หนทางยื้อรัก

"ตอนที่รัญยังไม่รักเขา เขาก็คอยเอาใจรัญทุกอย่าง แต่ทำไมพอรัญรักเขาจนหมดหัวใจ เขาถึงได้ทิ้งขว้างรัญแบบนี้ล่ะ รัญเหนื่อย รัญไม่รู้จะทำยังไงแล้วเพื่อให้พี่ภาคย์เขากลับมาเป็นคนเดิม ทุกวันนี้รัญไม่กล้าทำอะไรเลยนะบุษ แค่จะโทรหารัญก็ยังทำไม่ได้เลย กลัวไปหมด คิดมากไปทุกอย่าง รัญไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย" น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเมื่อความปวดร้าวตีตื้นขึ้นมาจนเกินจะต้านไหว นานมากแล้วที่เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดนี้ เธอเจ็บแต่เขาไม่เคยรู้ เธอทุกข์แต่เขาไม่คิดจะสนใจและไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่เธอจะต้องอยู่ในสภาพนี้

"รัญรักพี่ภาคย์เขามากไหม" บุษบาถามด้วยความเห็นใจ แต่เท่าที่ดูจากสิ่งที่รัญชิดากำลังเป็นถึงไม่ตอบเธอก็รู้ว่าภัควัฒน์สำคัญกับรัญชิดาขนาดไหน

"มาก รัญรักพี่ภาคย์มาก มากจนรัญไม่รู้ว่าชีวิตนี้ถ้าไม่มีเขารัญจะอยู่ได้ไหม" ผู้หญิงเมื่อไม่รักก็ไม่เคยคิดจะแลเหลียว แต่หากวันใดที่มอบหัวใจรักใครสักคนไปแล้ว ทั้งชีวิตก็จะมีแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามยื้อรักจากคนที่เป็นดั่งชีวิตของเธอ

"แล้วตอนนี้รัญมีลูกหรือยัง"

"ยัง รัญคุมกำเนิดเพราะตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ พี่ภาคย์บอกว่ายังไม่อยากมีลูกเพราะอยากจะพร้อมกว่านี้"

"บุษไม่รู้หรอกนะว่าการใช้ชีวิตคู่ต้องมีอะไรเข้ามาเป็นส่วนประกอบบ้าง แต่บางทีการอยู่ด้วยกันนาน ๆ เจอแต่เรื่องเดิมๆ ก็อาจจะทำให้ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนไปก็ได้ ถ้ารัญบอกว่ารัญยังรักพี่ภาคย์เขามากและขาดเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นบุษว่ารัญลองมีลูกดูไหม เผื่อบางทีลูกอาจจะทำให้ความรู้สึกของพี่ภาคย์เขาไม่จำเจจนเกินไป มีเด็กตัวน้อย ๆ มาวิ่งเล่นสร้างความสุขให้พ่อกับแม่ก็อาจจะช่วยให้อะไร ๆ มันดีขึ้นก็ได้" ไม่รู้ว่าคำแนะนำของเธอจะได้ผลหรือเปล่า แต่ในเมื่อรัญชิดาไม่สามารถตัดใจจากภัควัฒน์ได้ ก็คงมีแค่หนทางนี้ที่จะทำให้ครอบครัวกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง เหมือนที่หลาย ๆ คู่เคยทำมาแล้ว

"..." รัญชิดาได้แต่นิ่งคิดตามข้อเสนอของคนเป็นเพื่อน พลางชั่งใจว่าการมีลูกจะทำให้ภควัฒน์กลับมารักเธอเหมือนเดิมได้จริง ๆ หรือ

"แต่ถ้ารัญคิดว่ารัญพอจะตัดใจจากเขาได้ บุษก็อยากจะแนะนำให้รัญลองถอยห่างออกมาจากพี่ภาคย์ แล้วลองทบทวนดูอีกทีว่า สิ่งที่พี่ภาคย์กำลังรู้สึกคืออะไร เขาแค่ยุ่งกับงานหรือเขาเบื่อที่จะอยู่กับเรา" ไม่ว่าเธอหรือแม้แต่รัญชิดาเองก็คงจะไม่สามารถตอบได้ว่าภัควัฒน์กำลังรู้สึกอย่างไร หากรัญชิดายังเกาะติดยอมจมอยู่ในสถานการณ์แห่งความทุกข์อย่างนี้ก็คงจะไม่มีวันได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่ ระหว่างแค่ไม่มีเวลาหรือว่าหมดใจ

