บทที่ 2 : ความเงียบงันที่เสียดแทง

ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่ท่อนแขน ส่งผลให้สติที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุราของหลี่เฉิงกระตุกวูบ

สัมผัสนั้นมิใช่ความเย็นจากหิมะด้านนอก หากแต่เป็นความเย็นชืดที่ไร้สัญญาณชีพ แข็งกระด้างราวกับท่อนไม้ที่ถูกทิ้งร้างกลางป่า สัญชาตญาณแม่ทัพที่เจนจบในสนามรบกรีดร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง ทว่าทิฐิและโทสะที่คุกรุ่นกลับปัดป้องความจริงนั้นทิ้งไปในทันที

"ข้าบอกให้ลุกขึ้น!"

ชายหนุ่มออกแรงกระชากท่อนแขนบอบบางนั้นเต็มแรง จนร่างที่ไร้การควบคุมของหลินหว่าน ปลิวตามแรงดึงขึ้นมาปะทะกับแผงอกกว้างภายใต้ชุดเกราะ

ศีรษะพับตกลง กระแทกเข้ากับไหล่แกร่งอย่างแรง เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเกล้าไว้อย่างประณีตบัดนี้ยุ่งเหยิง ปรกระลงมาปิดบังใบหน้าซีดเซียว กลิ่นคาวเลือดแห้งกรังผสมกับกลิ่นอายความตายลอยคลุ้งขึ้นมาปะทะจมูก กลบกลิ่นสุราหมักพันปีจนหมดสิ้น

หลี่เฉิงชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสตรีในอ้อมแขนที่นิ่งสนิท... นิ่งเกินไป

"พระชายา... ฮือ... ปล่อยนายหญิงนะ! ท่านอ๋องอย่าแตะต้องนาง!"

เสี่ยวจูที่ทรุดอยู่ข้างเตียงหวีดร้องเสียงหลง ร่างเล็กถลันเข้ามาทุบตีชุดเกราะของชายหนุ่มอย่างไม่กลัวตาย กำปั้นน้อยๆ กระทบแผ่นเหล็กเกิดเสียงทึบๆ ไร้น้ำหนักประหนึ่งแมลงเขย่าต้นไม้ แต่นางยังคงทุบตีไม่หยุด น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนใบหน้ามอมแมม

"ออกไป!"

ลำแขนแกร่งสะบัดเพียงครั้งเดียว ร่างของสาวใช้ก็กระเด็นไปกระแทกกับผนังไม้ผุพังจนเกิดเสียงดัง

โครม!

ผู้เป็นนายมิได้สนใจสาวใช้ผู้นั้น สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ภรรยาในอ้อมแขน

"หลินหว่าน..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อคนรัก แต่กลับสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "เลิกเล่นงิ้วตบตาข้าเสียที มารยาของเจ้าใช้กับข้าไม่ได้ผล ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพายุที่พัดกรรโชกเข้ามาทางประตูที่พังเสียหาย

ความเงียบในห้องนี้ช่างหนักอึ้งและน่ากลัว มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่กลืนกินสรรพเสียงแห่งชีวิต

มือหนาเริ่มเขย่าร่างในอ้อมกอด แรงขึ้น... เรื่อยๆ

"ข้าบอกให้ลืมตา! วันนี้ทัพหลวงชนะศึก ข้ากลับมาถึงจวน เจ้าควรจะดีใจมิใช่หรือ? เจ้าควรจะเตรียมน้ำแกง เตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่รอปรนนิบัติข้า มิใช่มานอนแกล้งตายอยู่ในรูหนูเช่นนี้!"

ศีรษะเล็กโยกคลอนไปตามแรงเขย่าอย่างไร้ชีวิตชีวา ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มเอายอกเอาใจเขาเสมอ บัดนี้ม่วงคล้ำและแห้งแตก เปลือกตาปิดสนิทเผยให้เห็นขนตายาวที่เป็นแพหนา ซึ่งบัดนี้มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่

ทันใดนั้น พ่อบ้านชราที่เพิ่งวิ่งตามมาทันก็ทรุดฮวบลงที่หน้าประตู หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"ท...ท่านอ๋อง... หม่อมฉันแจ้งท่านแล้ว... ที่หน้าประตู หม่อมฉันแจ้งท่านแล้ว..." เสียงของพ่อบ้านแหบแห้งแทบฟังไม่ได้ศัพท์

หลี่เฉิงหันขวับไปมอง แววตาดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ

"หุบปาก! ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาอัปมงคล!"

ใบหน้าคมหันกลับมาหาหลินหว่านอีกครั้ง ฝ่ามือเริ่มลูบไล้ไปตามใบหน้าซีดเผือด หวังจะเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก แต่ยิ่งเช็ด เลือดยิ่งเลอะเปรอะเปื้อนถุงมือหนัง ความเย็นเยียบจากผิวกายของคนในอ้อมแขนเริ่มกัดกินเข้ามาในจิตใจของเขา ทีละน้อย... ทีละน้อย

ทำไม... ทำไมตัวนางถึงเย็นขนาดนี้?

