ความท้าทายที่ไม่น่าเบื่อ

เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนใบหน้าในขณะที่ฝีเท้าก้าวอย่างรีบเร่ง มือบางยกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากของตัวเองทิ้งอย่างไม่สนใจ แม้แดดจะร้อนสักแค่ไหน หรือแม้ว่าร่างกายของเธอจะต้องลำบากสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่คิดที่จะท้อกับสิ่งที่กำลังทำ เพียงเพราะอยากจะทำให้ภัควัฒน์เห็นว่าเธอก็สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองเพื่อให้เขาภูมิใจตัวของเธอบ้าง

เขาไม่ว่างมารับเหมือนเมื่อก่อน เธอก็ยังมีแท็กซี่ให้ใช้บริการ

เขาเห็นว่าเธอไร้ประโยชน์และไม่สามารถออกไปทำงานที่อื่นได้ เธอก็จะพยายามทำให้เขาเห็นว่าการขายของออนไลน์ก็สร้างรายได้ให้เธอได้ แล้วต่อไปก็อาจจะทำรายได้ได้มากกว่าที่เขาเคยพูดเอาไว้

ปิ้น ปิ้น ปิ้น

เสียงแตรรถที่วิ่งสวนเลนถนนอยู่อีกฝั่ง ทำให้ใบหน้าสวยที่กำลังหยีตาฝ่าแสงแดดต้องหันไปมอง ถนนสายนี้เป็นสายที่เข้าไปยังหมู่บ้านของเธอ จึงไม่มีรถพลุกพล่านสักเท่าไหร่ หากจะมีก็เป็นรถของคนที่อยู่อาศัยในหมู่บ้านเดียวกับเธอเท่านั้น

เมื่อเห็นว่ารถคันที่บีบแตรเลี้ยวลงจอดข้างทางพร้อมทั้งลดกระจกฝั่งคนขับลง รัญชิดาจึงพยายามเพ่งมองไปยังคนขับที่กำลังส่งยิ้มมาทักทายเธอเพราะบริเวณนี้ ตรงนี้และตอนนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเธอเพียงคนเดียว

"รัญ รัญใช่ไหม" เสียงที่ถามมาพร้อมกับชื่อเรียกนั้นยิ่งทำให้รัญชิดามั่นใจว่า ผู้หญิงคนนั้นกำลังพูดกับเธออยู่แน่นอน

"เราเอง บุษบา" รัญชิดานิ่งนึกอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยิ้มออกมาและพูดขึ้น

"บุษเหรอ บุษจริง ๆ ด้วย" ร่างบางหันซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นว่ามีรถวิ่งสวนมาจึงรีบข้ามฝั่งไปหาเพื่อนรักที่ขาดการติดต่อกันไปตั้งแต่ที่เธอลาออกจากที่ทำงาน

"บุษมาทำอะไรแถวนี้" รัญชิดาถามคนเป็นเพื่อนด้วยความดีใจ นานหลายปีแล้วเธอไม่ได้เจอกับบุษบา ช่วงแรกที่ออกมาเป็นแม่บ้านตามความต้องการของภควัฒน์ เธอและบุษบาก็ยังพอจะได้ติดต่อกันอยู่บ้าง แต่นานวันไปต่างคนก็ต่างมีภาระหน้าที่ของตัวเอง การพูดคุยกันจึงน้อยลงทุกทีจนกระทั่งเลิกติดต่อกันไปในที่สุด

"บุษมาซื้อบ้านอยู่ที่นี่ รัญก็อยู่ในหมู่บ้านนี้เหมือนกันเหรอ"

"ใช่จ้ะ บังเอิญจังเลยนะ"

"นั่นสิ แล้วนี่รัญกำลังจะไปไหนเหรอ ทำไมออกมาเดินกลางแดดอย่างนี้ล่ะ"

