ความเคยชินที่น่าเบื่อ

ภัควัฒน์กดวางสายจากผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินกลับมายังโต๊ะอาหารบนชั้นดาดฟ้าของร้านอาหาร ซึ่งมีสาวสวยอย่างอลิสานั่งรออยู่

‘ติดงาน’ คำที่เขาใช้มาเป็นข้ออ้างเพียงเพื่อต้องการตัดชื่อของภรรยาออกไปจากช่วงเวลาส่วนตัวของเขากับ 'คนถูกใจ'

"ใครโทรมาเหรอคะพี่ภาคย์" หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อภควัฒน์กลับมานั่งลงยังฝั่งตรงข้าม

"แม่น่ะ แต่ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหรอก ทานข้าวกันเถอะเสร็จแล้วจะได้เดินดูสถานที่กัน" เรื่องไม่สำคัญที่เขาไม่คิดจะใส่ใจ และไม่แม้แต่จะเก็บมาคิดเลยแม้สักนิดเดียว หนำซ้ำยังนึกหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำ

ภัควัฒน์เริ่มจะสนิทสนมกับอลิสามากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าจะออกไปข้างนอกหรือทำงานอยู่ในบริษัทก็มักจะมีอลิสาตามไปด้วยทุกครั้ง โดยที่หญิงสาวเองก็ไม่คัดค้านและออกจะเต็มใจเสียด้วยซ้ำ ตั้งแต่ที่อลิสาเข้ามาทำงานในบริษัท เพียงแค่สามวันแรกทั้งสองคนก็มักจะจบลงที่ดินเนอร์มื้อเย็นก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน และนั่นก็คือสาเหตุที่ภัควัฒน์ไม่เคยสนใจกับอาหารเย็นที่รัญชิดาทำไว้รอ

เสร็จจากทานอาหารภัควัฒน์และอลิสาก็เดินสำรวจพื้นที่ของร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งนี้อยู่ครู่ใหญ่ เพื่อเลือกโลเคชันสำหรับการจัดเลี้ยงของบริษัทที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้

"แอมว่าเป็นดาดฟ้าน่าจะดีที่สุดแล้วค่ะพี่ภาคย์ มีเสียงเพลงเบา ๆ เครื่องดื่มดี ๆ และรับลมไปด้วยก็ดูเก๋ดีนะคะ" อลิสาออกความเห็นเมื่อเดินชมทุกส่วนของร้านแล้วและเห็นว่าชั้นดาดฟ้าที่เธอเพิ่งจะไปทานอาหารกับชายหนุ่มมาน่าจะเหมาะที่สุดสำหรับจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ แบบเป็นกันเองอย่างที่ภัควัฒน์ต้องการ

"อืม พี่ก็ว่าดาดฟ้าเหมาะที่สุดเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นเราขึ้นไปดูข้างบนกันอีกที ถ้าตกลงจะได้บอกทางร้านให้เตรียมสถานที่"

"โอเคค่ะ"

สองหนุ่มสาวที่กำลังจะก้าวไปยังบันไดทางขึ้นที่เชื่อมต่อไปยังชั้นดาดฟ้าอีกครั้ง กลับต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อมีเสียงเรียกภัควัฒน์ดังแทรกขึ้น

"ไอ้ภาคย์" ภัควัฒน์หันไปมองยังต้นเสียงที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับคู่ควงที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

"อ้าว ไอ้ณัสม์มาทำอะไรที่นี่วะ" ชายหนุ่มยิ้มถามพลางเหลือบตาไปมองยังหญิงสาว คู่ควงคนที่เท่าไหร่ของปาณัสม์เขาเองก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าไม่เคยซ้ำหน้ากันเลยสักคน

"มาหาอะไรดื่มแก้เซ็งหน่อย แล้วมึงล่ะมาทำอะไร" ไม่ใช่แค่ภัควัฒน์ที่เหลือบตามองผู้หญิงแปลกหน้า แต่ปาณัสม์ก็กำลังพิจารณาสาวสวยที่ยืนเคียงข้างคนเป็นเพื่อนด้วยเช่นเดียวกัน เขาเพิ่งเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่ภัควัฒน์คบหากับรัญชิดามา เพื่อนของเขาก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอีก แต่ตอนนี้เขากลับเห็นภัควัฒน์ควงผู้หญิงคนอื่นหลังจากที่เพิ่งได้รับรู้ว่าเพื่อนรักของเขาเบื่อภรรยาของตัวเอง

"กูมาดูสถานที่"

"สถานที่?" ปาณัสม์ย้อนถาม จะว่ามาทำงานก็คงไม่ใช่เพราะเวลานี้คงไม่ใช่เวลางานของภัควัฒน์

"แอมไปดูข้างบนก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพี่ตามไป" ภัควัฒน์หันไปบอกอลิสาเมื่อเห็นว่าเขาคงต้องอยู่คุยกับปาณัสม์ต่ออีกสักครู่ เมื่อเป็นเช่นนั้นปาณัสม์จึงบอกให้คู่ควงของตัวเองไปรอที่โต๊ะก่อนเช่นเดียวกัน

"กูมาดูสถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงบริษัท ไหน ๆ เจอมึงแล้วพรุ่งนี้มึงก็มาด้วยแล้วกัน กูจะได้ไม่ต้องโทรไปบอกอีก"

"แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร" เรื่องงานเลี้ยงคงไม่น่าสนใจเท่ากับสาวสวยคนที่ภัควัฒน์ควงมาด้วย

"แอม ลูกน้องที่ทำงาน" ไม่มีสายตาแห่งพิรุธ น้ำเสียงก็ราบเรียบเป็นปกติ ปาณัสม์แทบจะไม่เห็นอาการใด ๆ จากคนเป็นเพื่อนที่สื่อว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีความสำคัญเกินคำว่าลูกน้อง

