บทที่ 24 : คำขู่ที่ไร้ผล

ปัง!

บานประตูไม้สักเนื้อหนาถูกถีบจนบานพับสะเทือนเลื่อนลั่น กระแทกผนังห้องเกิดเสียงดังกัมปนาททำลายความเงียบสงัดยามวิกาล ลมหนาวหวีดหวิวกรูเกรียวเข้ามาภายในห้องนอนพร้อมกลิ่นฉุนกึกของสุราหมักและกลิ่นเหงื่อไคลคละคลุ้ง

เงาร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิงยืนโงนเงนค้ำธรณีประตู ผมเผ้าที่เคยรวบตึงภายใต้ กวานทอง บัดนี้หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาพญาอินทรีที่เคยคมกริบฉายแววขุ่นมัวและฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์น้ำเมาผสมโทสะ

ทว่าเจ้าของห้องกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง

หลินหว่านยังคงนั่งพิงหัวเตียง พลิกหน้าตำราแพทย์ในมืออย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวงามค่อยๆ กรีดหน้ากระดาษสีเหลืองนวล เสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ คือปฏิกิริยาเดียวที่นางมอบให้ผู้บุกรุก

ความเมินเฉยนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดกองเพลิงที่โหมกระพือในอกแกร่ง

"เจ้า... เจ้ายังจะทำเมินข้าอยู่อีกรึ!"

ชายหนุ่มเดินโซซัดโซเซเข้ามา รองเท้าหนังบดขยี้พรมขนสัตว์จนเกิดเสียงตึงตัง มือหนาปัดตำราในมือภรรยาจนร่วงหล่น

ตุ้บ!

"มองข้า! ข้าเป็นสามีเจ้านะ!"

หลินหว่านถอนหายใจแผ่วเบา ร่างระหงค่อยๆ ขยับตัวจัดผ้าห่มให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าสบตาผู้มาเยือนด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ความโกรธ ไร้ความกลั