้อ เรียกว่าคนสกปรก” 

มยุรีพูดพลางวางกับข้าวจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ เหล่ตามองลูกสาวแวบหนึ่งแล้วก็ส่ายหัว ทำหน้าว่ารับไม่ได้

“โหว แม่อะ!” 

มาธวีค้อนใส่ผู้ปกครองทั้งสองอย่างเท่าเทียม เธอไม่ใช่คนสกปรกอย่างที่มารดากล่าวหาเสียหน่อย แต่ที่ทำแค่อาบน้ำก็เพราะว่าเธอหิวจนหิ้วท้องรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้วต่างหาก

“อะไรกันเนี่ย ลูกสาวกลับมาทั้งที แทนที่จะโอ๋กลับมารุมกันซะงั้น” 

มาธวีกระเง้ากระงอด เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากพฤทธิ์กับมยุรี ถึงทุกวันนี้จะสุขกายสบายดีหากสองสามีภรรยาก็คิดถึงบ้านที่มีเสียงแจ๋ว ๆ ของลูกสาวทั้งสองคนยามหยอกล้อ หรือถกเถียงกันตามประสาพี่น้องที่รักแต่แอบหยิกหลังกันอยู่เสมอ

“อ้าว นี่พ่อยังไม่ได้บอกลูกอีกเหรอว่าเราตัดน้ำขิงกับน้ำหวานออกจากกองมรดกไปนานแล้ว” 

มยุรีแกล้งทำหน้าประหลาดใจ มือก็ใช้ทัพพีตักข้าวใส่จานให้ทุกคน 

“โห ได้ไงอะ เงินพ่อคือเงินหนู เงินแม่ก็คือเงินหนูนะ!”

“บ้านช่องไม่กลับแล้วยังจะอยากได้มรดกอีกเหรอ โลภนะ แต่ถ้าอยากได้ก็นู้น ไปขอแบ่งเอาจากสามสีมันนู้น”

ซึ่งสามสีที่ว่าคือแมวจรที่ครอบครัวมีปัญหา แม่นางเข้ามาหลบฝนในโรงรถเมื่อสองปีก่อน แต่พอรุ่งเช้านังแม่แมวตัวดีกลับคาบแต่ลูกที่ตัวสีหมอกไป ทิ้งนังนี่ไว้ให้ทาสบ้านนี้ดูแล

แน่นอนว่าช่วงแรก ๆ แม่เธอให้ข้าวให้น้ำเพราะสงสาร ไม่อยากเห็นมันตาย และตั้งใจว่าเมื่อมันแข็งแรงพอจะยกให้คนอื่นเอาไปเลี้ยง

ส่วนพ่อนั้นยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ชอบแมวเอามาก ๆ เพราะเคยมีประสบการณ์ไม่ดี แมวขโมยกับข้าวแถมยังฉี่รดพวงกุญแจบ้านที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ

แต่ก็ไม่รู้ว่านังสามสีไปทำเสน่ห์ใส่พ่อแม่เธออีท่าไหน นอกจากจะได้อยู่บ้านหลังนี้ยาวมาจนถึงปัจจุบัน มันยังขึ้นแท่นลูกรัก เบียดเธอที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ตกระเบียงบ้านไปตั้งแต่ปีแรกที่เข้ามา!