แต่ถึงไม่เห็นก็ใช่ว่าจะเชื่อ ภัควัฒน์ไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุ สิบห้าที่จะต้องตื่นเต้นดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ แม้จะเก็บอาการบางอย่างไว้ใต้สีหน้าและท่าทางสุขุมแต่เขาก็มองออกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แค่ลูกน้องอย่างแน่นอน

"มึงยังไม่หย่ากับรัญนะไอ้ภาคย์ จะคิดจะทำอะไรก็ให้เกียรติเมียมึงหน่อย" ปาณัสม์พูดดักทางและหวังว่าจะดักความคิดของภัควัฒน์ได้ การควงผู้หญิงคนอื่นอย่างออกนอกหน้าทั้งที่ทะเบียนสมรสยังคาบ้านอยู่อย่างนี้ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำ

"กูรู้น่า กูก็ไม่ได้อะไรกับน้องเขาสักหน่อย แค่มาดูที่แค่นั้นเอง" ภัควัฒน์ยกไหล่อย่างไม่แยแส เขายอมรับว่า

อลิสาคือผู้หญิงที่ถูกใจแต่เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยมากกว่าแค่กินข้าวและไปส่งบ้างเป็นบางครั้งเท่านั้นเอง

"มึงกล้าปฏิเสธไหมว่ามึงแค่มาดูที่ไม่ได้พ่วงมื้อเย็นไปด้วย"

"..." ภัควัฒน์นิ่งเงียบไม่ตอบและไม่คัดค้านกับคำถามของคนเป็นเพื่อน แต่นั่นก็คือคำตอบที่ปาณัสม์รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดถูกทั้งหมด

"กูสงสารรัญว่ะ ถ้ามึงคิดว่ามึงจะทำแบบนี้ จะเดินหน้าหาคนใหม่ มึงก็ไปจบกับรัญเขาซะ อย่าคาราคาซังแล้วแอบทำลับหลังเขาแบบนี้กูว่าไม่ใช่ลูกผู้ชายว่ะ" คงไม่มีใครยินดีที่จะยิ้มให้กับความโง่ของตัวเอง หากรัญชิดามารู้ทีหลังว่าภัควัฒน์ควงผู้หญิงคนอื่นไปไหนมาไหน โดยที่เธอยังนอนกอดทะเบียนสมรสอยู่ที่บ้าน เธอก็คงจะรู้สึกไม่ต่างกับคนโง่ที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย แล้วถึงตอนนั้นเธอก็คงจะเจ็บปวดกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อีกหลายเท่า

"กูรู้ กูก็พยายามจะบอกเขาอยู่ ช่างเรื่องกูเถอะน่า ว่าแต่มึงเถอะวันนี้ควงใครมาไม่ซ้ำหน้าเลยนะมึง" ภัควัตน์พูดตัดบทด้วยความรำคาญ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเพื่อหลบหลีกการพูดถึงเรื่องที่น่าเบื่อที่สุดสำหรับเขาตอนนี้

"กูโสด ไม่มีเมีย กูจะควงใครที่ไหนหรือกี่คนก็ได้ไม่ผิดศีลธรรม" ปาณัสม์ตอบแขวะคนเป็นเพื่อนแกมประชดด่าไปด้วยกลาย ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะซึมเข้าสมองของภัควัฒน์ได้แค่ไหน

"ชีวิตโสดก็ดีอย่างนี้ล่ะว้า ไม่ต้องจำเจกับคนเดิม ๆ เบื่อคนนี้ก็หาคนใหม่ กูชักอยากจะรีบโสดซะแล้วสิ"

คงไม่สะเทือนเข้าก้านสมองของมันเลยแม้แต่นิดเดียว นอกจากมันจะไม่สำนึกแล้วมันยังถือเป็นแนวทางปฏิบัติไปเสียอีกด้วย

"นี่ล่ะนะที่เขาบอกว่าคนในอยากออกคนนอกอยากเข้า ถ้ามึงเลือกที่จะทิ้งผู้หญิงดี ๆ แล้วมาเป็นคนโสดเพื่อจะได้ควงผู้หญิงหลาย ๆ คนแล้วล่ะก็ กูบอกมึงได้เลยว่าสักวันมึงจะรู้ว่ามึงคิดผิด"

"แต่กูว่า ถ้าต้องทนอยู่กับความเบื่อหน่ายที่รังควานอยู่ทุกวันคือเรื่องผิดที่สุดในชีวิตของกูแล้ว" ภัควัฒน์ยกยิ้มให้คนเป็นเพื่อนก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า

ปาณัสม์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความคิดดันทุรังของเพื่อนรัก คงหมดหนทางที่เขาจะยื้อแล้ว ทุกคำพูดทุกหนทางเขาก็พยายามเอามาเจรจาเพื่อให้ภัควัฒน์ได้ฉุกคิด แต่มันก็คงไม่มีความหมายสำหรับคนที่หมดความรู้สึก ความดี ความรัก ความเอาใจใส่จากรัญชิดาอาจจะกลายเป็นความเคยชินจนดูน่าเบื่อในวันที่เธอยังอยู่ แต่ภัควัฒน์คงไม่รู้ว่า ความเคยชินอยู่ทุกวันที่เคยได้รับนั้น หากต้องสูญเสียไปมันก็จะกลายเป็นสิ่งมีค่าที่ไม่สามารถหาได้ที่ไหนอีกแล้ว และหากคิดจะทวงสิ่งนั้นกลับคืนมาก็ยังไม่รู้ว่าจะง่ายอย่างที่ใจคิดหรือเปล่า

"แล้วสักวันมึงจะเสียใจกับการตัดสินใจของมึง ไอ้ภาคย์"