"รัญควรทำยังไงดีบุษ" เธอเห็นด้วยกับคำแนะนำทั้งสองทางของบุษบา แต่ในเวลานี้เธอแค่ยังไม่รู้ว่าทางไหนที่จะเป็นผลดีกับเธอที่สุด ลูกจะทำให้ความรู้สึกของภควัฒน์กลับมาได้จริงไหม แล้วถ้าการถอยห่างออกไปอย่างที่บุษบาแนะนำไม่ได้ทำให้ดีขึ้นแต่กลับแย่ลงจนต้องเสียเขาไปแล้วเธอจะทำอย่างไร

"บุษตอบแทนรัญไม่ได้ หัวใจของรัญ รัญรู้ดีที่สุด รัญลองเก็บเอาคำที่บุษแนะนำกลับไปคิด แล้วเลือกทางที่รัญคิดว่าดีที่สุดสำหรับรัญดู" คนนอกยังไงก็คือคนนอกอยู่ดี ความรู้สึกเป็นเรื่องของบุคคล ต่อให้รัญชิดาจะปวดร้าวสักแค่ไหน แต่หากหัวใจยังปักหลักไม่ยอมถอย เธอก็คงไม่สามารถจะบังคับได้มีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่จะรู้ว่าความอดทนของตัวเองอยู่ได้แค่ระดับไหน

เกือบทั้งคืนที่รัญชิดาได้แต่ครุ่นคิดถึงคำแนะนำของบุษบา ร่างบางนอนมองแผ่นหลังของสามีในขณะที่กำลังตัดสินใจระหว่างสองทางเลือก ความเฉยชาของภัควัฒน์เพิ่มระดับขึ้นทุกขณะจากที่เคยกลับมาทานอาหารเย็นถึงแม้จะผิดเวลาไปบ้างก็กลายเป็นไม่สนใจกับอาหารที่เธอทำไว้รอ อย่างค่ำคืนนี้เขาก็เพิ่งจะกลับมาถึงบ้านในตอนที่เธอกำลังจะเข้านอน ไม่มีการบอกกล่าวว่าไปไหนหรือทำอะไร ไม่มีการพูดจาถามไถ่เธอแม้สักคำเดียว

"พี่ภาคย์คะ" เสียงใสเอ่ยเรียกหลังจากที่ตัดสินใจอยู่ครู่ใหญ่ ภัควัฒน์คงยังไม่หลับเพราะเขาเพิ่งจะล้มตัวลงนอนเมื่อไม่ถึงสิบนาทีนี้เอง

"มีอะไร" เสียงห้วนตอบกลับมาอย่างเสียไม่ได้ แต่ร่างหนาไม่แม้แต่จะหันกลับมาทางคนเรียก

"เรามีลูกกันดีไหมคะ"

วิธีนี้อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่คิดได้ในตอนนี้ ภัควัฒน์ยังคงเป็นผู้ชายที่เธอรักมาก ในเวลานี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเสียเขาไป ทั้งชีวิตของเธอก็มีแค่เขาเพียงคนเดียวที่เป็นเสมือนเสาหลัก ไม่มีแม่ ถึงแม้จะมีพ่อก็เหมือนไม่มี หากจะเรียกว่าภัควัฒน์คือครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอก็คงไม่ผิด และเธอก็ไม่อยากจะเสียครอบครัวที่เธอพยายามสร้างมันขึ้นมาด้วยหัวใจนี้ให้ต้องพังทลายลงไป การมีลูกคงอาจจะช่วยรักษาครอบครัวของเธอเอาไว้ได้

ภัควัฒน์หันกลับมาเผชิญหน้ากับรัญชิดาในทันทีที่ได้ยินคำว่าลูก ทุกวันนี้เขาพยายามที่จะเอาเธอออกไปจากชีวิต แต่เธอกลับคิดจะมีลูกกับเขาเสียอย่างนั้น

"พี่เคยบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม แค่เลี้ยงเธอคนเดียวก็เป็นภาระพออยู่แล้ว คิดจะเอาลูกมาลำบากอีกหรือไง" พูดจบภควัฒน์ก็พลิกกลับไปนอนในท่าเดิม น้ำตาแห่งความเสียใจหยดลงจากสองตาคู่สวยอย่างเกินจะห้าม

จากคนเคยรัก บัดนี้เธอเป็นแค่ภาระของเขาไปแล้วอย่างนั้นหรือ