"หนาวรึ?" เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง ขาดห้วงเป็นจังหวะ "ใช่... ที่นี่หนาวเกินไป เจ้าขี้หนาวมาแต่ไหนแต่ไร"

มือสั่นเทาของแม่ทัพใหญ่รีบปลดผ้าคลุมขนสัตว์ราคาแพงระยับออกจากไหล่ตนเอง แล้วนำไปห่อหุ้มร่างที่แข็งทื่อนั้นอย่างทุลักทุเล พยายามจัดแจงห่มให้อีกฝ่ายอย่างมิดชิด แต่แขนขาที่เคยโอบกอดบัดนี้กลับแข็งเกร็งจนจัดท่าทางได้ยากลำบาก

"อุ่นขึ้นหรือไม่?" เขาถาม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวแก้มเย็นเฉียบ "ใส่เสื้อคลุมข้าไว้ ประเดี๋ยวก็หายหนาว... แล้วลุกขึ้นมา ลุกขึ้นมาถอดเกราะให้ข้า"

ความเงียบคือคำตอบเดียวที่ได้รับ

หลี่เฉิงขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันบดกัน เขาเริ่มถูมือเล็กคู่นั้น เป่าลมร้อนใส่หวังจะให้เลือดลมไหลเวียน

"ข้าสั่งให้เจ้าลุกขึ้นมา!"

ตะคอกจนสุดเสียง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน แต่ร่างในอ้อมกอดกลับค่อยๆ ไหลรูดลงจากอก ร่วงหล่นลงกองกับพื้นอย่างไม่อาจขัดขืน

ตุบ

ศีรษะของหลินหว่านกระแทกกับฟูกนอนอีกครั้ง ดวงตาที่ปิดสนิทนั้นราวกับกำลังเย้ยหยันความพยายามอันโง่เขลาของเขา

หลี่เฉิงมองมือตัวเองที่ว่างเปล่า มือที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังของภรรยา ความเมามายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นกลางอก มันขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว กลืนกินความหยิ่งทะนง ความโกรธเกรี้ยว และความมั่นใจจนไม่เหลือซาก

สายตาคมเลื่อนไปมองรอบห้องอย่างเชื่องช้า...

เตาผิงที่ว่างเปล่าไร้ถ่านไฟแม้แต่ก้อนเดียว... กาน้ำชาบนโต๊ะที่มีน้ำแข็งจับตัวอยู่ภายใน... หน้าต่างกระดาษที่ขาดวิ่นจนลมพัดเข้ามาได้สะดวก... และกองผ้าเก่าๆ ที่นางใช้หนุนต่างหมอน...

นี่หรือคือที่พำนักของพระชายาเอก? นี่หรือคือสถานที่ที่เขาปล่อยให้นางใช้ชีวิตในช่วงเวลาสุดท้าย?

"ไม่จริง..."

เสียงทุ้มเลื่อนลอยราวกับคนละเมอ เขาคุกเข่าลงข้างศพ เอื้อมมือไปอังที่ใต้จมูก... นิ้วชี้สั่นระริก

ไร้ลมหายใจ...

ไม่มีสัมผัสอุ่นวาบ ไม่มีจังหวะการเข้าออกของอากาศ มีเพียงความนิ่งสงบที่ยืนยันความจริงอันโหดร้าย

"หลินหว่าน..."

ริมฝีปากขยับเรียกชื่อนางอีกครั้ง คราวนี้แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

ฉับพลัน ภาพความทรงจำเมื่อครู่ที่หน้าประตูจวนก็ย้อนกลับมาฉายชัด... พ่อบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน 'พระชายาสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ!' คำพูดที่เขาหัวเราะเยาะและปัดทิ้งว่าเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

ความจริงกระแทกเข้าใส่แสกหน้าจนมึนงงยิ่งกว่าโดนกระบองฟาด

หลี่เฉิงค่อยๆ ก้มลง ซบหน้าผากลงกับฝ่ามือเย็นเฉียบของภรรยา ไหล่กว้างที่แบกรับภาระบ้านเมืองมานับไม่ถ้วนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เขายังคงไม่เชื่อ... หรือไม่อาจยอมรับได้ว่า สตรีที่มักจะยืนรอเขาอยู่เสมอ สตรีที่เขาคิดว่าเป็นของตายที่ไม่มีวันหนีไปไหน

บัดนี้... นางได้หนีเขาไปแล้ว ไปในที่ที่เขาไม่อาจตามไปบัญชาการได้อีก

ท่ามกลางเสียงสะอื้นของสาวใช้และเสียงพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ หลี่เฉิงเงยหน้าขึ้น จ้องมองใบหน้าไร้สีเลือดของคนตรงหน้า นัยน์ตาแดงก่ำเอ่อล้นไปด้วยสิ่งที่ลูกผู้ชายเช่นเขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

เขาอ้าปากกว้าง หมายจะกู่ร้องระบายความอัดอั้นที่จุกแน่นอยู่ในอก ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้ เหมือนก้อนความผิดบาปมหึมาได้แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ปิดกั้นทุกถ้อยคำ

โลกทั้งใบหมุนคว้าง ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำสติการรับรู้ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าที่สงบนิ่งราวกับหลับใหลของนาง...

และรองเท้าปักลายดอกเหมยข้างหนึ่งที่หลุดร่วงอยู่ข้างกาย