"รัญกำลังจะไปเรียกแท็กซี่น่ะ จะเอาของไปส่ง"

"ไปส่งที่ไหนไปรถบุษก็ได้ เดี๋ยวบุษไปส่งให้" อยากจะถามว่าทำไมรัญชิดาถึงมาเดินอยู่ท่ามกลางแสงแดดแบบนี้ ทั้งที่สามีของเธอก็เป็นถึงเจ้าของบริษัท แม้จะไม่ใหญ่โตแต่ก็ยังถือว่าฐานะ มีรถให้ขับ มีแอร์เย็น ๆ ให้นั่งและเธอก็เคยเห็นอยู่หลายครั้งว่าภัควัฒน์ตามรับตามส่งรัญชิดาอยู่ตลอด

ภควัฒน์ทั้งรักและหวงรัญชิดาอยู่มากพอสมควรถึงขนาดบอกให้หญิงสาวลาออกจากงานเพื่อไปเป็นแม่บ้านโดยที่ไม่ต้องทำอะไรตามที่รัญชิดาเคยบอก แต่ทำไมวันนี้รัญชิดาถึงต้องมาเดินฝ่าแดดฝ่าลมอยู่แบบนี้ได้

"ไม่เป็นไรบุษ รัญเกรงใจนี่ก็ใกล้จะถึงปากซอยแล้ว"

"เกรงใจอะไรล่ะรัญ บุษไม่ได้ยุ่งอะไรสักหน่อย ขึ้นมาเร็วแดดมันร้อน"

"ก็ได้จ้ะ ขอบใจนะ" ทั้งแดดที่ร้อนระอุจนแสบไปทั้งผิวกายและเวลาที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ ทำให้รัญชิดาตัดสินใจยอมรับความช่วยเหลือจากคนเป็นเพื่อน

เพราะได้ความช่วยเหลือจากบุษบา รัญชิดาจึงไปทันส่งของก่อนที่บริษัทขนส่งจะตัดรอบของวัน เมื่อเสร็จธุระหญิงสาวจึงถือโอกาสเลี้ยงเครื่องดื่มเป็นการตอบแทนเพื่อนสาว

คาเฟ่เล็ก ๆ หน้าหมู่บ้านคือสถานที่สำหรับการพูดคุยกันของสองสาว แก้วน้ำผลไม้ปั่นที่พร่องลงไปจนเกือบครึ่งแก้วเพราะอาการกระหายถูกวางลงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนที่บุษบาจะถามถึงเรื่องที่ยังค้างคาสงสัยอยู่ในใจ

"พี่ภาคย์ติดงานเหรอ รัญถึงต้องเดินออกไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปส่งของเองแบบนั้น"

รัญชิดาได้แต่ยิ้มแห้งกับคำถามของคนเป็นเพื่อน ภัควัฒน์อาจจะติดงานอย่างที่บุษบาเข้าใจหรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น เพียงแต่เขาไม่อยากให้เธอไปวุ่นวายกับเขาเท่านั้น

หลายครั้งที่รัญชิดาพยายามหาเหตุผลมาหลอกตัวเองในเวลาที่ภัควัฒน์ไม่สนใจเธอ แต่นานวันเข้าเธอก็ไม่สามารถจะอ้างเหตุผลเดิมซ้ำ ๆ ได้อีกแล้ว เพราะในโลกของความเป็นจริงหากเธอไม่หลับตาปิดหู เธอก็จะรู้ว่า คงไม่มีใครที่จะยุ่งได้ตลอดเวลา ทุกวัน และทุกครั้งที่เธอโทรหา หรือหากภัควัฒน์จะยุ่งขนาดนั้นจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็ต้องมีเวลาแค่สักหนึ่งนาทีหรือแค่เสี้ยววินาทีก็ยังดีที่จะรับสายของเธอ แต่ทุกวันนี้ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ภควัฒน์จะยอมรับโทรศัพท์ที่เธอโทรหา