บทที่ 1 : เถ้าธุลีมีชีวิต

ราตรียามไฮ่

ลมเหนือหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของกระดาษกรุหน้าต่างที่ฉีกขาด เสียงของมันคล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ไม่อาจไปผุดเกิด เกล็ดหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนเข้ามาจับจองพื้นที่บนไม้กระดานผุพัง ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่ฟูกนอนเก่าคร่ำครึส่งกลิ่นอับ

บนฟูกนั้น... ร่างหนึ่งนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่แทบกันลมไม่ได้

หลินหว่านหอบหายใจถี่กระชั้น ทุกครั้งที่ทรวงอกกระเพื่อมไหว ความเจ็บปวดแล่นปราดราวกับมีคมมีดกรีดแทงลงไปในขั้วปอด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก พยายามกลั้นไอเพื่อไม่ให้สะเทือนถึงอวัยวะภายในที่บอบช้ำ แต่ร่างกายที่ผ่ายผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกกลับไม่ฟังคำสั่ง

"แค่ก! แค่ก!"

ของเหลวสีแดงคล้ำทะลักออกมาเปรอะเปื้อนมุมปาก หยดลงบนผ้าห่มสีซีดจาง ตัดกับความขาวของหิมะที่ปลิวเข้ามาเกาะพราว

"พระชายา! พระชายาแข็งใจไว้นะเจ้าคะ!"

เสี่ยวจู สาวใช้เพียงคนเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ถลาเข้ามาประคองร่างนายหญิง สองมือหยาบกร้านจากการตรากตรำงานหนักพยายามกอบกุมมือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็ง หวังเพียงถ่ายทอดไออุ่นอันน้อยนิดไปให้ แต่มันช่างไร้ผล

"ท่านอ๋อง... ทัพหลวงกลับมาถึงแล้วเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินเสียงพลุ อีกไม่นาน... อีกไม่นานท่านอ๋องต้องมาแน่" เสี่ยวจูละล่ำละลักบอก น้ำตาไหลอาบสองแก้มที่แดงจัดเพราะความหนาว

เปลือกตาบางปรือขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้ขุ่นมัวและไร้แวว หลินหว่านเบนสายตาผ่านไหล่ของสาวใช้ มองออกไปนอกหน้าต่างบานที่เปิดอ้าซ่า ลมกรรโชกแรงพัดเอากิ่งไม้แห้งด้านนอกตีกับผนังเรือนเกิดเสียงดังน่ารำคาญ

ในความมืดมิดของเรือนร้างท้ายจวน แสงสว่างเดียวที่เห็นคือแสงวูบวาบจากพลุเฉลิมฉลองที่จุดขึ้นเหนือท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออก... ทิศที่ตั้งของวังหลวงและจวนหลัก

ป่านนี้ 'คนผู้นั้น' คงกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งเกียรติยศ สวมชุดเกราะสีเงินวาววับ มือถือจอกสุราเลิศรส รับคำสรรเสริญจากเหล่าขุนนางและราษฎร ชัยชนะเหนือแคว้นศัตรูคงทำให้รอยยิ้มหยิ่งยโสนั้นกว้างกว่าทุกครั้ง

หลี่เฉิง... สามีผู้เป็นแม่ทัพปีศาจ คงลืมไปแล้วกระมังว่ายังมีสตรีผู้หนึ่งนอนรอความตายอยู่ที่นี่ รอคอยเศษเสี้ยวความเมตตาที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้

ความหนาวเหน็บกัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ แต่น่าประหลาดที่หลินหว่านกลับไม่รู้สึกทรมานอีกต่อไป ความชาด้านเริ่มเข้าครอบงำปลายประสาท ริมฝีปากแห้งผากขยับแผ่วเบา รสชาติสนิมเหล็กของเลือดฝาดเฝื่อนในคอ

"ไม่ต้องร้อง... เสี่ยวจู" น้ำเสียงนั้นแหบพร่ายิ่งกว่าเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ความหนาวนี้... ข้าชินชาเสียแล้ว"

"ไม่เจ้าค่ะ! ท่านต้องไม่เป็นอะไร ท่านอ๋องต้องพาหมอหลวงมา" เสี่ยวจูส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง กอดขานายหญิงไว้แน่น ตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายในชีวิต

หลินหว่านอยากจะยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กสาวผู้นี้เพื่อปลอบโยน แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเหือดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงลมหายใจรวยรินที่แผ่วลงทุกชั่วขณะจิต ภาพความทรงจำตลอดสามปีที่แต่งเข้าจวนอ๋องไหลย้อนกลับมาราวกับฉากงิ้วที่เล่นซ้ำ

วันแรกที่ก้าวเข้ามาด้วยความหวัง... สายตาเย็นชาคู่นั้น

วันที่ลงมือทำน้ำแกงด้วยตัวเอง... เขาเทมันทิ้งต่อหน้า

วันที่ป่วยหนัก... อีกฝ่ายบอกว่านางมารยา

และวันที่ถูกเนรเทศมาอยู่เรือนร้างแห่งนี้ เพียงเพื่อหลีกทางให้ 'คนสำคัญ' ของเขา

ความรักความภักดีที่เคยมอบให้ บัดนี้หลงเหลือเพียงเถ้าธุลีที่มอดไหม้จนไม่เหลือเชื้อไฟ ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้งกดทับดวงวิญญาณ

"ชาติหน้า... ขออย่าได้พานพบ..."

หยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินออกจากหางตา ก่อนจะจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบนผิวแก้มซีดเผือด

"อย่าได้รัก... คนใจดำผู้นั้นอีกเลย"

สิ้นเสียงกระซิบสุดท้าย ศีรษะของหลินหว่านก็พับตกลงด้านข้าง ดวงตาที่เคยเฝ้ามองประตูจวนอย่างมีความหวังค่อยๆ ปิดสนิท ทิ้งร่างที่ไร้ลมหายใจไว้ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะและเสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของสาวใช้

ปัง!

ประตูจวนอ๋องถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษผู้หนึ่ง กลิ่นอายสังหารและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงติดอยู่บนชุดเกราะสีดำทมิฬที่สะท้อนแสงไฟจากโคมแดง

หลี่เฉิงเดินดุ่มเข้าโถงหลัก ใบหน้าคมคายที่มักเรียบเฉยบัดนี้แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุราชั้นดี คิ้วกระบี่พาดเฉียงขมวดเข้าหากันเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า

"พ่อบ้าน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้อง กังวานไปทั่วจวนที่เงียบสงัด "คนหายไปไหนกันหมด! พระชายาอยู่ที่ไหน!"

เงาร่างสั่นเทาของชายชราในชุดพ่อบ้านรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากหลังม่าน คุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นหินเย็นเยียบจนหน้าผากแตก

"ท...ท่านอ๋อง ท่านกลับมาแล้ว" เสียงของพ่อบ้านสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเลิ่กลั่ก

"ข้าถามว่าพระชายาอยู่ที่ไหน!" แม่ทัพหนุ่มตะคอกซ้ำ ความหงุดหงิดพุ่งพล่าน ปกติยามกลับจากการรบ สตรีผู้นั้นจะต้องมายืนรอรับหน้าจวนพร้อมผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆ และรอยยิ้มโง่เขลา แต่วันนี้กลับเงียบเชียบราวกับป่าช้า

"พ... พระชายา... อยู่ที่เรือนท้ายสวนขอรับ"

"เรือนท้ายสวน?" หลี่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอ "ยังไม่เลิกเรียกร้องความสนใจอีกรึ? คิดว่าไปนอนตากลมหนาวแล้วข้าจะสงสารหรืออย่างไร"

ชายหนุ่มสะบัดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์อย่างแรง เดินจ้ำอ้าวฝ่าหิมะที่ตกหนักมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเรือนร้าง ความคิดในหัวมีเพียงความรำคาญใจที่ภรรยาผู้แสนจืดชืดริอาจเล่นแง่ในวันที่น่ายินดีเช่นนี้

รองเท้าบูทหนังบดขยี้หิมะจนเกิดเสียงดัง 'กรอบแกรบ' เป็นจังหวะเร่งรีบ ยิ่งเข้าใกล้เรือนท้ายสวน ทางเดินยิ่งรกร้าง หญ้าสูงท่วมข้อเท้า กิ่งไม้เกะกะขวางทาง มือหนาปัดป่ายมันออกอย่างไม่ไยดี เมื่อมาถึงหน้าเรือนไม้เก่าคร่ำครึที่หน้าต่างหลุดลุ่ย ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังลอดออกมา

"ฮือ... พระชายา... ตื่นสิเจ้าคะ... ตื่นสิ!"

เสียงนั้นบาดหูจนหลี่เฉิงขบกรามแน่น ไม่รอช้า ยกเท้าถีบประตูไม้ผุๆ นั้นจนพังครืนลงไปกองกับพื้น

โครม!

ลมหนาวกรรโชกวูบเข้าปะทะใบหน้าพร้อมกับเกล็ดหิมะ แต่สิ่งที่ทำให้ผู้มาเยือนชะงักค้างไม่ใช่ความหนาวเย็น

ภาพเบื้องหน้าคือห้องโล่งว่างเปล่าที่มีเพียงเตาอุ่นไร้ถ่านไฟ และฟูกนอนเก่าๆ กลางห้อง บนฟูกนั้นมีร่างบอบบางนอนนิ่งสนิท ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดตัดกับเส้นผมดำขลับที่แผ่สยาย ริมฝีปากและเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง

เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นจากศพ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความเคียดแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลี่เฉิงยืนแข็งทื่ออยู่ที่ธรณีประตู ลมหายใจสะดุดห้วง กลิ่นเหม็นอับของความตายลอยมาแตะจมูกชัดเจนยิ่งกว่ากลิ่นสุรา

"ลุกขึ้น..." เสียงทุ้มลอดไรฟัน พยายามข่มความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก "เลิกเล่นละครตบตาข้าได้แล้ว หลินหว่าน!"

ไร้เสียงตอบรับ ร่างนั้นยังคงนอนนิ่งประดุจตุ๊กตากระเบื้องที่แตกหัก

ฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้าไปประชิด ก่อนจะกระชากแขนของคนบนฟูกหวังดึงให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า

"ข้าสั่งให้เจ้าลุก...!"

คำพูดขาดห้วงไปทันที เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้อ

มันเย็น...

เย็นชืดและแข็งกระด้างราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งไว้กลางพายุหิมะมานานนับปี ไม่หลงเหลือไออุ่นของสิ่งมีชีวิตแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว